683 resultaten.
Ochtendgloren
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
927 In het zachte schijnsel van de ochtendzon
Laten de stralen zich glijden over de aarde
Heerlijk warm zacht verkwikkend
De vogels laten zich wiegen op de wind
In het zachte schijnsel van de ochtendzon
Prikkelen de stralen de ogen wakker
Een nieuwe dag is weer begonnen
In het zachte schijnsel van de ochtendzon
Verdwijnen de zwarte sluiers van…
Een geurtje geluk
hartenkreet
3.8 met 15 stemmen
2.142 Met een sluier van schaduwlicht
verberg ik bittere nachten.
Wanneer de morgen naar me lonkt,
wil ik de dag niet langer afwachten.
Ik vergaar een innerlijke rijkdom
en geniet van kleine, grootse dingen,
zoals de kruidige geur van lavendel,
‘k wil zelfs in een frisse regenbui springen.
Mijn hart wil stralend zingen.…
Poëzie postnataal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
595 in de juiste snit
Met ritme langs jouw ranke klanken
glijdt mijn oog over het gevulde veld
jij staat verhoogd, ik weer op nul gesteld
en weet je, onbeholpen, nu nog niet te danken
Ik keer je langzaam in het licht
er spiegelen letters op jouw huid
woorden weerkaatsen zonder geluid
een rijzend beeld ontrafelt en verdicht
Dan valt de sluier…
Horizon
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
694 De horizon ontwaakt in vroege stilte
Niets is zó mooi als een zonsopgang
Stil genieten de natuur wakker te zien worden
Zacht neemt de aarde je mee in vervoering
De zachte kleuren van de ochtend
Worden door de zonnestralen omarmd
Nevels sluieren langzaam weg
Al het zwart van de nacht lost op...…
De Reiziger
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.110 Met een koffer in de hand
Een rugzak vol verleden
Zegt hij zijn huis en thuis vaarwel
En begint met reizen
Van werelddeel naar wereld
Via hoofd en hart
Gebruikt hij podia en publiek private stromen
Zo waart hij rond al wekenlang
Langs eindeloze maanden
Door sluiers vol geheimenissen
En in nevelen gehuld
Doorbreekt hij grenzen en gedachtegoed…
Ochtendlof.
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.140 Kom aan
trek aan
je sluiers en linten
je licht en je tinten
en dans
zo gans
schaamteloos
de dag uit z'n doos.
Kom,kom,kom,
wentel je om
en weder om
voor de Bruidegom
en zing
een kring
van lof
uit het stof.
Want Hij
die voorbij
de wolken woont
wordt gekroond
met luister.…
Pupil
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.328 Als in een stilleven
Pakweg een fruitschaal met een kandelaar
(De schaduw van de druiventros op glanslak)
Zo staan we versteend zij aan zij
Het raadsel wolkt op
Als het zwart van jouw ruisend kleed
Een sluier waait om de hals
Je wil in laaiende lompen sterven
Gedrild in verliezen
Scheur ik de voering van de broekzak
Munten, sleutels, zand…
Nog een keer nee zeggen
hartenkreet
3.0 met 11 stemmen
1.381 Maar
als je in tweestrijd komt in je hoofd
met jezelf en wat je me zojuist hebt beloofd
Als je niet zeker bent van ruis en waarheid
van keuze en spijt
als je verdrinkt
verminkt
de wolken je overmannen
in hun sluiers gevangen
Zeg dan nog een keer "nee"
dan mag je altijd met mij mee.…
de rechte lijn verdroom ik
netgedicht
5.0 met 10 stemmen
640 schrift
de schrijfhoek is mijn tegenwicht
ik krul je letters en
je marslijn rond
de rechte lijn verdroom ik
vertel me meer
woorden en je witte regels
letters uit je spiegelbeeld
kom en volg me
leer het leven schrijven
nu en op de lijn
niet ertussen
dat benauwt de kou
heeft ons te lang bevroren
we zijn herboren in elkaar
sluiers…
Ik heb een held ontmoet
hartenkreet
4.7 met 9 stemmen
1.037 wolken, op God gevest
strekken naar de hemel
en weven een zachte sluier
rond het tere, grijze blad
dat door licht omringd
zich nog verdiept
in de wijsheid
van zijn aardse zijn
net zoals leven en dood
kruisen poorten
zijn trage wereld
waarin hij dromen bouwt
