5388 resultaten.
als woorden niets meer zeggen
netgedicht
4.3 met 43 stemmen
3.049 zij stil haar adem sparen
voor dat ene hoge woord
dat als zand haar hart zal schuren
totdat jij het hebt gehoord
als woorden niets meer zeggen
en zielen zijn bekrast
zal zij niet meer naast je liggen
als jij naar haar lichaam tast
zul je steeds weer terug verlangen
naar de luwte voor de storm
blijft je geest voorgoed gevangen
in de schaduw…
Ik ween om bloemen in de knop gebroken
poëzie
3.6 met 208 stemmen
36.849 Ik heb het nauw gezien, geen woord gesproken:
Ik zat weer roerloos, nà die korte waan
In de eeuwge schaduw van mijn smart gedoken:
Zo als een vogel in de stille nacht
Op ééns ontwaakt, omdat de hemel gloeit,
En denkt, 't is dag, en heft het kopje en fluit,
Maar éér 't zijn vaakrige oogjes gans ontsluit,
Is het weer donker, en slechts droevig…
Gouden regen
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.348 de ochtend blaast wolkjes
terwijl ze zich
wakker licht
in alle vroegte
ze strekt zich uit
rekt schaduwen
en opent
vol verwachting
een nieuwe morgen
die hongerig
de dag verslindt
onder een grijze stroming
hult de aarde
zich in een
wit gewaad
de straat glijdt
glanzend voorbij
en donker
stert de hemel
een sprookjesachtig…
Hoekje
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.533 Het licht breekt in de kleuren van de wijn
Schaduwen vervagen als een bries zo traag
Soms wil ik met jou in dat hoekje blijven
En je zeggen : ik heb je heel erg graag.…
Nachtmerrie
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
1.052 Onschuldig bloed kleurt de aarde rood,
gevolgd door de schaduw van de dood.
Niemand blijft ooit voor hem verborgen.
From ashes to ashes, from dust to dust,
de wereld zingt: "In Bush we trust".
Maar ook hij heeft ons de hoop ontnomen.…
Eindelijk mezelf....
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.288 Mijn lichaam voelt niet als de mijne
alsof ik in iemands schaduw loop
Zou het liefst iemand anders willen zijn
het helpt niets als ik andere kleding koop
Want mijn lijf blijft dan hetzelfde
en geluk zal ik nooit vinden
Een ingreep zou de oplossing zijn
slechts begrepen door mijn beminden
Steun van mijn moeder en medici
en het wonder eindelijk…
Dodendans
netgedicht
2.6 met 18 stemmen
1.415 In de dodenstad op maanverlichte pade
klepperen skeletten als castagnetten
de dodendans in de schaduw der aarde.
Bomen in dichte rij langs kerhofrand
voorover gebogen om niets te missen
verbergen 't tafereel voor de passant.…
Veel belovend!
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.028 hartstochtelijk vond ik je diepe
schaduw, verdonkeremaand
maar toch Liefde, uiteraard
het zijn diegenen, waarvan je doornen ondervindt
op twijgjes, ondiep en te meer somber
tussen intense tinten donker met toch
die eeuwige schakering treurend rood
er zit een dramatisch klampen aan
mijn nuances verzinnen, van deze strootjes
minstens even…
Andalucía
netgedicht
3.2 met 20 stemmen
938 navel dansen en
zij verzet zich niet
kortademig niet te stillen
zij taalt naar altijd meer
tragiek in haar gelaat
de laatste vlam in stervende stieren
zij
Virgen de los Reyes,zigeunerin,
Maya, ornament van het Alhambra
als gloed van sabel snijdt de passen,
haar lichaam strekt onder de Guadalquivir
tussen haar brandende heuvels
schaduwend…
Winterse zondag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
618 strijd tegen zon en warmte en
met mondjesmaat likt zijn
verduisterd licht aan hun
immer warme wanten
Smeltend voor hun passie
drapeert de uitgezongen zon
hen zorgvuldig met zijn
laatste slierten inzicht
Uiteindelijk beslissen de twee
hun hartstocht maar beter
binnenshuis te beleven en
vertrappelen onbewust
de laatste poging van de schaduw…
Wakker worden op een herfstochtend
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
725 De schaduw van een gestalte, meneer Esdoorn
zwiept als een dronkeman, onvast ter wortel
lonkt naar de ruiten die mijn ramen zijn.
