1174 resultaten.
Luchthaven J.F.Kennedy, New York, 14 juni 2006
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
897 Gezellig of droevig,
pratend, zwijgend, wachtend...
Big business, maar ook
kleine tederheden,
woorden verloren in de drukte,
herkenning en vreugde,
mededogen, ook hier.
Wachten op de weg naar huis,
opnieuw naar huis,
Upekka (1) betrachtend,
wachtend, wachtend.
(1) gelijkmoedigheid.…
zijn verkNIPte liefde
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
496 huis
haar thuis vol warmte en
verwondering aan de wanden
van haar immer stralende gelaat
puurt zij liefde uit de stenen
van zijn veel te lang verweerde
en mogelijk versteende hart
zij is de nimf in vrouwenkleren
waarnaar hij zo lang heeft gesnakt
hij vindt soms ook een antwoord
op de vragen van haar wezen
maar meestal blijft hij zwijgend…
Verlichting
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.727 Zwijgend loopt hij doelloos en eenzaam rond
door de stad waar niemand weet dat hij leeft.
Schreeuwende neonverlichting die streeft
naar gezelligheid op je kerstavond.
In lange rijen loopt hij langs ruiten
met mooie geklede modepoppen.
Een triest exemplaar laat hem plots stoppen.
Nu weet hij hoe zijn verdriet te uiten.…
Voorspelde stilte
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
594 Hier in voorspelde stilte
ben ik draagmoeder
en tegenlicht gelijk
langs een alfabet vol zoenlippen
vaar ik mij een lege boot
naar de stille oevers
lees ik jouw gedachten
zwemmend naar dat eiland
zwijgend in het weiland
dansen mijn benen
onder mijn mindere ik
zie ik het zwijgen
door verandering
ben jij een plaatje
op de…
café HET RAADHUYS
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
486 drinken viert hoogtij
in deze gezellige ruimte
waar Drachtens verleden blijft leven
aan de wand getuigen oude trompetten
en trekharmonica's van straatmuzikanten
die hier eens speelden en verbleven
allerhande vaten en kannen
tonen de vroegere rijkdom
uit kundige handen geboren
zang en gezamenlijk vermaak
doen al deze geëerde dingen
zwijgend…
De loze regel
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
21 Van geboortehuis naar
zijn huidige stulpje
in één loze regel
zijn leven weerleggend
nochtans zwijgend over
zingeving en dromen
Van kille gangen naar
een wiebelig trapje
en gebroken ramen
zijn adem benemend
doorstaan lijden onder
zingeving en dromen
Van koude nachten naar
het verwarmde bedje
ongedwongen knusheid
zijn liefde verbredend…
Zoals licht leegte vult
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
747 Zo vertoeven ze op mijn erf
solitair in droog gevallen dalen
als geschonden schuiten op de werf
altijd zwijgend met duizenden verhalen
Ze leven in zanderig lichten
in eindeloos oplichtend zand
dwars door alle godsgerichten
nemen ze passanten aan de hand
Als het uitbundige en jubelend licht
loom en lui de schemer schept
wacht…
Verdwenen tijd
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
620 Als het leven op zich
zich vertakt
in levens
op afroep gespeeld
automatisch, bedreven
ruist onderhuids
onbestemd
een gevoel
overstemmend de stilte
van zwijgend verleden
buigend
naar beelden,
uitgelicht
achtervolgd door
het mysterieuze
komt de overkant
langzaam in zicht,
begint
in het beeld
van een tuin vol licht
het…
In de schemering
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
729 soms voelt ruimte
aan als leegstand
en zie ik ieder ander
niet meer als verwant
verblijf dan in de stoet
van zwijgende ogen
schuifelend meegezogen
en waar de richting
er niet meer toe doet
het duidt op dwalen
in stuurloos denken
ik even niets meer
in woorden kan vertalen
waarbij gevoelens ook
nog eens onduidelijk wenken…
vele dagen, nachtenlang
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
586 een wolk snijdt de maan doormidden
de man opent zijn ogen
welk deel van jouw land ken ik,
vraag ik
waaraan ben je gestorven
aan de waarheid, de wind
witgepoederd door de enorme stilte
van de eenzaamheid
ik vraag waar je bent
en voel het afgesneden deel
de kamer is vol gegons
wanneer je me zwijgend ontmoet
we schrikken van…
VERANTWOORDELIJKHEID IN NEDERLAND
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
675 Zowel de slachtoffers als de daders
liggend dood en zwijgend zij aan zij
diep onder de polderse grond, de klei.