rond vermoeide schaduwen
van zijn jeugd
maar waarin hij ook
woorden…
Een kind
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.950 In mijn huis hangt een klok
die voortdurend doorgaat
onverbiddelijk en ongerijmd
beukt als een hamer op de tijd
en laat mijn woorden verdwalen
in de sluiers van eenzaamheid
Ik zie steeds veranderingen
zonder dat er iets anders is
steeds de versnelling
waar vertraging is
in het verdwijnen
van mijn ijdelheid
Ergens huilt een kind
het…
Provencher's Mill
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
742 aanbidden
en persoonlijke offers aanlengen
onwetend over de zon is echt God
gebeden
De brug hooggelegen en bedakt piepend
betreden met lomp gesneden klompen
modderig getekend ontstoken irriterend
rood de bijtende huid
Hier trekken seizoenen gedachtenloos
broos door vingerloze handen
wurgend werkend wegschenkend het
ontluiken van sluierende…
DE STERVENDE
poëzie
4.3 met 11 stemmen
4.973 en toen hij de ogen sloot
over een leven, tot de dood toe vermoeid,
was wat het donkere bloed had misdreven
in een blind brandend wenen vergeven
en uitgeroeid; en behoed
door een vrede, die hem begroette en overstraalde
doorheen de hemelse regenbogen
die uit de barnstenen zon harer ogen
door een sluier van tranen naar hem neerdaalde,
is in…
ochtendgloren
netgedicht
4.2 met 23 stemmen
727 De ochtendmist
versluierend als een burka
de benevelde schoonheid buiten
en de wind licht
de sluimer- sluier op
om de zon
het land te laten kussen.
De vogels zetten zacht
hun aubades aan de morgen in
als antwoord op het ritenuto
van de nachtegaal
die fluit- fluisterend de vogels
het oud verhaal
heeft voorgezongen.…
treurwilgen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
597 als edele ridders staan zij
langs de waterkant in een rij
jarenlang staan zij daar te treuren
zijn door niemand op te beuren
echter de lente kleurt hun hout
met fijn groen en fonkelend goud
in deze groengouden sluier glinsteren
de tranen die de wilgen al zolang hinderen
verdriet omdat zij alleen naar beneden kunnen groeien
niet in staat…
liefde door je heen
netgedicht
3.7 met 25 stemmen
1.381 ik stijg door ’t fluisteren
zweef op sterrenvingers
wolkloos, wanneer het lied der minnen
in mij komt, als vlinders vol vuur
de eindeloosheid wacht,
duwt mij brandend voort, opwaarts
naar geluk, hoger en hoger,
met vleugels van licht
laat me warmen, wentelen,
waaien
in die zielenvonk
ik kan niets meer bedenken
dan de witte sluiers…
Strijden tussen licht en donker...
hartenkreet
3.9 met 20 stemmen
2.972 De schaduw van de dood slaapt nooit
Langzaam wuiven de sluiers met hun doodsarmen
Als de zandloper zijn laatste levenskorrels laat glijden
zal het donker zich over het leven erbarmen
Een strijd gevoerd tussen leven en dood
waar de mens sluimert in nevelen van dovend licht
De zandloper laat het eindoordeel in deze gelden
en de zwarte schaduw…
Nevel over de hei
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
480 Na duister in het prille ochtendgloren
als stilte van de nacht nog hoorbaar klinkt
schuchter in naaldhout de eerste vogel zingt
geen menselijke verstoring is te horen
vormt zich als sluier de nevel over ’t veld
stil verhullend wat zich afspeelt op de heide
als verhelderend licht het zicht verspreidde
en ieder door het schouwspel staat versteld…
Ik lag alleen
poëzie
2.0 met 4 stemmen
4.402 Toen ’s levens zware sluier scheurde en week
En eindloos licht sloeg me in de ontluikende ogen,
Waaruit Hijzelf mij daagde, die gebogen
Voor de aâm der eeuwigheid als riet bezweek.…
Versluiering.
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.748 Voelbare trots als de paleiswacht van de kalief,
bemin ik je wisselende gedaanten door sluiers omgeven.
Mijn veroverde hart leest de liefde in je sprankelende ogen,
gescheiden van je versluierde lichaam.
