8947 resultaten.
één met de natuur
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
553 sprankelend springend hert
in vlucht voor waargenomen onheil
ik kijk hem na
verrast en ook nog gissend
naar de reden van zijn angst
en van zijn bliksemsnelle sprong voorruit
en van de dreiging in zijn blik
die worstelt met een koele denk
alsof zijn weg gepland
zijn loop versmelt tegelijk mijn blik
blijf staan en kijk verwonderd
ik tuur
ver…
oeverloos
gedicht
1.3 met 10 stemmen
20.014 is er nog zee, nog meer
trekt nog stroming onder het veer?
zie de troostende hand en de ontroostbare
hand daarin, in haar schoot, beide de hare.
sloot ze haar vingers te stevig om de knop
van de rozenhouten deur naar de eetzaal?
zie het haar, zie haar
van welke plant had ze bloem, blad of blazen
niet mogen eten?…
VERGEEFS VERLANGEN
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
910 maar kan het niet
ergens
tussen de hoge dijk
en de brede rivier
op zacht glooiend zand
vol verkruimelde kracht
karig begroeid
met weerbarstig gras
en eenzelvige bloemen
staat een kleine groep
lage kromme bomen
door beeldhouwende wind beknot
bij een donkergroen huisje
wiens dak en vensterranden
felrood glanzen
dit roept om een vers…
droomster
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
478 ergens
ver weg
waar niemand nog is geweest
ligt haar land
Dromenland
met zachte toetsen
creëert zij haar spinsels
die vastplakken aan je netvlies
laat haar maar dromen!
het dromenzand
waar zij mee sprenkelt
brengt haar dichterbij
laat haar maar dromen!…
De dagen van mijn leven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
568 vormeloos bestaan,
nog voor ik werd geboren
gaf U de richting aan,
ik ben in U geborgen,
uw trouw, uw Vaderhand;
ze zijn er elke morgen
als dauw op dorstig land,
uw zon zal mij omgeven
in zorg, verdriet en pijn,
uw adem doet mij leven,
uw oog zal op mij zijn,
leer mij uw liefde loven
en zingen het refrein:
een kind van U te zijn
gaat alles ver…
Nachtlied
poëzie
3.7 met 7 stemmen
11.162 Geen enkel ver gerucht
en komt tot mij gedreven;
De bomen van de dreven
en lozen zelfs geen zucht.
Geen late muggenvlucht
zie 'k vóór mijn ogen zweven;
De nacht heeft saamgeweven
zo innig, aarde en lucht.
Mijn hart dat 'k waande dood
Door 's werelds drukte omgeven
Voel 'k nu geweldig gaan!…
Jonge liefde
gedicht
2.3 met 55 stemmen
19.820 hier, ver weg van jou,
gedij ik net zo min
als de kleimais
die in het zand groeit.
laat me bij je mogen komen.
-------------------------------------------
uit: 'onder een Lee gewaaide boom', 1982.…
Ongrijpbare dwarrel
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
485 jij glijdt door mijn vingers
ontglipt me steeds weer
wat ik ook probeer
bent de veer van een vogel
hoog in de lucht
ongrijpbare dwarrel in vrije vlucht
de lach van een kind
mijlenver hoorbaar
gedragen door zomerse wind
schijnt als de zon
onontkoombaar in schaduw
jouw licht is alom
jij bent de ziel in dit leven
de hemel op aarde…
Stilte na de storm
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
686 verlaten ruimte, gebroken spiegel
rode lippenstift, oorbellen ernaast
spoor van vers bloed en tranen
vergeten uit te wissen in alle haast
omver gelopen stoelen, horen als
verlamd de akelige stilte aan
zo snel mogelijk weg van hier
is er de laatste ogenblik gedacht
verlaten ruimte, ongezien geweld
reflectie van vernietigende woede
- maar…
INGELOST
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
776 De dichter stierf al vele malen
Maar bleef bestaan buiten de tijd
Nu is hij eindelijk bevrijd
Van telkens weer al het verhalen
Het metafysische vertalen
Terwijl de mens dat veelal mijdt
Een enkeling op rijm gedijt
Of door het vrije vers wil dwalen
Hij hoeft niet meer terug te keren
Zijn educatie is voorbij
Het karmisch groeien is volbracht…
Binnen in me,diep in mij.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.377 Een magische kracht
niet langer door mensen erkend
zo ver en toch dichtbij,
zorgt ervoor dat je groeit
diep in mij.