Dat is de definitieve afsluitende fase
van het 'polderen' welke elke gat dicht
en mocht het toch even gaan lekken
gedicht wordt met: "zand(zakken) erover"!…
fragmenten
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
452 mij uit
hier in dit niemandsland, tastend door
de achterkamer van het daglicht
ben ik in het midden van mijn afwezigheid
meer verloren dan ik kan vergeten
oprapend, paden kruisend, tegen
de richting in gedachten weerleggend
hersenhelften verbindend zodat
ongedeelde nabijheid ontstaat, dan
schimmeren ergens contouren
van een zwijgend…
Wolken in een waterplas
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
605 het leven langzaam
achterwaarts begrijpen
Alleen maar zwijgend
kijken naar drijvende wolken
in een waterplas?…
St. Lorenzo
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
711 Ik heb je beeld gevonden in het halflicht zonder tijd
Diep Godshuis voor de eeuwigheid
Uit oergrond gehouwen en geboren
Toen godenschemer nog godengloren
Toen zee nog blauw en naamloos was
Laat jouw spelonk maar heilig blijven
Je witte stenen preekstoel
Je marmerschaken vloeren
Je dak van mozaïek
Je zwijgende altaren
Ja ‘t zwijgt…
Doodgegooid in de zwevende hemel
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
436 Lees jij dan nooit
ERVOOR
wat hier ruist,
in dat zwijgende wier
onderwatergefluister
van navel en nevel
zonder woelende golven
en woedende baren
ERNA?…
Voor of Tegen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
365 tegenwoordig hoef je
alleen maar te
te overwegen
zijn we voor of tegen
schreeuw dat gestoord anoniem
maar uit en ga je mening verder
bepalen via sociale mediakanalen
liefst vloekend tierend en ongezien
weet wat in het midden ligt
wat niet brullend wordt verspreid
dat wat verdwijnt uit het zicht
waar het vroeger altijd lag: de waarheid…
Romance
gedicht
3.2 met 25 stemmen
11.060 Het eerste en het laatste woord
trokken zwijgend verder, arm in arm.
Zij waren eenzaam, misten iets, maar wat?
Waren verliefd, maar wisten niet op wat.
Alle woorden die tussen hen kwamen?
Een verhaal? Ja. Ja, dat.
------------------------------------------
uit: 'Bandeloze gedichten',
een keuze uit de poëzie 1977-1990.…
Allerzielen
poëzie
4.0 met 22 stemmen
6.538 Zwijgende mensen
Over de straat...:
't Is of ze peizen...
Wellicht komt er een lief gelaat
In hun gedachten rijzen.
En rits'lend reuz'len
Over de weg
Verdroogde blaren;...
Daar komt iets van hun dood gezeg
Over mijn jeugd gevaren...…
Van de Nachtegaal en de Parkiet
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
736 Zittend op een zwijgende rots
Floot de Nachtegaal zijn mooiste lied
En keek vervolgens apetrots
Naar zijn vriendje, de Parkiet
Zachtjes begon ook deze te zingen
Tot grote spijt van de Nachtegaal
De Parkiet wou blijkbaar meedingen
Naar de prijs voor zang in vogeltaal
En, tot ieders verbazing zong hij geniaal,
Maar hij kwam plots in ademnood…
De Veerman
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.497 hij neemt de munten van m’n ogen
en draagt me naar zijn boot
ik voel me opgetogen
al ben ik kennelijk dood
er is het wiegende
bewegen op het water
de besliste haal waarmee
hij aan de riemen trekt
de zachte schok een tijdje later
waarmee de eindreis zich voltrekt
een zwijgend wachten tot ik opsta
een knik – als groet bedoeld
terwijl…
Uit Zweden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
481 En wederom moeten wij, dappere dodo's der zwijgende meerderheid, wachten tot het de heer D. behaagt om zijn schare te voorzien van zijn snedige sonnet...
