7704 resultaten.
Polderland
poëzie
4.5 met 2 stemmen
5.142 Ik loop door ’t polderland
onder de helle regen;
oneindig is het land,
oneindig zijn de wegen,
die naar de kimmen gaan;
in lage hemelstreken
heerst tussen zwarte kreken
het mistig licht der maan.
o, dertigstroomenland,
het volk dat u bewoont
versombert in krakelen
die geld en God verdelen,
purper en doornenkroon.…
Een duidelijk gezicht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
745 heb slechts de kleuren
wit zwart gebruikt
wilde de verf
verdunnen met tijd
op groot paneel
schilderde ik het toneel
van mijn dagelijks leven
kon de scene geen diepte geven
werkte met
schaduw en licht
maar aan de personen
ontbrak een duidelijk gezicht
profileerde emoties
met scherpe contrasten
mijn grootste kwasten
kwamen niet…
- plooien -
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
635 dat wat komen moet is onvermijdelijk
er zitten geen plooien
waar ze horen
de stof is glad en strak
het zwart duwt zonder vrezen
de leemte ruw naar voren
dof gemis beklopt mij wee van binnen
mijn hand omsluit het strak en wit
maar dat wat komen moet is onvermijdelijk
we hebben niets omklemd
en weten niet waarom
de tijd van daar was rozerood…
lief,
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
759 hoe blauwe ogen iriseren, lichtgebonden
rond het zwarte gat
dat missen heet
ik weet dat het goed met je gaat-
je huppelt blond rond bronnen vol jeugd
jouw vlechtjes vrolijk in cadans
de trance van nu
mijn tafel draagt ook roze tulpen
elk laat zien hoe mooi- je bent
ik hoop het
dat jouw tijd
ook zomers kent en winters
onder witte sneeuw…
O wintersschilderij
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
762 laat mij genieten
van de ijskristallen
op de wuivende takken
van de bekoorlijke gestalte
de wandel van mijn lief
in het feeërieke landschap
het wijsje van de wind
melodietje in het vroege uur
wanneer de velden nog dromen
plots wakkergeschud
door het kraa-kraa-kraa
van zwarte vleugeljassen
in slingerende takkenbomen
warmhartig…
Fantasia.
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
650 de sterren zijn mijn gidsen
door een donker zwart heelal,
zij zullen eeuwig voor jou stralen
omdat ik als eeuwig licht voor jou
diezelfde sterren plukken zal
dus wees niet bevreesd
het licht van de zon blijft je
verwarmen,
de sterren blijven stralen
zodat ik met veel liefde
de zon eens
naar beneden zal
halen…
In het voorbijgaan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
549 zoveel mensen
kom ik tegen
enkelen raken soms
mijn hand
zomaar onverwachts
delen ze warmte
geven een glimlach
op een moeilijke dag
bewust of onbewust
is er een woord
of juist een ogenblik
van stil begrijpen
dat er soms een
ongenode schaduw ligt
zwarte kringen
die het licht omringen
zoveel mensen
kom ik tegen
onder een zonnedak…
Zwerver?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
486 Hij zwerft eenzelvig op de werf
kerft diepe krassen met zijn stem
het scherpst van elke vlucht en trede
breng de huivering in mijn lichaam
het zijn de onbekenden op het erf,
een zwarte kraai die schipbreuk leed.…
De bal.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
681 Eenzaam ligt'íe op de middenstip,
rond en zwart met wit.
Door kleine kindertjes gemaakt,
maar niemand die dat raakt.
Een gezicht,
twee holle ogen.
Een kinderlichaam,
uitgeteerd,
weggestopt.
"Het is gelogen",
zegt men
als je dat beweert.
