994 resultaten.
Brandt in mijn lijf
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
773 ik ben wakker
heb een vriend
hij brandt in mijn lijf
ik heb zijn sporen gekregen
hij mijn liefde verdiend
zacht zijn ontspanning
krachten gesust
rimpels rond ogen
zijn lippen geloken
heb ik zacht gekust
ik ben je lichaam
eet nu jouw smaak
val voor je handen
ze strelen mijn huid
liefkozen vaak
ze geven gevoel
dat je ogen beloven…
Je mond een rode lach
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
689 je ligt in wit
gesluierd kant
je vingers in een knuistje
je adem wolkt
vlak langs je hand met
kleine rimpels in je huidje
ik zie je dromen
onder wimpers komen
ze schieten razendsnel voorbij
hoor je zuchten
zie spanning vluchten als je
je keert op de andere zij
langzaam gaan
je handjes open
kleurt je mond een rode lach
ik zie…
een laatste zonnestraal
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
833 nog sprankelt
licht over zee
een rimpeling
danst met nevel
de wind al koel
omhelst het water
een trage golf
spoelt over strand
waar een eenzame
voetstap verloren gaat
meeuwen schreeuwen
hartverscheurend,
klapwieken breed
over het water, waar
de glinstering verstilt
een laatste zonnestraal
wordt schaduw
de maan trekt een baan…
Een afhankelijk bestaan
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
465 ook in deze vroegte drijft het sterven
op het karkas van water, stilte
is het moment dat deze morgen spreekt
en de dood voltallig is zoals het koren op het land
kleine rimpelingen in de grote zee, het besef
dat nooit altijd kan zijn en tijd de vrucht is
van een afgekalfd verleden, deze morgen leest
zich in eerbied gezeteld in de leegte van…
Amorfis
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
383 langs de grenzen van zichtbaar licht
onttrek ik mij even aan eeuwigheid
tussentijds sta ik kort in het zicht
als speelbal van eigenwijze tijd
hooguit hoogte, waarmerk van reliëf
of diepte in groeven van voordood
gezichten, van mensen die ik nog tref
een rimpel in de vijver van stille nood
heeft het zin te beklijven
gekerfd in beelden, kruimig…
De wortel van gespletenheid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
514 ik rol voorzichtig
het papyrus uit
breekbaar na zo lange tijd
letters fluisteren betekenis
vloeien rimpelend
ineen tot muren water
in de doorgang
trekken karavanen langs
vluchtend voor egyptes slang
het is hun laatste gang
na vele plagen
daagt het beloofde land
maar de wortel
van gespletenheid
raken zij niet meer kwijt
de vloek…
Kist na kist na kist...MH17
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
913 Onder de stralende zon
Een eindeloos ritueel
Kist na kist na kist
Van ruim naar wagen
Gevat, getild, geschouderd
Gedragen op gelijke wijze
Kist na kist na kist
Van ruim naar wagen
Een fles rolt voorbij
Rimpel in het ritueel
Kist na kist na kist
Van ruim naar wagen
Nog zoveel te gaan
De komende dagen
Kist na kist na kist
Van ruim…
VERLANGEN....
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
730 liggen ze
met knoop en mastworp
Zeil en tuig
in het vooronder
de bibbers
in 't hout
Het is te hopen
dat de scheepjes
niet los raken,op drift
door opstekende wind
'Mijn kind
hierin wil ik je
wiegen
in mijn bootje'
Maar wacht
een goed seizoen
waarin de zon
aan kracht gewonnen
Een briesje
in de zeilen
niet meer dan
rimpelend…
Dichter aan zee
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
502 en als de oude dichter staart
naar het apostolisch blauw
strelen woorden heel bedaard
de rimpels van een oude vrouw
en uit haar bloeien rouwviolen
droevig, feeëriek en zacht
terwijl het maanlicht wordt gestolen
uit de geopende crypte nacht
en nog steeds zal zijn pen zingen
van alle triviale dingen
in crescendo en herhaling
in symfonische…
Ik hoop ook morgen!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
653 Elke rimpel in je gelaat
zegt me wie je bent
zelfs nu de grijze haren komen
ben ik blij, je te hebben gekend.