Opengeschoven stukken doek geven mij
terug wat ik nooit zou kunnen missen.
Esdoorn is nuchter, leunt gelukzalig
Op het leven van een boom in een trottoir.…
op dode stenen jagen
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
926 eenzaamheid is aan de mens eigen
wanneer wij blijven zwijgen
of schaduwen zich door de jaren heen
aan elkander blijven rijgen
of hangt er om je nek een dode steen?…
Elegie
gedicht
2.3 met 16 stemmen
11.910 In de schaduw van de avond kwamen dan twee
die vertelden dat zijn vader op sterven lag; hij volgde
hen gedwee. Het licht was vreemd; een tere
groene schijn was in de hemel en stilte regeerde
boven twee die aangenaam verdoofd waren,
hun mededeling ver van hen gedragen en gelost -
en een in wie het stormde als in een versomberd bos.…
Achter gesloten gordijnen
hartenkreet
2.8 met 13 stemmen
1.607 Daar dansen in eenzaamheid
Warme herinneringen
Tussen tranen en een glimlach
Wakkert kaarslicht schaduwen
Melodieën van de tijd van weleer
Het alleen van nu
Zoveel ramen met gesloten gordijnen
Deuren, die niet
Van het nachtslot gingen
De alleen gang
Naar het koude bed
Dat wacht
Waar eens dromen werden bezegeld
In de kast nog steeds…
Schooltje?
netgedicht
4.1 met 26 stemmen
3.278 Het oude schooltje,samen
in de klas met de gebladderde plafonds
waarin het venster van de wereld
verkleind werd door geblindeerde ramen
ver weg van de lentezon en het
uitnodigende groene gras
die lonkten aan de verkeerde zijde
van dat weerbarstig glas, schemerig
verlicht door matglas bovenlicht
in de schaduw van de hoofdcipier
die met puntige…
"excuser les mots"
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
480 Daarover te kunnen gieren en soms te huilen
aan de grachten van een denkbeeldige stad
die als schimmig roofdier schijnbaar agressief
altijd klaar voor de eerste en de laatste sprong
zich dan te voegen gevat in de stroom van zinnen
om als muze de ontvankelijke geesten te beminnen
of 's avonds in het schemer of in de diepe
schaduwen van de nacht…
Belgisch zanger doet mee
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
1.502 te Hilversum in het Spaanderwoud
werd een man getroffen
met zijn schaduw nog daarbij
hij sprak wij zijn met twee
mijn broer is hier opgenomen
door de camera van de teevee
Caruso zal in beeld komen
hij heeft zo mooi gezongen
we hebben meegedongen
onder veel gegiechel
ze zagen ons in spiegel
Osurac stond er onder
voor ons heel gewoon…
Hart vol vlinders
hartenkreet
4.1 met 16 stemmen
3.458 Vuur schittert diep in jouw ogen
Brandende passie bedwelmt je ziel
Liefde vol ongeëvenaard vermogen
Sinds de dag dat ik voor je viel
Zinnen spreken zachte woorden
Als een vuurbaak leidt je m'n weg
De toekomst vol nieuwe dromen
Nu ik mijn hart in jouw handen leg
Je betovert me met je glimlach
Elke schaduw wordt een paradijs…
Laten we
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.456 Laten we verder kijken
dan de leugen lang is
Laten we zon en schaduw
als familie beschouwen
Laten we geen dubbelgangers
van elkaar zijn
Laten we mekaars naam vergeten
en de lach onthouden
Laten we traag reizen en elke
korrel zand bewonderen
Laten we de tuin omplooien tot
een wuivend korenveld
Laten we de woorden van elke dag…
Daar ruimt de wind...
