732 resultaten.
groener gras
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
585 Ik was jong en mooi,
een ontzettende dromer,
onder de diep gouden zon
op het strand in de zomer,
toen wij elkaar ontmoetten in de oceaan
kon geen van ons beiden de spanning weerstaan.
Ik was groener dan gras
in de prille lente van mijn leven.
Wat wist ik van lust en liefde
van nemen en geven?…
Een projectie
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
509 ik blaas wolken op
tot ware luchtkastelen
laat witte schepen zeilen
in een blauwe oceaan
het is een spel
waarbij ik ongestoord
naar eigen fantasie de
schepping bij kan schaven
in een projectie
die mijn stemming en
emoties kunnen dragen
tot alles weer verwaait
maar de speelse wind
was niet mijn vriend
ook de zon verdween
achter…
Ik heb niets van het leven begrepen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
475 het leven gewoon over
voor een eeuwig leven na hun dood
mijn persoonlijke unieke innige ik
zegt wat een flauwe kul er is niets
wellicht kan je iets of wat of dat
van je verborgen verleden lichten
in een bed- bed-over-groot-moeder/vader
die veel genetische overeenkomsten deelt
maar mijn eigen gezonken levensschip
zal op de bodem van de oceaan…
Verkiezingen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
575 Voel je in een eindeloze oceaan,
zoals een vis,
die niet verdrinken kan.
Tijd is een menselijke illusie,
die ons allen gevangen houdt.
Bewustzijn kan alleen bestaan,
dankzij duisternis en licht.
Een bevrijd mens is een mens,
die tussen beiden kiezen kan.…
Zeelucht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
763 Zijn geur voert me mee
naar vreemde verre kusten,
naar broeierige havenkroegen
vol zweet en verdrongen lusten;
voert me mee over zee
en ruig schuimende baren
naar een krappe klamme kooi
waarin anonieme lijven paren;
naar een scheepje op de oceaan,
drijvend boven de zwarte diepte
onder een kille maan;
naar windstille nachten
vol onvervuld…
Verzonken wortels
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
283 Drink niet uit de oceaan, of de zee,
de struik bij pa verhongert van de dorst;
op haar smalle hals zweert een droge korst,
de warme zomer zit tot nu niet mee.
Haar tere huid omringt ze met jong blad,
ze voelt de schaduw die in ’t zonlicht graaft;
soms lijkt het of de zomer deze plek paraaft,
die de schade van de dorst nog niet omvat.…
lippen nippen aan het glas
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
765 gaan stikken
je breekt het nonchalant
neemt en passant
mijn glimlach mee
kijkt naar het zand
dat strand is voor de zee
wat je denkt
golft langzaam
bij me binnen
in scherven kom ik
eindelijk weer bij zinnen
jouw vloed is op
haar hoogste punt
het strand is smal
en ik bravour, doe mal
liefde is mijn laatste stunt
we droomden oceaan…
Ik mis je...
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
1.679 Iets in 't water verheft zich
en heel de oceaan luistert
Alsof een druppel haar in 't hart trof...
Een glinstering onder water
't Doet me denken aan je ogen
Warme klanken
doen 't zeewater zoet smaken
En lijken de lucht
te doen vullen
met 't besef
dat ik je mis...…
De vleugels van de wind
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
723 Vliegend op de vleugels van de wind
Zwevend door de wolken en over de oceaan
Onbezonnen, zonder zorgen, zo klein als een kind
Bewonder de helderheid van de zon en de prachtige maan
Wat een heerlijkheid, wat een ruimte en wat een genot
De sterren knipogen vrolijk naar mijn persoon
Pratend met het wolkendek in dit grote blauwe slot
Glimlachend…
Geografie
gedicht
3.7 met 26 stemmen
14.811 Na dagen wachten in een onwennige ankerplaats
de zon zien rijzen over de grote oceaan.
Belanden in narita, het veld der vleugelen,
en een stad zo onheimelijk als de gebeeldhouwde
tempelwachters hier, dieren en demonen.…
Aquarium
poëzie
3.7 met 14 stemmen
3.141 In schem’rig groen stukje van de oceaan
Zweeft als een schim het zeedier, transparant:
Zich vergetend, ziet door glazen wand
De mensengeest ‘t ontzaglijk wonder aan,
Hoe ‘t zieltje, dat in elk trillend orgaan,
Teer van doorschijnendheid, onzichtbaar brandt,
‘t vreemd, glazen vogeltje, zijn fijn als kant
Geweven vleugeltjes doet slaan.…
Thuis
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.101 Als we wakker worden in een oceaan van dekens
en dingen in een kabbelend zonnetje,
kijk ik opzij.
Verwonderd constateer ik: hij is er nog.
Dag lieverd. Tot vanavond.…
Het verlangen naar een blauwere hemel
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
987 zwijgzame natuurwetten
zoals het cirkelen van vogels
rond kalende bomen die
hun takken in ijl luchtruim
wortelen zonder houvast
De naam die in de verweerde
bast gekerfd staat is slechts nog
een adem die over mijn lippen struikelt
Het is de natuurgetrouwe geest
die in een moment van verwarring verdronk
in een zondvloed van een bloedrode oceaan…
“ Mijn zinnen overstegen “ ( 2)
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
514 Golven dringen aan,
miljoen druppels in de oceaan,
verdelen water.
Zeeën als muze, te
weinig tijd het te bevaren,
zeilboot zonder kiel.