Je uitstraling, je doen en laten
maken me zacht maar ook sterk,
jou zal ik nooit willen verlaten
omdat ik onze liefde nog steeds merk.…
Opstandige golven
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
517 ik spiegel me
in water met nog
een kleine rimpeling
het egaal geluk
kwam pas veel later
was in het
diepe gedoken
kwam proestend boven
met schrik en
de kou op mijn huid
leerde na jaren
rustig laveren
tussen opstandige golven
die mij met hun
massa’s bijna bedolven
tot jij verscheen
met ogen en lach
het water bedaarde
mij de spiegel…
zomer
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
558 Zo n rimpelend zilver folie vlies ribbel fluweel.
Stationair zwevend boven in haar gevat struweel,
het waterblad struikgewas, een juweel.
Besteelt gesteeld kies waterlelies.
Geen geld voor een miljonair,
neen koningsgoud, de honinginhoud.…
dragen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
512 voor je naar de
overkant gaat
de kant waarvan je
niet terug zult keren
wil ik met je kijken naar
het rimpelende water
ik wil met jou de
zuidwestenwind voelen
voor je afdaalt
praten we over het
ijs dat de lichtstralen
breekt en over
luchtbellen die als
kwik over het ijsplafond
glijden en tasten we naar
het flinterdunne bloemblad…
Een krimpend heden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
498 ik zag haar bij
de weg omhoog
zoekend en toch
duizendmaal gegaan
later op de dag
daalde zij af
gekromd, schuifelend
in de ouderdom
waarin tijd vervloog
in een slijtend bestaan
kleren, kleurloos bejaard
schoenen, sloffen
ooit stof van aard
zo ging ze traag vooruit
en doorheen de jaren
verdampte achter rimpels
iedere vraag
zij…
Zonnewarmte
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
533 Hoe het komt dat zomers in heldere zonnewarmte
de ouder wordende mens zich plots weer jeugdig voelt
weet misschien alleen de zon, in zonnig denken
zonnewarmte koestert zacht de levenshuid
een verkoelende wolk komt als een bruid
om de schaduw stilletjes te wenken
want rimpels liegen niet, veroorzaakt door een lach
geluksgevoel verovert dagelijks…
Vakantierdroom
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
408 ik heb mijn handen
gewassen met zand
op het strand van de zee
het was warm en rul
gleed door mijn vingers
als een soepele waterval
pas later bracht
water houvast ik speelde
met vorm en ballast
tot het zand verdween
de bodem golfde
en wit schuim verscheen
ik bezag de rimpels
van nat en herfstige kou
droogde ze gauw in de zon…
Hondekop en Muizeneus
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
458 Een crisis, een conflict, een zetel minder
Maar pas een functie elders wordt te veel
Van Maliebaan vertrok de laatste trein
De Hondekop, de Muizeneus, Kameel
Naar Baarn en Hilversum, jolijt en gein
Bestemming is bereikt, maar zonder hinder
Geen nietsnut is een uitvreter teveel
Wie roert de rimpels en de uitenhage
Van Catshuis, Hofvijver…
druppels
netgedicht
5.0 met 7 stemmen
501 het water in het meer schittert licht
alsof sterretjes sprankelend dansen
het is de vroege zon, nog niet warm
die zoekt naar druppels voor een gedicht
een eend stijgt plots op zo van nabij
gestoord door geritsel in het riet
klappend geluid maken haar veren
ze zoekt een plek in het verschiet
de ringen dwingen het water tot rimpels
aangezet…
Aan het meer
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
477 ik kijk naar de weerspiegeling
van de bomen in het water
in de verte hoor ik eenden
met hun vrolijk gesnater
er gleden net twee zwanen
statig en sierlijk voorbij
ik groette ze hoffelijk
ze keken even naar mij
in het water zie ik
stukjes blauwe lucht
en soms een rimpeling
als de wind eventjes zucht
ik voel me vredig
en kom helemaal…
Zonnewarmte
netgedicht
4.7 met 12 stemmen
941 Hoe het komt dat zomers in heldere zonnewarmte
de ouder wordende mens zich plots weer jeugdig voelt
weet misschien alleen de zon, in zonnig denken
zonnewarmte koestert zacht de levenshuid
een verkoelende wolk komt als een bruid
om de schaduw stilletjes te wenken
want rimpels liegen niet, veroorzaakt door een lach
geluksgevoel verovert dagelijks…
Zo boven, zo beneden
snelsonnet
4.1 met 8 stemmen
806 De ruimterillingen van lang geleden
zijn vijverkringen, zegt de fysica.