De kracht die ons ooit samenbracht
Zorgt er nu voor
dat jij kan worden verwacht.
Ons geluk krijgt weldra een naam.…
Ergens anders
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
503 Ergens ver weg is het leven
gevaarlijk,
maar hier is het veilig.
Ik leef mijn leven
vanuit mijn hart
en wist mij altijd
gestimuleerd door jouw vrede.
Jij leefde mijn leven op,
gaf me kracht om op te krabbelen
als ik ingestort dacht te zijn.
Jij gaf me weer leven,
als ik dood, afgestorven was.…
Panta Rhei
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
590 Panta Rhei (bij het beeld Panta Rhei van Martha Waijop)
Laat maar komen
de storm, ik ben er klaar voor
om de wind op te vangen
Als de stormwind tegen me aanbeukt
veer ik mee als een doek
alsof wij samen dansen
Kom maar op zomerbries
ik voel je warmte al denderen
mijn hart weet van geen stoppen
te ontvangen van leven
totdat ik zo rijk aan…
GRIJZE MUIS
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
708 Ze stond daar in de schaduwzij
ver weg van het schools gedruis
Ze paste er gewoonweg niet bij
ze was ronduit een grijze muis
Haar wereld aan de binnenkant
verborg ze voor ’t vreemde oog
Voor het oog was ze transparant
doch zij was muisje regenboog
Eenzaam en aan de schaduwzij
scheen wat ieder van haar dacht
Maar elke dag sierde een bladzij…
Winterzon
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
791 De winterzon breekt de kou
in kwetsbaarheid en ademt warm
een zachte blauwe horizon
tot ver in de kindertijd.
Vreemd hoe alles wankelt
door de seizoenen van de tijd
maar er nog nooit een vuur is geweest
dat deze warmte heeft gedoofd.…
Verdwenen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
612 Leegte is wat achter blijft
Stilte die eeuwig duurt
Verdwenen geen mens weet waarheen
Soms, even dan is dat gevoel er
Maar als ik kijk of vraag blijft het stil
Verdwenen zijn de Engelen
Stilte om me heen, geen fluistering
Een stem die roept weg, nooit meer
Ik luister stil in de wind
Maar niets, geen zucht, geen stem
Verdwenen, vertrokken ver…
Diep aan de schrijftafel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
483 Zo'n zomer
Meer dan zomaar een feest aan het kanaal
Koninklijke bloemen van de maand
Een schoonheid ontwaakt
Terwijl anderzijds de ongerepte wilde natuur nooit ver weg is
Waarom genoegen nemen met goed
Eeuwige kunst, algauw versteld van het ritme
De vurige verleidster
De verleiding is groot om je te laten meeslepen
Met elk hun eigen karakter…
Zwijgende vriend
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
840 eiland
van jouw emoties
zwemmen dronken zinnen
misschien lukt het vanavond
om een brief te schrijven
zodra de fles leeg is
uit het woordenboek
dat je mij stuurde
vallen letters in de zee
ik rol het landschap op
in papieren gedachten
beschrijf ik een wereld
achter glas, op zwakke golven
duurt de reis niet langer
dan een nacht met verse…
het ultieme niets
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
643 schrijven
maar nog voordat je een eerste zin hebt
bedacht weet je dat het onbegonnen werk is
wat de dichters ook schrijven en hoe goed ze
het bedoelen het blijft slechts wegwerppoëzie
de één zal het geschrift misschien
een poos bewaren in de la van het dressoir
terwijl de ander er zijn gat mee afveegt
en zo moet het ook zijn het vers…
Groene anatomie ?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
501 De horizon raakt
de haartjes in je hals,
daarachter leggen
kleine schaduwen een
groene loper voor mij uit
als ik je aanhoudend strelen
en zoenen mag, verse vrucht
zo van het land getild.…
Natuur
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
595 Ben heerlijk ver weg
niet te vinden
trek me terug
In het onbestemde
tijdloos verbonden
met de mooie natuur
bomen die kunnen spreken
vertellen mij hun
rust
overgave en wijsheid
doorheen de tijd
ze geven het leven,
zuurstof, en wat met
de omzet van CO2,
dank lieve moeder
je zorgt voor je kinderen
wij niet voor jou
een en ander loopt…
Fantasia.