Telkens weer begint mijn hart sneller te kloppen
als mijn ogen zich met jouw beeltenis verbinden.…
Witte wieven
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
616 in
het
stille
witte
waaiende
een sprankje zon
jaagt het op de vlucht
om verloren lommer
de bladgele en rode
in haar vochtige handen
ontnemen het zicht
van de nacht
in roodkastanje maandagen
ritselt de beuk
in zijn verloren blad
de winterkoning
schalt zijn hoorn
dwars door het herfstig bos
jaagt de witte sluier…
?
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
652 In die zin zijn er vragen noch antwoorden, is er
slechts een aangename berusting, zo van, mijn macht
reikt nu eenmaal niet verder dan de tipjes van de
sluier en eerlijk, daar heb ik vrede mee, ook al
heb ik dat soms niet, in grote lijnen, kalmeert
deze grondtoon mij bovenmate.…
Sponsae aeternae
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.137 Ik weet dat gij mij nog verschijnen zult,
Zo zeker als de bloemen wederkomen:
Der dingen dove dek hebt gij genomen,
Het donkre leven dat de steden vult,
De winterwind die klaagt door dorre bomen,
Ten sluier die uw eeuwge glimlach hult...
Ik zou gelukkig zijn, als slechts geduld
De slaap kon vinden om van u te dromen.…
Mijn verlaten strand
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
596 Verlangens spoelen aan
op mijn verlaten strand
gevangen in illusies
verworden ze tot spiegels van de ziel
Mijn tranen wellen op in jouw ogen
jouw mond spreekt mijn woorden
sterren schrijven jouw naam
in stralen van goud
kristallen sluiers lichten op
als een glimlach van de eeuwigheid
overweldigende schoonheid
tijdloos universum
Muziek…
Schaduwen zoeken licht...
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
655 Al wenend, weent zij, opnieuw, ik ben zo alleen
gewikkeld in een zwart voilen sluier om haar heen.
Al het gelovig licht wat toehapt
wordt vol verlangen, gevangen
en vervolgens in haar schaduw vertrapt.
Met droevige, verlaten, zwart omrande, hunkerende ogen
wacht zij tot een nieuwe prooi blijft staan.
Zij kijkt hem diep, doordringend aan.…
Ins Blaue hinein
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
674 je mij een doodsstrijd voor
met uiterste tragiek
waarna ik van schuldgevoelens
ten gronde zou gaan
ik kan een elpee van Schubert ook niet
met mijn nagels tot leven wekken
je sex-appeal kan me niet meer verwarren
wat jou nog het meeste verwart
maar
weet je
ik ben nu voor altijd weggetoverd naar oorden waarvan
jij een tipje van de sluier…
Cirkels van het hart
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
720 Je woont onder huid
van een groene fles
je blijft verscholen
als mini danseres
je wilt niet uit
de ziel van tijdloos
marmer vol fruit
en gedrapeerd
door zwart satijn
geaderd voedsel voor het hart
Plagerig verstop je de beloften
achter de sluier van de nacht
opent de met kool omringde
ogen, brengt het
licht van gisteren dichterbij…
Wierook als intiem gebaar
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
628 schrift
de schrijfhoek is mijn tegenwicht
ik krul je letters en
je marslijn rond
de rechte lijn verdroom ik
vertel me meer
woorden en je witte regels
letters uit je spiegelbeeld
kom en volg me
leer het leven schrijven
nu en op de lijn
niet ertussen
dat benauwt de kou
heeft ons te lang bevroren
we zijn herboren in elkaar
sluiers…
Chemokuur
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
709 zich kerven
onzekerheid en onmacht maken bang
haar uren schuilen diep in dagenlang
voor ze de adem van voorbij verwerven
dan klinkt een kinderlach door peinzen heen
dooft het verterend vuur dat haar besloop
en veegt scherven gebroken moed bijeen
verwachtingsvol ziet ze gestage hoop
als jaren druppelend versmelten en ineen
de zwarte sluier…
letters uit je spiegelbeeld
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
803 schrift
de schrijfhoek is mijn tegenwicht
ik krul je letters en
je marslijn rond
de rechte lijn verdroom ik
vertel me meer
woorden en je witte regels
letters uit je spiegelbeeld
kom en volg me
leer het leven schrijven
nu en op de lijn
niet ertussen
dat benauwt de kou
heeft ons te lang bevroren
we zijn herboren in elkaar
sluiers…