Een gezicht dat vraagt om eten,
dat graag een kind wil zijn.…
Onbewoonbaar verklaard
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
538 Huis dat
Lichaam heet
Al jaren in verval
Noodzakelijk onderhoud
Wegens permanent
Tijdgebrek niet
Uitgevoerd
Overal kieren en
Spleten, planken
Die het begeven,
Dak dat lekt -
Wilde er nog
Wel in wonen,
Maar zag op een
Morgen een wit bord
Met zwarte letters
Op mijn gevel aangebracht
Mijn lichaam was
Onbewoonbaar verklaard…
open wond
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
485 zekerheidssyndroom ontwaakt
met stille wensen en vluchtige
kijkers gaan van klok naar deur
voorspoed in het lied raakt het
lijden het schalmt de wereld rond
het nestelt zich in duurzaamheid
maar vergeet de gulle lach
de kapstok volgehangen met
beelden van krijsende oorden haakt
het mededogen loodrecht aan het
ontwijken, de taal van religie is
als zwarte…
Even bij me
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
557 kust
van een emotieloos strand
jij bladerde mijn geheugen terug
naar mijn lijfsbehoud
ik nam een beetje ruimte
uit mijn omgeving
die een zweterige geur had
je vertelde iets
over een gestolen tekening
ik gaf je een leeg vel papier
voor de toekomst
nog voor de maan begon te twijfelen
over de kansen die we hadden gehad
toen die zwarte…
Een lang verhaal (voor Arthur )
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
546 de lente
wist de lichte toon
van het vergeten kind
vast te houden
de zomer
liet veelbelovend
en gul het zonlicht
naar binnen vallen
in het najaar
voelde je voor het eerst
een ongrijpbare splinter
in je hand
de winter
kwam benauwend dichtbij
heuvels werden bergen
in het grensland
transformeerden de witte
in zwarte bladzijden…
long time... no see
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
450 vanuit het glazen huis dat vrijheid heet
fluistert een decreet rond veilige besluiten
achter ruiten blinkt slechts zwart
beplakt, waar duister rauw doortrokken
wordt door smart
een hart klopt hoopvol binnen dat
wat zuiver ademend, de roep van leven weet
zelfs nu
na zoveel jaren
onderdrukt het beeld vol gas
met glans de vuile spiegel…
Zwaar
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
495 De lucht is verzwaard
van weemoedig verlangen
naar de verlichte dagen
waar elke dood nog ver leek
keuzes luxe problemen waren
liefde lichtvoetig vanzelfsprekend
wensen zelfvervullende voorspellingen
Nachten van de lange twijfel
vullen nu diepe zwarte gaten
alleen de dromen zijn soms wit
met vederlichte beelden
die soms blijven hangen
maar…
Gelovig
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
559 Ik ben niet zo gelovig,
o nee dat ben ik niet,
ik geloof niet in de Sint
en ook niet in Zwarte Piet
Evenmin ben ik zo gelovig
dat alleen de kerk bepalen zal,
waarin ik geloof, ben je mal?…
Tuinieren
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
510 Zijn strak getrimde groen gazon
Is vrij van kruid en vreemde kleur
Geen Madelief verspreidt er geur
’t Is maagdelijker dan een non
Maar gister in de morgenstond
-Hij zou net aan het sproeien gaan
De tuinslang hing al aan de kraan-
Lag daar die hoop met zwarte grond
En dat werd niet getolereerd
Dus zette hij een mollentang
In ‘t midden…
Verzen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
577 Tegelijk gaan ze open
de zevenhonderd vensters
bijna onhoorbaar een eerste wiekslag
de hemel opeens een geopende bundel
waaruit alle gedichten wegfladderen
witte verzen, zwarte verzen
over vrijheid en ruimte
en sterrenbeelden die elke seconde
van betekenis veranderen
het zwerk rijmt eindeloos
onnavolgbaar het ritme
van kwetterende zinnen…
De tijd mist troostigheid
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
556 er groeit
geen stilte om me heen
in de neerslag van geluiden
verdrink ik moederziel alleen
waar schaduw
dagen met donker kort
schort het aan licht
voor nog enig perspectief
de tijd mist
troostigheid als zij
met lange slagen
de uren gaat vertragen
chaos tocht
in gure vlagen
gaat zwart land het
witte doek nog dragen
ik heb ineens…
Plaza de Toros
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
661 enkel een stoffige leegte
luide klanken, harde lansen,
gekleurde doeken wentelen zich om
Zoveel ongrijpbaars maakt dit onzinnig spel
tot een schouwspel
zo rood, zo broos, zo zwart ...