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
650 de zon is niet ver genoeg
voor mij
ik wil jou
alle stralen geven
jouw gelaat omlijsten
met al het licht
het brengt je leven.…
geschiedenis van de filosofie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
461 denk aan de regen
over het Ierland van Joyce
en aan zijn hoofdpersoon
die zich de regen realiseerde
toen zijn geliefde hem vertelde
hoe ze ooit echt van iemand anders hield
wat hij toen vervolgens dacht ging
over het heelal en hoe je je verliest
als een vrouw je iets vertelt
wat je nooit had willen horen
drijven je gedachtes ver…
sprokkelen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
539 zich
-een moment alleen
wonderlijk
hoe zonnevlekken lichtloos rijgen
hun kleur slechts wit, hun vorm
verweven met de tijd
het spijt me dat er veel te kort is,
maar
mijn tellen zijn secondes die er
echt toe doen… een zoen een lach
en oh, zoveel verwachting
kleiner nog dan weerloos droomt hij
in een jonge schoot
zijn naam nog ver…
Onverzien Einde
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
713 Even op de fiets naar de boerderij
verse groente halen
Ik maak een praatje en koop mijn groente
met de gedachte wat ik ga koken
Kijk even rond er is van alles te zien
stap op mijn fiets
Kom lang een modderpoel
en zie de varkens rollen en genieten
Even sta ik daar te kijken
pak mijn fiets en rij de weg af
In de bocht kom ik de veewagen tegen…
Jouw zondvloed
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
473 de diepte van jouw zondvloed
is voor mij onpeilbaar, de stroom
te sterk en het moment triggert de tijd
ver voorbij onze afstand
we liepen in lege ruimtes
ontvreemdden de zwaartekracht
vermenigvuldigden onze
handen en kaatsten
de dagen erna terug in
het boeket dat verloren in het veld
vormloos van de dood werd verlost
god was eentonig…
warda
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
555 een grijze vogel vliegt
verschrikt op
een jonge man schrijft
zijn geliefde
liggend in het gras
hij is ver van haar
geluk huilt in zijn
dromen
toekomst ligt in het
verschiet
nog even geduld
het wolkendek trekt dicht
donker, dreigend…
de jonge man deert het
niet
hij denkt aan haar
voordat de regenbui hem
zal doorweken…
Ik was weer mens
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
611 Emoties die zich
Niet meer lieten
Kennen -
Afgevlakt gevoel
In een mens die zichzelf
Verliest aan een wereld
Verloren in schuld
Asgrauwe hemel overdag
Ondoordringbare nacht
Een lange tunnel
Zonder vluchtstrook
Onbewust biddend
Dat er aan het eind
Van de tunnel weer
Licht mag zijn
En dan met verf
En hout en draad
Zo ver…
Massaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
502 te vroeg voor naweeën
mengen stemmen met de wind
te verstaanbaar voor ijlen
gekleed in afzondering
smoort een zucht
in het strooisel van verlatenheid
doch niemand vraagt hem de weg
aan de zoekende
in tastbare ommekeer
enige monden stuwen woorden
leunen langs gevels
naar ver, weg uit haperend zicht
waarom ook omarmen, beklemmen
als…
Gordijnen van satijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
611 Bergtoppen aangeraakt
Op handen gedragen
’t Licht valt door kieren
en verspreidt zich aan je voeten
Door woorden verwond
Middels veren gestreeld
De wind slaakt een zucht
warmt jouw blanke handen
Treden vol levenslust
Dalend en verend
Wapperende lakens
voelen als een deken van ijs
Oh…..beste vriend, zing voor mij
vanuit je hart van…