8371 resultaten.
Vervlogen tijd
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
675 tederheid
blaas ik het dons van de toekomst
pen ik veren in een tooi van hunker
naar de vrijheid van jouw bestaan
Zachtjes open ik mijn handen
teder strijk jij beide vleugels
als laatste groet over mijn huid
waar de pluisjes van ons leven
verwaaien in de wind
Wolken wenen weemoedig
walend moet ik jou laten gaan
gevangen in donkre luchten…
Zee-vlucht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
789 Sterren wil ik schilderen
op het linnen van geluk
de maan geef ik een likje mee
al schijnt zij dromen stuk
De zon lacht alle zorgen warm
zij straalt zware sores licht
de regen vangt mijn tranen op
tekent lijnen in gezicht
Wind waait wilde woede weg
neemt somb’re gedachten mee
storm geeft ontroering lucht
vertroosting vind ik aan zee…
jouw droefnis herschept ons beiden
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
839 Ik zie hoe de droefnis
jouw gezicht week
en vochtig maakt
naar zijn grauwe visie boetseert
mijn keel implodeert
tientallen woorden
ontrafelen van binnenuit
in het pijnlijk mysterie
van de stilte
de lucht huilt mee
zijn tranen vegen
de voorgrond geleidelijk
met de achtergrond gelijk
we blijven op een stil
gepluimd podium achter
gekneld…
Lege pen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.357 Haar lippen zwijgen letters
van nooit gesproken zinnen
fluisterend ademt zij namen
in de onbeschreven lucht
Haar pen, zo ongeduldig
schrijft het pad naar het einde
traag loopt de gitzwarte inkt
op haar allerlaatste benen
Het sierlijke handschrift verandert
heel langzaam in letters van druk
woorden van wanhoop en weemoed
vullen de laatste…
Bestaansgrond
gedicht
3.4 met 52 stemmen
15.276 De straat is nat, de lucht is vol van regen
het licht weerkaatst zich op mijn glimmend pad
in elke winkelruit kom ik mij tegen
alsof men mij daar zomaar over had...…
Verder
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
2.346 Dag ik moet verder, ik heb nog een lange weg te gaan,
voorbij de bergen aan de horizon,
onder de bloedrode lucht van de ondergaande zon,
Ik moet nu echt weg, had ik dit maar eerder gedaan,
dag ik moet verder, de wereld is nog zo groot,
laat me los, alsjeblieft laat me gaan,
ik ga op pad, op weg naar het onbekende, mijn schoenen vol met lood…
Met tranen geleefd
hartenkreet
4.6 met 12 stemmen
1.665 bedrogen
Verstillen, meer en meer
Liefde te lang gelogen
Koude lippen worden vermeden
Geen gesprekken, maar kreten
Niet meer verbonden
Alleen maar onzichtbare wonden
Geen stilte meer te mijden
Deuren vallen dicht
Geen bloed meer in mijn gezicht
Woorden die me uiteen rijten
Ik kom tot een zwijgen
Door een sterveling verwrongen
Geen lucht…
dood in een voortvluchtig rood
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.002 ik ga vandaag
de lucht inpakken
wolken, blauw, de regen
ik kan er niet meer tegen
gewoon in zinnen
buien om mee te beginnen
witte wolken schrijf ik af
grijze moeten zich nog legen
blauw stop ik in beelden
ondoorzichtig door de kou
de ondergaande zon gaat
dood in een voortvluchtig rood
dan komt er ruimte in het zwart
dat op zal lossen…
Zielsverwant
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.439 De lucht kleurt lichtpaars,
Met poëzie gevuld,
Gedachtelang.
De avondhemel,
In eenvoud gedeeld,
Schrijft licht neer in jouw ogen.
Zachtjes zoekt de wind jouw armen,
Nog mooier dan de zee,
In mijn dromen.