____________________________________
Ik vind het voor ons lezers toch
wat sneu
Er valt veel af te dingen op
die Klein
Een punt of tien, voor mijn part
een dozijn
Vanavond in het zwaarbewaakt…
standvastig (A. Gormley)
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
506 uitgestorven kustplaats
zie ik je staan op het strand
je tuurt -vastgenageld- over het water
een laag roest bedekt
je naakte, harde huid
de deinende golfslag valt stil in je hoofd
het wassende water dat niet van wijken weet
maakt je weerloze kop kleiner
het tandenknarsen van de tijd
de zeewind tart je zilte huid
een albatros landt zwijgend…
De rode zomerjurk
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
812 nog zie ik aan de wand
een verschoten beeld
van het meisje met de
rode zomerjurk
was ik weer kind
ik sloot mijn ogen
duizendmaal
telde de treden die
steeds luider kraakten
oorverdovend
dan stil
alleen
de zwijgende boom
die met koude handen
wonden groef
ijzig, zoals
het laatste licht
door mijn vingers glipte
ik voelde…
tot jij weer bloemen spreekt
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
445 wanneer het blad verkleurt,
een einde maakt aan uren
onwetend
wanneer de winter komt en ijs
het slissend likken van golven
tot stilte maant
wanneer een sneeuwjacht het vuur dooft
en de laatste schaduw
van een lange zomer verdwijnt
in een zwijgende zee
verwarmen wij elkaar
tot de levenloze souvenirs
te gronde gaan en jij
weer bloemen…
Uitgeprocedeerd
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
819 Alles weten ze zwijgend van elkaar.
Nooit overwegen ze vreemde wegen.
De liefde hebben ze verleerd,
maar andermans relatie boeit ze.
Zelf te laf om uit elkaar te gaan.
Als minnaars uitgeprocedeerd.…
verloren taal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
470 mijn taal
er zijn nog
een paar sprekers
die dit of dat
kunnen zeggen
over de zonsopgang
of over een dochter
die naar school gaat
en de taal van haar ouders verliest
het brandt in haar hart
nog maar een paar sprekers in die taal
nog een enkeling die 'vogel
in bergen' kan zeggen of ik hou van jou
'aan de rand van het zwijgende…
vader
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
526 uit het halfduister doemde
zijn silhouet op:
mijn geketende vader
dichterbij kon hij niet komen
de doos van Pandora boordevol
met onmogelijke verlangens
bleef hermetisch gesloten
het leed zou te groot zijn
we stapten over de valkuilen
van onze zwijgende harten
in een beschermende stilte
vloeiden we samen
ik kwam hem zoveel later…
dagdroom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
450 iemand zien lopen aan de fluisterdichte overkant
zwijgend antwoorden
zien vertrekken met onbekende bestemming
verzinken in gedachte, in aanhef een weg vervolgen
fantasie bedrijven, water inademen
denken aan een briesje langs de wangen
geloven in goede afloop, virtueel ontmoeten
het gesteente van een steen aanvaarden
oprapen, bewaren,…
Goud in beweging
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
416 waar jij neerdaalt
breekt lucht open
zingen trappen hun zwijgende lied
een hand —
vogel, vlam,
geraakt en weer verdwenen
jij, zonder grens,
schenkt ademen
in glinsterend goud
wij, verloren
in jouw lichte dwinging,
zwenken
als bladeren in de adem van dromen
leven
aangetikt,
wakker gedanst
op de stroom van wat geen einde kent…
Mayday Mayday
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
549 Ruimhartig deelt
de oermoeder
van het ruimteschip
haar reserves
zwijgend uit.
Zij toont de wereldlingen
dat oneindigheid niet bestaat
het vermoeide
m’aidez m’aidez
blijft ongehoord.
Tot geen vogel nog
door de lucht zal dansen
geen boom haar takken
naar de hemel heft tot Gaia
taal noch tekens geven kan.…