Onder luid gejuich
val ik neer ...
deze strijd kan niemand winnen…
klein van stuk
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
488 de vrouw met harde stem
verschool zich in een zwarte bril
daarachter stond ze stil
haar mens-zijn uit te dragen
zomaar
op een dag gingen haar ogen overstag
ze werden zacht
en spraken open, over hoe een lach
tot dan toe
over donkerbruine glazen viel
haar bril werd oud
door haar nieuwe sprak het goud
van eerlijke erkenning
de gewenning…
het onzegbare
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
421 Poëzie
je kunt ook zeggen
dat je maar wat schrijft
en dat je her en der
wat wit laat vallen
dan weet iedereen
dat er steeds dat moment
iets is dat je niet zegt
precies dan ontglipt het je
je kwam dichtbij
ze zaten in het riet
bij het warte water
en opeens vlogen ze weg
in die eindeloos witte lucht
tussen de dagelijkse zwarte…
Zwartgallig gedicht
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
524 Op de prachtige bijna gezellige Oosterbegraafplaats
ligt een grafsteen te wachten
op het moment dat mijn graf wordt gedolven
nooit zo bij stilgestaan
maar nu komen de zwarte gedachten op als golven
van een onrustige zee
ze zullen wel weer verdwijnen
ik zal vooreerst niet wegkwijnen
ik hecht nog te veel aan het leven
nee,
het wordt tijd…
Multi Culti
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
579 In zo'n metropool als London
Heb ik heel veel verschillende culturen gevonden
Gele mensen, blanke, zwarte, bruine
Die allemaal door zo'n stad struinen
Mannen met een tulband
Vrouwen met een kleintje op hun rug of aan hun hand
Rasta kapsels, Chinezen met een camera
Rode stippen op een voorhoofd, komen uit India
Elke cultuur en bewoners…
Nuit d'amour
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
503 Aangezien ik een nachtdier ben,
mijn Assepoester,
bestaat er voor mij geen hoger licht
dan te vrijen met jou
in de hitte van een rode vlam
ligt het wapen tegen duisternis
als bijen die naar nectar smachten
zweven mijn gouden gedachten naar
het bloemenveld van pure liefde
in jouw gezicht, je ogen blauw
je lange, zwarte haren sluiten…
In wulpse bogen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
449 ik speel
met je schaduw
boetseer in donker
en licht je gezicht
en profiel
scherpt lijnen
die ik met liefde en
geduld zal verzachten
rondingen
laten ondanks
zwart wit hun
kleuren verschijnen
vlak voor het drogen
heb ik wimper en oog
lichtelijk aangezet
het neusje omhoog
lippen welven
in wulpse bogen
de mond in
glimlach…
zwerm
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
404 in de boom zwerven krijsende
spreeuwen van tak naar tak
door het wijd gespreide huis
waar ze wonen opgenomen
in een verward gesprek over
het uitgesteld vertrek
dan als na een schot stort
de trillende wolk vleugels los
een zwarte vlaag scheert over
laag na laag zwenken formaties
smal breed elkaar opdelend
overvleugelen ver weg vliegen…
Het gele huis
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.124 - In een zwarte kluis zijn mijn lieven thuis
En geveld zijn de zingende linden.…
Ik draag voor jou
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
558 Ik draag stenen over gras,
het gewicht kleurt mijn ogen zwart.
Deze lucht draagt de jaren
waarover vader schreef.
Over mensen, en hoe niemand
ooit de zon verjoeg.
Zijn rimpelige handen
schrijven nu over een man,
die op zijn knieën
vraagt om de dood.
En ik las het, vader
Maar niet vandaag.…
Rimpelloos
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
486 kijk, daar vlijt zich een vlakte, restant
van spiegelende schaduw, achteloos
gedrapeerd over dekzandruggen uit
een tijd dat je de weg kon kwijtraken
zoals de bomen in de stad, de zwarte
rafels aan dooraderde gaten, alsof
waterweefsel in ijs gegoten is, lawaai
in achtergrond begraven, mijn muren
met behang geblindeerd, de velden
kort…