Acryl blauw water,
zijn huid is transparant,
zie de bodem niet.…
Golvenlief
hartenkreet
3.8 met 24 stemmen
1.140 De vuurtoren flitst naar me….. het is tijd
tijd om te gaan, …verder te gaan
laat nu de zee zich onbelemmerd mengen met
jouw liefde in de oneindig deinende oceaan
nimmer versagend… altijd in mij….
verankerd…..…
De verdwenen reddingsboei
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
732 het leven niet meer vond
golven van blijdschap of plezier
die vanwege gewenning als
vanzelfsprekend beschouwd werden
noch de stormen die er waren
behoren tot mijn werkelijkheid
doch als mijn ogen het duister
omhelzen en haar kalmte nemen
worden nuances kenbaar
dan stort overvloedigheid in
tot gefluister slechts
zo
wordt mijn oceaan…
Het vege lijf ?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
486 Ben ik
de laatste vis in een lege oceaan?
Saudãcoes de Lisboa (4) último.…
De eeuwige strijd.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
638 Refrein:
Daartussen in de eeuw'ge strijd te willen leven,
een notendopje op de oceaan,
bedreigd door storm en woede van de zeeën,
vechtend om de haven in te gaan.
En dan de rustplaats vinden op de ree,
na 't landurig worst'len op de zee.…
Amazone
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
469 slingert ze voorzichtig
door de peilloze palm van mijn hand,
kijk het water ademen waarvan we
zijn gemaakt, nog aarzelen de lippen,
eens zullen we van elkaar drinken,
misschien ben ik morgen al te oud, om
even bij je stil te staan, voor je me
verlaat, beloften na te komen in de
schaarse tijd die de dood mij toestaat,
als ik in z'n oceaan…
Oude dag
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.156 waar mijn man en ik lang woonden
hoe was het daar toen mijn man nog leefde
en de kleinkinderen kwamen logeren
om in de boomgaard te spelen
de oude dag die valt mij zwaar
vaak leef ik in gedachten daar
niet langer hier
de oude foto's in de kast
laat ik via het beeldscherm zien
aan een lang verwachte gast
mijn kleinzoon over de oceaan…
Waar wacht het weerzien?
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
701 Geen baggerboten noch kans op zuivering
Mijn hart als sluis gesloten
waaruit tranen wellen, een huivering
voor een deur dichtgegoten
waarvan sleutels niets afweten van vergeving
Kan de oceaan “ons” herstellen?…
Aan de kust
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
546 Als een vuurtoren aan de oceaan
Gelijk 'n adembenemend imposante sirene
die mij telkens doet verstenen
vast in het heden, nooit vergaan
mijn schepen op de woeste zee
die het leven mij heeft gegeven
zolang ik haar, perfect in licht geschreven
of in levenden lijve van dichtbij mee
mag maken, een minuut of tien, een halve dag
gelukkig met…
Outcast
poëzie
2.0 met 2 stemmen
1.191 Geen oceaan heeft onze drift geblust,
En niets op aard, ook zwerven niet, geeft rust,
En de enige toevlucht de prostituee.
Bij haar die achter iedre haven wacht
– Altijd een andre en toch steeds dezelfde –
Wordt ons heimwee tijdlijk ter dood gebracht.…
20.000 uren onder zee
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
421 Stil stil stil stil
De ruimte schiet weg
over het panoramaraam
Nevels om onze spiraalduik
terug de oceaan in, Captain Colin
zweeft ons door echos van leven
signalen in de ronde salon
20.000 uur is ver, we liggen
op zakken, drinken uit kristal
en leven in eeuwigheid
Nieuws is er niet
Het meisje van…
mirakelvis
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
284 maar in deze kapotte borst kolkt een oceaan —
zwart water, soms moorddadig,
mirakelvis die wild flitst in donker zout,
mijn bloedwater laat hem dansen als gods vieze grap.…
Het einde
poëzie
4.2 met 24 stemmen
4.867 Maar nu ik ver gevaren heb
En lag op de oceaan alleen,
Waar zelfs Da Cunha en Sint-Heleen
Niet boren door de kimmen heen,
Voel ik het trekken als een eb
Naar 't verre, vaste, bruine land...…
spiegel ik het water vlak
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.566 ik voel me drijven in
een oceaan van handen
kerels en wijven die
met hun vingers wijzen
dreigen en graaien
strelen en me aaien
om me zo te paaien
tussen zon en de haaien
spiegel ik het water vlak
probeer niet te verzuipen
in mijn natte pak
ze zoeken in mijn geest
zijn overal geweest
het rood van wonden
littekens zijn nagelaten…
Lang Geleden
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.189 Ik denk terug aan die mooie tijd met jou,
toen de tijd er was, maar zonder reden,
in de grijze oceaan, lang geleden.…
Gek
netgedicht
3.4 met 24 stemmen
4.313 Ik pluk de vlinders uit de lucht
Ga zwemmen in de oceaan
Het stille aapje op mijn rug
Speelt het mannetje van de maan
Ik blaas de zorgen uit je hoofd
Ik vang een engel als ze valt
Ik geloof dat ik je wel geloof
In je ogen hopeloos verdwaald
Als jij met mij gek wil zijn
Samen knettergek wil zijn
Dan samen echt te gek te zijn
Gewoon jij…
Vreemd
hartenkreet
4.2 met 19 stemmen
1.416 Ik spreek jouw taal
en gedraag me zoals jij
dus wat vind jij zo vreemd aan mij
Kijk goed en dan weet je
dat jij en ik niet vreemd zijn voor elkaar
Wat ik meer heb dan jij
is de helse pijn van het scheiden van mijn vaderland
Maar ik ben niet vreemd
In mijn aders stroomt dezelfde rode zee
zoals bij jou
en in mijn hart heb ik een oceaan…