Zo blijkt maar weer dat de hermetica
gelijk heeft met “zo boven, zo beneden”.
Gelukkig, niet de mens maar het heelal
veroorzaakt strubbeling en strijdgeschal.…
Blauwe reiger
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
472 Ongetemd en vrij volg je de weg van
de natuur, een prachtige omgeving waar stromende
grassen wiegen in zachte bries, rimpelingen glinsteren in voorjaarszon
en je statige aanwezigheid in het water toont; je bent de blauwe reiger van ons land.…
De treurzang van lente....
hartenkreet
1.8 met 5 stemmen
1.015 Ik proef 't laatste verdriet op
de bries van laatste lenteregen
hoor de haan spreken tegen
het eerste ochtendlicht
De treurzang van lente
droefheid in puurste vorm
draaien zich in hondertachtig graden
geven de wereld een nieuw gezicht
De mooie cirkels die eens
zo moeilijk draaiden, ze zijn
in mijn leven gekomen als rimpels
en zullen…
Waddenzee
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
918 Dwarrelende vogels kwetteren schel het uit,
boven de rimpelende vlakte verstomt hun geluid.
Onder de hemelboog, in wattenkleuren gevangen,
wil 't zeegeruis niet in het oor blijven hangen.
't Wad maakt zo van een kakofonische dans
een geluidloze symfonie in een eindeloze cadans.…
HOELANG
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
2.051 Hoelang…
Voetstappen sterven weg,
een stem eindigt als
enkele fluistering
herinnerend aan toen…
Stilte trapt pijnlijk op mijn hart
niets is nog te horen
alleen de tijd die meedogenloos rimpels
van ouder worden achterlaat…
Een leegte vult de kamer
de woorden van ‘nooit meer zijn’
bonzen ongedurig op de deuren,
ik laat ze binnen……
bezwering
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.068 hier teken ik een mond
met lippen en daarboven
ogen blauw met zwarte
stippen en dan de neus
klein en fijn; van voren
op haar hoofd loopt een
diepe rimpel, papa zegt
dat komt van de pijn
dan komen de schouders
met twee armen in een
warme jurk met heel veel
kleuren, want die vindt
mama het allermooist;
ze is nu wel kaal maar
ik maak veel…
Oude jeugd
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.721 Mama, je haren worden grijs
ze krullen golvend in een dans
bekronen met hun zilv’ren krans
je lief gezicht als een ereprijs
Je ogen kijken door beslagen ijs
doch het staren krijgt geen kans
het vuur te doven in hun glans
dus schitteren ze zichtbaar wijs
je vele rimpels worden oud
ze plooien zich in diepe rust
moe van wat je hebt aanschouwd…
Wind
hartenkreet
1.2 met 15 stemmen
1.514 wind waait mij
ver weg
van hier
over uitgestrekte vlaktes
van onbestemd
verlangen
ik wacht
waar de wind mij waait
aan de oplichtende horizon
is de dageraad
slechts een manestraal
ver weg
ze waait
over onbereikbare
bergtoppen
laat sporen na
in de bedding
van de rivier
er waait
zomaar ineens
een andere wind
geeft een rimpeling…
Terra Nova
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
851 schier onmogelijk dat land
verlaten zonder amper week
door ‘t water te geraken
mijn ziel doorleeft wel
enkel aan ‘t verzuipen
- oppervlakkig laat nooit gaan -
behalve drijven doet een vlot
van enkel jonge twijgen
ook als bindingen bestaan
van natuur en al ontdaan
weet van tijd of iemand meer
moet ik zijn gedreven
rimpelig mijn…
Inniger dan het licht
hartenkreet
4.6 met 14 stemmen
1.690 ik schreeuw naar de zomer
wil bloemblaadjes rapen
jouw wang doen rusten
in mijn hand
onder de maan leg ik een spiegel
wil sterren voor je raken
maar de hemel valt in stukken
wanneer een rimpel beweegt
mijn vingers scheuren
langzaam de rand
van de lente, rozen
zijn nog onooglijk klein
ik sleep het zomerlicht
tot in mijn buik, streel…