5388 resultaten.
Naakte aarde
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
513 Een mens is enkel het bezit van zichzelf,
een schaduw heeft een licht met een gelaat
treedt in de toekomst na elke geboorte,
alles lost zich op in tegenstrijdigheid als ik
mij opricht als de oostenwind liggen gaat.…
Te gek voor woorden
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
667 tafel
schrijft hij zijn annalen
zijn pen gevuld met vitriool
de data en de namen
de onbekwame, de gegeselde
en de gek
hij haat hen, ze kennen zijn gebrek
vanuit het raam ziet hij
de rozentuin, de rotsen en
het getraliede hek
zijn hoofd staat niet naar strepen
die schuinweg de tegels delen
licht en donker
hij tekent het op
schaduwen…
Kleur en Kerven
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
442 Wat zich opnieuw lezen laat
in schaduw van een vergeten naam
gewist door weer en lachend kind
de droom hardop te herdromen
in sentiment met open raam van
nachten waarin in het voetlicht
van de maan het verleden
werd hertreden
uit de ogen van een hemels lichaam
waarin de sterren helder schenen
onvermijdbaar van wat de dichter wil
het…
URETERP VALLAAT
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
594 Koele schaduw en versnipperde gloed
liefkozen donkerbruine bakstenen,
schenken strenge ramen spraakzaam gemoed.
Gevels bezingen verlopen venen,
waar noestheid bloeide - bij blije boerendans,
strooien Friese weemoed om zich henen.…
Laat woorden wenen
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
703 Laat woorden wenen in die tranenvloed,
want liefde die jouw wezen warm omgeeft
verliest in hartenpijn haar gouden gloed
door stil verdriet dat in de schaduw beeft.…
ZOMERAVOND I
poëzie
4.3 met 3 stemmen
851 Nu de schaduwen zich lengen
Rond mijn woning, vòòr de nacht,
Wil ik je mijn groeten brengen
'Wijl dags laatste uren plengen
Aan de kim hun zuiv're pracht
Al begeert' ligt diep verzwegen,
Nu ik stil naar buiten tuur,
En mijn hart heeft zich genegen
Tot de wijde avondzegen
In de schoonheid van dit uur.…
De laatste mens?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
422 Verlaten mens, treed
uit de schaduw van de nacht,
wat zit je nog te mijmeren
over nieuwe vragen,
er is brood,
er zijn spelen hier,
loop niet dood in slechts
één karrenspoor, de
ongelijke dogma’s achterna
in slijtende verlangens op
het lang verwachte dier,
Het is om het even hoe dat
heten mag, maar ik zal je
blijvend strelen…
Waar narcissen van dromen.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
541 Een nieuwe horizon raakt
de haartjes in je hals,
daarachter leggen duizend
schaduwen een eigen
groene toekomst uit.
Het doel, mijn ongeduld zo
van de dromenwagen getild.
Gedeeld door beide lippen,
vanaf een tere huid, op handen
gedragen naar het gereserveerde
plekje in een voldragen landschap.…
de duivel
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
589 in de donkere kamer
onthullen zich bij tijd en wijle
beelden van onbekende aard
ook al lijkt de waarneming zuiver
en belicht onder de juiste hoek
soms groeit er ongewild
een boze duistere geest
waarvoor ik ernstig huiver
zou een slang
zich verbergen
duivels van zin
die plots enkel schaduwen baart
en, zo lijkt, mij met stuurloosheid
willen…
Al tastend
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
540 tast u ook wel eens
in het duister
of minstens zoekend
in een vreemde schaduw
ik luister dan
zo scherp mogelijk
naar elk woord, soms
maakt het me schuw
immers ik zie geen ogen
of zij zich al dan niet
op mij willen richten
of zomaar kijken in de nacht
ik word dan meegezogen
in ondenkbare gedachten
het voelt soms, als teder zacht…
Kruisbeeld
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
545 misschien heeft hij ook nog wel
minuscule tranen geweend die
niet zijn gezien en dus ook nooit
zijn neergeschreven, onbekend
gebleven woorden gefluisterd die
teruggaan naar de aller diepste tijd
waarin schaduw en licht nog niet
van elkaar te onderscheiden waren
ik denk dit starend naar zijn beeltenis
terwijl zijn gezucht mij beroert…
Dan Zou ik Willen Dat ik Bij Jou Was!