poëzie
3.1 met 15 stemmen
4.719 Vanavond nog zult gij verheerlijkt zijn
Wanneer de winden sluimren aan uw troon,
De sterren vlammen in uw baldakijn:
Als tussen u en uw oneindigheid
De schaduw valt, en in dat klaar gewelf
Uw blank geluk dat god noch mens benijdt,
Niets ziet weerspiegeld dan zijn glimlach zelf:
O Ziel die alles wat uw wil bedroeft,…
Randen van ijs
hartenkreet
4.3 met 20 stemmen
1.771 Schaam je gelogen zinnen in dieprood
Beeldvorming van jouw hallucinatie
Draag mijn dromen naar niemandsland
Wees stil ontzie je verzegelde lippen
Kijk niet in je verblindende tweestrijd
Verzwijg mijn bestaan diep in je ziel
Schop de schenen van machteloosheid
Mijn pijn grenzeloos gelijk aan liefde
Dool maar door de paden van je daden
Schaduw…
moeras
netgedicht
3.2 met 18 stemmen
1.682 natuurlijk ben ik bang
voor schaduw achter bomen
het zuchten van de wind
de geur van het moeras
ik ben hier al te lang
alleen met sombere dromen
waar ik ook als kind
voortdurend bang voor was
natuurlijk heb ik angst
voor wat er nog moet komen
en wat ik hier nog vind
of nooit vinden zal
maar wellicht ben ik het bangst
voor tranen die…
Tegen de klok in
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.367 Wij zullen elkaar vaak herhalen
in fotoboeken en vergeelde video’s
Maar volgt tomeloos en geil een zomer,
waarin je heet over mij heenvalt,
terwijl de schaduwen al bijna zichtbaar zijn
Besluiten met het allermooiste:
je ogen die als lente opengaan
alles doordrenken met licht,
zodat de lieve aarde wakker wordt
Ik zie god denken:
ontroerend…
verlichtte stromende champagne
netgedicht
2.6 met 24 stemmen
4.496 de eerste vuurpijl knalde
verbrak in sier het nieuwe jaar
verlichtte stromende champagne
gejuich omarmde de franje
ik was alleen, zij daar
uitgelicht in hoeken
zag ik schaduwen bewegen
vergeten had ze daar gedropt
ik kon er toen niet tegen op
moest verder met mijn leven
ik zag ze kleur
en vorm krijgen, voelde
weer de wanhoop aan den…
" Danser, les enfants du monde "
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
410 Dans en sluit de rijen
uit hun schaduw
onttrokken zonnen.
Dans maar voort,
verleg de paden,
niet gehoord in
klare stemmen,
vér van men
heeft verzonnen.
Krom de weg,
het bestaan is recht,
dans; bloem der aarde,
verbindt het mondiaal
gekleurde lint met
uitbottende jeugd,
ontbloot het sprookje.…
Verdwaald liedje
gedicht
3.2 met 31 stemmen
26.067 dat arme beest
hij is er en hij is er geweest
Hij rent door alle landen
tot hij geen asem heeft
En als hij neervalt is hij bang
en bidt en blaft en beeft
Daarom heeft hij de goden uitgevonden
daarom heeft hij torens opgericht
waar de goden mogen wonen
in een eeuwig licht
De mens dat arme beest
dat vraagt en vrijt en vreest
in de schaduw…
dorpskudden
netgedicht
4.6 met 24 stemmen
709 behouden
maar die tijd
die is niet meer
de geur van veen
en heideroos
heel ziek
verjaagd
mij zie je echter niet
met chique scheerelektriek
in mijn zoete aanvangsdromen
scheer ik als toen mijn schapen
totdat ik licht ga gapen
de slaap verdrijft heel kwiek
mijn nostalgie
over het moderne mechaniek
grom ik in mijn droom
in de schaduw…
geluiden zonder echo's
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
561 zijn ogen waren jouw bevel
voldoen moest je aan wensen
van mensen om je heen
dat was de gouden regel
van het samenspel
jaren heb je dat gespeeld
attent en lief voor iedereen
maar jij bleef in de kou
kreeg van niemand liefde meer
er was slechts één die bleef je trouw
schaduw was er niet
geluiden zonder echo's
stond alleen in je verdriet…
Brünig
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.215 In schaduw ligt de weg. Over de stammen
Sprenkelt de koele maan zijn blauwe vlammen.
Ergens in struiken zweeft krekelgesjirp.
Door ’t donker zagend met zijn zaagje scherp.
Ontzaglijk zwenkt, angstwekkend hoog en wijd
De Grote Beer zijn gouden majesteit.…
Roem?
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
621 Het gevoel is met de pen te beschrijven, een
vage schaduw, levensgroot naast pragmatiek
en rede en op eenzame hoogte lijkt te staan,
de spreuken bij de snoeverijen in te lijven,
kritiek betaald met gelijke munt en op de blote
borst te slaan, met een sloep vol passies, op
een dichterlijke meer, in tegenstroom te bevaren,
geroeid met riemen…