8651 resultaten.
Onbereikbaar blauw
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
477 ik draai
zwaai naar
en aai de golven
dompel in het
witte schuim
dat weg flitst
van de rafelige
kammen die
zich kuivend
verheffen
naar het
onbereikbaar
blauw van
de hemel
terugvallend
hun draai
eindelijk weer
vindend uitlopend
op rul zand
van het strand
waar ronde
schelpen
hun laatste
gebeden
murmelen
tussen
scherplange…
Het paleis onder de bergtop
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
447 Ik werk in het witte paleis
Input, output, geen rimpeling
in mijn lichaam, mijn geest
blijft rustig, wat ik ook doe
Tussendoor onderga ik de stilte
in de rode paleiskamers
die ik altijd kan binnengaan
waar ik ook ben
Daar open ik mijn schedel
tot een kom en ervaar ik
mijzelf, laat ik liefde stromen
naar wat mij bezighoudt
Daar bezie…
En als zegen....Zijn regen!
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
501 Vandaag zijn de daken dus wit, mooi
de straten verraden het al: dooi
met rap tempo laat Hij het warmer worden
morgen meer dan 12 graden
en als zegen...Zijn regen!…
haiku voor slapelozen
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
571 hoofd op wit kussen
lichaam onder eendendons
zwarte gedachten
in het weerloze
de geruisloze landing
van duizend dingen
hoofd tolt draait wendt af
van deze belegering
zonder een gezicht
slaap: een januskop
lichaam onder eendendons
houdt zich afzijdig
doet alsof het rust
hoofdelijke invasie
van duizend en meer
slaaphoofd op…
zon en kou
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
416 Soms sjokt een gek
tegen de stroom,
zijn lach: een streep
in ’t witte doom.…
Dag van de haiku
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
569 Een goede haiku
is zeldzaam als een
witte leeuw.
Zij schrijft haiku's
en ontdekt dat zij minder
woorden nodig heeft.
Sommige haiku's
willen geen kort gedicht zijn -
ze blijven steken.
Schier onmogelijk
om samen in één haiku
te wonen.
Een haiku is een
schaakspel van woorden-
elke zet telt.…
De laatste penseelstreek
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
248 Geen angst voor het witte kader:
de compositie voltooid.
De geur van lijnolie vervliegt
terwijl de avond de contouren verzacht.
Een slotakkoord is geen stilte,
maar galm—
bewijs dat er muziek was.…
De schijn van rose.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
2.052 De schijn van rose
in een roes
van slapen
Zo volkomen
volkomen stil
Wind en wind
blazen rose
van zacht naar kunstig wit
Hand en hand
strengelen samen
geboetseerd in rust
Oog en oog
herbergen samen
de loutering van licht
Muur en muur
werpen schaduw
op de laatste blik
De schijn van rose
in een kist
van crêpe
Zo ongrijpbaar…
Wake
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
1.615 er drijft een vogel in de sloot
een witte zwaan, haar vleugels beven
zij werd in opgeschrikte dreven
getroffen door verboden lood
haar veren kleuren langzaam rood
dan roept ze met haar hals geheven
en landt de vogel in de sloot
die innig met haar is verweven
hij blijft haar in haar ademnood
voortdurend porren om te leven
en is de hele…
rap tranen in een eindeloze dreun
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
854 voel de honger
in muziek
ijle tonen huilen
eenzaamheid
zie in
stroboscopisch licht
verschrikte ogen
in een wit gezicht
rap tranen in
een eindeloze dreun
verdriet vindt
in herhaling steun
dans een streep
muziek met enkel pijn
die vervreemding voelen
is er niet meer willen zijn
zweef leger mee
duik in de laserstraal
verdwijn…
je fietste kleuren
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
2.046 in je ogen zag ik blauw
het heldere van de zee
het beertje op je stuur
reed gratis mee
je fietste kleuren in
mijn zwart-wit denkpatroon
het zachte groen en geel
je blonde haar paste gewoon
je leek een droom, kwam
zomaar uit een schilderij
zwaaide met een zomerlach
blij enthousiast naar mij
ik schudde heel verbaasd
mijn hoofd en…
de betovering
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.609 jawel, ik ben betoverd
en woon in mijn kasteel
waar ik verlegen naar je kijk
omdat je me hebt veroverd
je bent geen ridder of een prins
het witte paard zag ik niet staan
ik hoorde slechts de woorden
die je liefdevol en fluisterend
door mijn hoofd liet gaan
toen ik in alle stilte
mijn hoofd nog op je schoot
met tranen nat en zilt
zo.. van…
Nachtmerrie
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.632 Witte catlleyas, waar bijen omheen zoemen.
Mijn orchideeën, een lust voor het oog.
Maar dan, alsof niets meer telt,
verdwijnt mijn lach voor een traan.
De tuin lijkt op een slagveld,
Stomme leguaan.…
Grootmoeder
netgedicht
2.4 met 82 stemmen
41.905 Alle dimensies werden in haar wit,
getallen cijferden zich weg uit reeksen
en elke volzin weigerde te zijn.
Zij werd een interlinie tussen dit
en dit terwijl haar ogen keken
naar een gestorven vader, die niet zit
achter een ontbrekend
raam.
Toen werd zij nog alleen maar pijn.