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
527 Als de zon achter de horizon verdwijnt
En de vogels eerbiedig zwijgen,
Schaduwen oplossen in het niet,
En alles een andere vorm gaat krijgen,
Dan zou ik willen dat ik bij jou was!…
SPEL VAN TIJDEN
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
522 Soms mag het druk beramende heden
zichzelf verliezen, afwachten _ lui en loom,
is dan toeven onder een pruimenboom
vol zoete vruchten; schaduw koelt tevreden.
Binnen de wortels huist het verleden,
verschijnt telkens als een springbron van stoom:
door het lover ruist een natte luchtstroom,
herinnert aan eens genoten, geleden...…
Met het korter worden van de dagen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
506 Toch krijgt het leven
weer een doel als ik mij uit mijn
schaduw woel. Ik gooi mij van mijn
trossen los te midden van het stille
herfstbos.…
Omgewoelde aarde?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
584 Verlaten mens, treed
uit de schaduw van je nacht,
wat zit je nog te mijmeren
over nieuwe vragen,
er is brood,
er zijn spelen hier,
loop niet dood in slechts
één karrenspoor, de
ongelijke dogma’s achterna
in slijtende verlangens op
het lang verwachte dier,
Het is om het even hoe dat
heten mag, maar ik zal je
blijvend strelen…
Eenheid scheppende werkelijkheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
431 Nog ben ik vol vertrouwen
ten aanzien van mijn weerwerk
aan de schaduw van het tegenspel.
die mij om wat ik was blijft
benauwen, en die mij het zicht
ontneemt op de juiste zetten
in het schaakspel.
Nog ben ik niet verloren,
omdat ik voortdrijf in
de armen van de tijd.…
ontelbare bloesems
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
571 als achterblijver sta ik de dood
te dirigeren langs de balans
van schaduw en inteeltige vruchten
er is niets dat mij nog bindt
tegen het besef, al spreek
ik in eigen woord dat nonchalant
zicht keert van roem naar duiker
waar wallen over oevers zijn gelegd
en tochtige streken zijn gedempt
met daden zonder pragmatisme
doch hoe ik…
Stadschrift
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
475 De wandelaar die zijn stappen vergeet
balancerend als pantomimespeler over
eigen schaduw treedt vindt dagelijks
het pad ontregeld door een ordeloze
stroom tekens.