De zoete geur
Van onbegrensde liefde,
In jouw ziltsmakende huid geboren.…
De regen als toen
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
915 De lucht was vol gestouwd
die avond met al
wat wij lang waren vergeten,
ik wilde niets weten
van grijze gezichten in wolken
en dromen gewoonlijk doorweekt
maar onder een oude lantaarn
in de zachtheid van wondere regen
kwam ik je lach als een heel klein mirakel
in een plas op de straatstenen tegen.…
met zoveel regen dat het giet
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
774 ik kan niet meer
van binnen ben ik hol
ik wil het weer
weer vullen ik wil vol
een handje wind
vlijt bladeren op een hoop
strijkt door mijn haar
haalt gedachten uit de knoop
een mand vol zonnestralen
weerkaatsend op het fruit
oogst van zomerdagen
de kleuren rijpen uit
stofjes schonen uit de lucht
met zoveel regen dat het giet
hagel…
Ten hemel
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.339 Ik verklein, in minima gehuld
ik zinspeel op zilte lucht
waar het treft in zaligheid
waar handen raken, in geduld
En ieder lam gaat tot zijn slachting
het raakt mij nu, die zwaveldamp
blaas mijn déjà vu vol nieuwe dichtsels
als plaksels op mijn nieuw behang
Naast mij ligt de dwangsom
in voleinding zinnen slepend
waar niemand teder op de…
Met buitenlands accent
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
813 luchtigheid
vervluchtigde al snel
toen nieuwsgierigheid
haar klauwen zette in mijn vel
als een havik
dook je in mijn nek
medelijden was voor jou
de prooi voor in je bek
daarmee dacht je nu
de wereld recht te doen
je oordeel was nog sneller
dan het kussen van een zoen
draai eerst je kringen in de lucht…
zong zon in de kristallen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
829 ik zag je kijken
naar de sneeuw
ze vlokte wit en traag
je blik zong zon
in de kristallen
ze leken langzamer te vallen
uitgelaten volgden we
hun vlucht uit lucht
die lichter werd
we dwarrelden mee
in een zacht deinen en lieten
vlokjes op de hand verdwijnen
de wereld die verscheen
ontnam de kleur haar eigenschap
versmolt…
Als je een landschap was waar ik doorheen kon lopen
gedicht
3.3 met 368 stemmen
89.441 Maar 't meeste lijk je op de grote lucht erboven,
waar ruimte is voor buien licht en donkre wolken
en op de vrije wind daartussen,
die in mijn haren woelt en mijn gezicht met kussen
bedekt, zonder te vragen, zonder te beloven.
------------------------------------------------
uit: 'Vergezichten en gezichten' (1975).…
een vluchtige damp
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
804 ik snuif de vochtige damp
opstijgend uit het natte gras
het vult mijn longen en aders
zoals nieuw leven ruikt
zoals aldoor het prille was
het geurt mijn dromen vol
van ruimte en lucht
het geeft mij vleugels
laat het zware gaan
het schept een nieuwe vrucht
zo voel ik even
aan de schepping
word gewaar
van het onbestemde
dat zeker…
duindromend in vergetelheid
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
716 weg van bomen die
steeds dikker worden
bladeren die het blauw
groenwaaien in de lucht
van wortels waarvoor
stenen zijn gevlucht
jarenlange traagheid
die ze plet in grondverzet
van dichte ramen met
hun blinde ogen in
beton dat rotter wordt
door oxiderend leven
van dagen die als zand
hun levens slijten in
woestijnen van de…
weven een gordijn van stilte
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
755 vlokken zweven
traag voorbij weven
een gordijn uit stilte
aarde ligt er
winters bij slapend
in het wit van kilte
wind is guur en
strakke lucht belooft
weer vorst van lange duur
sloten gaan bevriezen
vogels moeten wakken
kiezen om te overleven
een sneeuwpop met
de bezem in de hand
is koning van dit land
kooltjes zijn…
deelt leven met de dood
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
793 ook de lucht
is nu gereinigd
woorden zijn steriel
zusters knippen
scheren en joderen
een groene man die lacht
het mes dat wacht
en zonder spreken snijdt
de huid tot helften splijt
vrouwen zuigen het verboden
vocht stromen dat niet mocht
vaten worden afgeklemd
stilte is al overstemd
door het ruisen van de pompen
bloed wordt…
Conservatorium