Toen nog alleen maar naam.…
hangt zwart zijn tranen aan
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.101 basalt keert
oceanen
water schuimt
zijn woede weg
hangt zwart
zijn tranen aan
in springtij
dat in manenvloed
het water jaagt
op land
het strand
ontdaan van zand
toont zijn verdriet
aan woeste golven
die hun weg nog
ongestort vervolgen
van de branding
tot de horizon
witte kammen
deinen en
verdwijnen
als zij omslaan…
oude man
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
1.831 oude man waar ga je heen
je haren wit en ogen vaal
ver weg je gedachten
je leeft in het verleden
de toekomst is te kort
je huid slechts een omhulsel
broze botten weggeteerd
het trage bonken van je hart
angst klopt door je aderen
hoe lang nog weet jij niet
slechts de wetenschap
het einde is nabij
gevoelens en verlangens
nooit meer want…
De bode
poëzie
3.2 met 25 stemmen
3.590 En toch, hoe stovend zwelt de druif,
Hoe schijnt zich loof en ooft te drenken
In 't glanzen van zijn gastgeschenken:
Een korenhalm, een witte duif.…
Magische liefde
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
1.578 een witte maangodin
haar ogen glinsteren
dwaal, lichtjes flonkeren
en tover zweefde nevel
stil zachtjes frisjes.
Ik proefde haar magie
en verloren in gebaren
stokte mijn stem…
gedachten spiralen
herhalen haar ontelbaar
ik dwaal nu alle dagen
en zie haar lichtjes flonkeren
haar tover in mijn geest……
Al fine
netgedicht
2.6 met 101 stemmen
60.360 En zagen zijn ogen
de solist in de kamer
die al tamelijk lang
stond te kijken naar
het wit om zijn mond
en de kleur van zijn voeten,
die bij het da capo
langzaam het hoofd bewoog
alsof het een vraag gold.…
Lichaam
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.278 De kou trekt door haar lichaam
Een nieuw slachtoffer gevonden
Zij staart wat door het raam
Haar lichaam vol met wonden
De warmte is verdwenen
En leeg is nu de stilte
Haar witte, lange benen
Zijn nu gehuld in kilte
De kou trekt door haar lichaam
Verdrijft nu elke kracht
En starend door dat raam
Had zij dat al verwacht
Daar eenzaam en…
Maagdelijk
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
2.393 Geplukt uit een der velen
dwingend doch niet ruw
trekt hij haar uit witte lakens
tijd is hier en gekomen
het serene wordt haar ontnomen
Hij vlijt haar teder neder
vingers beroeren haar zacht
trillend onder warme adem
liggend vlak gespreid
zoals zij op hem wacht
De pen dringt zich aan haar op
beroeren doet pijn vergeten
brengt haar…
Berouw
poëzie
3.3 met 18 stemmen
2.795 Van de wilgen stuiven de pluizen,
Wit in de regen van 't duister.
Ver weg het bedwelmend bruisen
Van de zee: haar vage geluiden
Eentonig, versmelt met het ruisen
Van het bloed, zo warm en duister.
In het duistren en het ruisen
Een buigend mens, arm en donker...
Op een heuvel stonden drie kruisen.
Gij leed daar, ik weende er onder.…
Beide voeten in het donker
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
979 De nacht dempt elke kleur
en zwart het witste wit tot een vermoeden
ik verschuil me moeiteloos in ’t veld
onzichtbaar voor een ongewapend oog
terwijl ik niets heb te verbergen
een motor jankt de nacht in
ik meet de afstand groot
voorbij de eindigheid
blind geworden door de duisternis
neem ik wat stippellichten waar
als aardse vonken…
Ze ligt
gedicht
3.0 met 26 stemmen
8.462 En papier, zo wit als het laken,
de pen tussen de tanden, de handen
vertwijfeld aan de slapen. Precies!
Zoals Proust.
-------------------------------------
uit: 'Lila en de Tekens', 1999.…
Kakelhof
netgedicht
2.0 met 12 stemmen
10.960 In rood opvliegend stof
de kleur van hun lippen
zijn het kakelend witte kippen
pikkend uit een römertopf.
Poreus gesmoorde verhalen
waar geen greintje vet aan zit
Laat mijn gedachten dwalen,
besef dat ik meer heb dan dit.…
knagende herinnering
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.472 de winter wordt lang
killig nat grijs
met zo nu en dan
misschien onschuldig wit
de lente was
pas nog
broeiend heet
en om te steunen
de tijd daartussen
behoorde ’t frisse groen
en ‘t kiemende verlangen
van beloofde bloei
nu verbleekt reeds weerspiegeling
in plassen herinnering
rimpelen vervagende beelden
pijnvolle…
Het bezette land
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
3.672 Ik schrijf tederheid op je witte vlakte.
Ik ben je immigrant. Gastarbeider van de liefde.
Je weent verleden.
Verdriet dat je achterliet.
Je emigreerde.…
Geen God heeft grenzen zo gesteld
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
816 Bij mij komt niets meer binnen
want buiten ruikt het naar bloed
het land heeft mij verraden
haar witte tanden zag ik wel
nu haar rollende tollende ogen
kinderen worden grof afgevoerd
niet met wapens of in wagons
veel meer met regels en wetten
geen dichter kan het mooier
geen schilder verfijnder alle
mazen van de wet potvast
mijn land waar…
Therapie
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
2.242 Ik wil je schrijven
zwart op wit.
Zoals voetsporen over een wintervlakte,
hard op zacht
of zoals late zon
nog naschemert in oktoberwijn.
Zoals een zwaan een v trekt
over water
zal ik schrijven,
in trage cadans, beetje zen.
Met woorden nog aangevroren in mijn pen.
Om langzaam van jou te genezen
moet ik je lezen.…
merg en bloed
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.098 in wervel en rib en bekken
schuilt een draderige spons
een web van aders en vet
hier wortelt elk orgaan
nog amorf in de knop
een witte waakhond
gebald in een cel
weert de gore kiem
een ronde bark
gedeukt in de flanken
voert een geurloos gas
naar de tippen van mijn lijf
van long naar vezel
draderige klonters stremmen mijn bloed…