inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 58.855):

Chemokuur

Ze hoort hakken klakken door de gang
de melodie lijkt doelloos te verzwerven
om hol langs kale muren uit te sterven
voor ze verstommen tot een stil behang

ze voelt de leegte pijnlijk in zich kerven
onzekerheid en onmacht maken bang
haar uren schuilen diep in dagenlang
voor ze de adem van voorbij verwerven

dan klinkt een kinderlach door peinzen heen
dooft het verterend vuur dat haar besloop
en veegt scherven gebroken moed bijeen

verwachtingsvol ziet ze gestage hoop
als jaren druppelend versmelten en ineen
de zwarte sluier lichten van haar levensloop

Schrijver: sacrajewa, 19 februari 2016


Geplaatst in de categorie: ziekte

3.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 272

Er zijn 5 reacties op deze inzending:

Naam:
Egbert Jan van der Scheer
Datum:
20 februari 2016
Schitterend
Naam:
kerima ellouise
Datum:
20 februari 2016
Goed neergezet in een knap sonnet!
Naam:
Dianah
Datum:
19 februari 2016
Heb het de laatste jaren meerdere keren van dichtbij meegemaakt. Goed weergegeven!
Naam:
Walter Tack
Datum:
19 februari 2016
heel treffend verwoord!
Naam:
Jan Woorden
Datum:
19 februari 2016
Prachtig!

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je e-mailadres voor anderen in beeld verschijnt)