gedicht
4.0 met 27 stemmen
14.838 De ramen van het conservatorium staan wijd open
daarbinnen vergrijpt iemand zich aan eeuwenoude gevoelens
de vleugel jammert en klaagt
In het park scheren zwaluwen het gras
oogsten lucht en insecten
Hoe te leven? Voor wat?…
Voix céleste
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
1.179 het kloppend hart
drijft lucht
door buizen
die wind omzetten
in klinkende lagen
opdat in gewelven
het met wierook
opgestegen lief en leed
aan het hemelse
wordt opgedragen
eikenhouten pilaren
dragen het bejaarde lijf
door eeuwen heen
waar de mens zelve
zomaar even in de tijd
met handen en voeten
zijn toetsen mag raken
en…
Eindbalans
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.152 Sus maar, niemand hoort je
ziet de kringen van de jaren niet
ritselbla'ren, fluisterwoorden
sus maar, zachtjes ebt verdriet
Koninklijk, je trotse houding
steelse blikken, bleke man
blauwe luchten, stille zuchten
sus nu maar en wees niet bang
Vermoeide ogen, mededogen
zo heel breekbaar, ga nu maar
stralend licht, jouw mooi gezicht
jij…
Uit dit zinkend jaar
netgedicht
4.2 met 30 stemmen
2.011 jaar
de bodem bleef maar zakken
en meegezeulde drab
maakte elke stap te zwaar
de broekriem werd verstrakt
bezittingen vervreemd
oude banden doorgehakt
nieuwe lasten gemeden
en nog was er geen vaste grond
werd de gang niet lichter
immer drukten de plichten
toch sluit zichzelf het zuigend gat
verheft zich ginds een opgaand pad
is er lucht…
spiegelen
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
760 de zee bedankt de wind blij
voor de stilte hem gegeven
zodat hij zich kan spiegelen
de wind en de zee
genieten mijn dank
dat ik mijzelf zie
samen wachten de zee en ik
tot de opkomende wind
de spiegeling breekt
lucht wind en zee huilen
druppels vallen op mij
en bespikkelen de rimpels
ik haast me naar jou
in je spiegel bekijk je…
het Wad
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.096 kom, droom je in mijn zee
mijn Wad mijn water - mijn idee
de zucht waar eeuwen zijn neergestreken
een blauwe lucht met wolken
als pennenstreken
een vlucht van meeuwen en ganzen
kleine witte golfjes – en als je goed
kijkt dan lijkt het alsof ze dansen
op het schimmenspel van avondrood
en morgenstond
het Wad hoeft geen octrooi
er is geen…
hij die geen naam draagt
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
695 de winter ging aan
wijdopen
in het nachtland
van afwezige rozen
in het water
tot ijs versteend
behangen met dichterswoorden
stond hij
die ik liefhad
ik was zonder gewicht
toen ik op mijn tenen
de zwarte lucht streelde
en zijn stilte liet rusten
in de wind
wolken schreven ijsvogels
op zijn schouders en lieten
sneeuw dalen…
kerkplamuursel
netgedicht
2.8 met 16 stemmen
2.877 onder de granieten boog
ontvlucht een streepje lucht
de vroom gedempte stilte
hier wordt gefluisterd
in diverse talen verhaald
over peilloos leed zo vreemd
dat het onherkenbaar wordt
geen deel van oorspronkelijk leven
wordt asiel gezocht in gewijd
het woord devoot opzij gelegd
voor de dood iedereen gelijk
bespaart men zich het brood
maar…
verlokkend ingesteld
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
576 ik zie ze gaan
ze raken alles aan
vooral elkaar
alsof ze samen
willen blijven
praten tegen muren
schreeuwen in de lucht
luisteren naar dingen
die voor onze ogen
zijn gevlucht
zijn ongrijpbaar
in bewegen
verlokkend ingesteld
denken anders
over alles zien in
iedereen een held
ze ademen hun
niet geleefde jeugd
stelen warmte kopen…
Transatlanticism
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
612 De vissen donderden
met bakken uit de lucht.
Hij kwam goed aan
in het verdoofde land.
Zijn been leek op een
afgestorven zwaan en
het was donker
waar hij lag.…
zo intiem dichtbij
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
629 ik verbijt mijn pijn
de zure smaak van bloed
vergoedt niet jouw afwezig zijn
het rot gevoel dat slijten moet
ik pak de wind en veeg
je paden weer begaanbaar
trek wolken uit elkaar
en openbaar je aan de lucht
ik verkort mijn horizon
met vergezichten
die jouw blikken laten blozen
zo intiem dichtbij
kom weer bij me
in de opgetrokken…