Onder hoge voltages waaien hanenpoten
over panden,muren van garages,
geladen maar zonder vermogen,
onbegrepen, boos, verward, gesloten.…
In bloei
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
555 In de avond verspreidden zich de geuren
zoals de jasmijn van mijn geboorteland
Jij was een zeemeermin pas aan land
gekropen met gladde, nieuwe benen
in plaats van een vissenstaart
Ik mocht je leren goed te lopen
van Lotje in de lange Lindenlaan
In de schaduw dichtbij een vijver
schuilden we onder een treurwilg
vanwege de prikkende zonnestralen…
Een dief
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
2.221 Ik voel je adem in m'n nek
je fluistert zachtjes een gesprek
Je vingers strelen mijn hand en armen
je voeten die de mijne verwarmen
Je hart bonst wat ik door mijn lichaam voel
dit is wat jij bedoelt
langzaam streelt mijn hand jouw gezicht
en zie onze schaduwen in het licht
een man en een vrouw
vol genoeglijk trouw
Ik fluister zachtjes…
Alles
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
512 als vraag en antwoord in elkaar verstrengelen
lossen de schaduwen een voor een op
hoeft het licht zich niet met een kroon te tooien
de koning is het schijnsel zelf
zijn schimmen zijn de verloren zonen en dochters
hun besef van hun ware aard
is de voortzetting van het eeuwige leven…
En de stromen kwamen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
543 een zee vol met
Demonen; en wij, die alleen in het bootje
Met de bootsman konden blijven drijven
Het leven wordt getart en hoont dat de
Sociale status van de hyena wordt beloond en
De stromen kwamen en de winden waaiden
Zand door kieren van het eenzaam huis
Het licht gedoofd tussen hart en hoofd
Lentebloesem zingt een melodie, onze schaduw…
door eigen ogen
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
703 mijn moed verslonken
is tot in de weke grond waarin het graf
transparant staat te waken op ontginning
van bedrog die diep in dit leven is gelegen
getijden maken slachtoffers, het verhaalt de waarheid
als een vertelsel van vele beschouwingen, de wereld
draaft naar het eind en ik galoppeer in het verleden
waar mijn beeltenis nog in de schaduw…
Het valt 8
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
483 En de wind valt, uit zijn schaduw
En het licht staat in zijn donker
En ook het bloed stelpt zelfs
Zijn wond, wonden, gedachten
Splijten, oceanen, roeren,
Een mens twist met God, en
Verliest, gaat ten onder, valt
Maar staat, in Hem.…
Hij kwam weder
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
535 Vroeg in de herfst kwam hij weder
in ‘t schemerlicht zag ze zijn schaduw staan
zij liet juist de stores neder
zag hem over ‘t grindpad gaan.
een zware deur ging open…
traag trad ze hem tegemoet
en nu was ‘t voor beiden hopen
dat alles weer kwam goed.…
Allesomvattend
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
551 Vroeg donker op het
roerig water, wij voeren
vooruit op een naderende
storm uit de wetenschap
van het altijd ongewisse, in
iedere emotie verwoord
troostige verten, verstomde
schimmen, lui verstrengeld, niet
in beelden te onderscheiden
in mijn dualistische gedachten,
schuiven schaduwen ineen tot
gebeeldhouwde dichters
omvatten…
Tijdloos
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
602 immers naar gelijke tred
laten varen is niet slecht, zo wordt gezegd
doch het gevoel van verlies blijft onverlet
het getij is dan op iedere afstand belust
omdat zij mee schommelt met het hart,
ik ben daar doorgaans wel van bewust, echter
het is een draaikolk die mij stuurloos tart
als dan, later, de bladeren weer eens zijn verstild
is de schaduw…
Sluimer
poëzie
4.0 met 1 stemmen
876 En Sluimer daalt op vlinderwieken neer,
Met wuivend rijs, waaraan de druppen beven,
Die dauwend droom en zoet vergeten geven,
En zweeft in schaduw peinzend heen en weer.
En in mijn dolend hulkje, dat er glijdt
Langs 't kabblend zilver, zet hij zich; ik zie
Hem tederblikkend over mij gebogen.…
it takes a village (voor Marije)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
544 niet de
kat die krasjes op
jouw armen maakte
het was niet jij die de
kijk-eens-hoe-leuk-wij-
samen-selfies maakte
buitengesloten
bleef je binnen
de anderen bleven
buiten niemand die jou
missen zou maar oh
je wilde nog zoveel
zoveel meer leven:
de vriendin die zou blijven
het vriendje dat alleen jou
ziet staan maar in de
schaduw…
Het park
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
425 Voorbij de lanen van licht
en schaduw ligt het park.
Rechte paden verbinden
witte beelden met een
onzekere betekenis beladen,
verlies aan overgave,
hun voltooide gebaren
in groene kaders.
Zonder een belang
te leven, mooi, hevig.
Dichtbij is de stenen huid
om het vergeten bloed.…