738 resultaten.
Zeven sprongen in de zee
gedicht
1.0 met 1 stemmen
4.201 Een geul in het zand die om het dons
Van haar kuiten gruist, glimmend brokaat
Zeewater dat hij op haar navel morst
Zijn afdruk bij de hare, finaal
De luchtspiegeling: een strandhuisje
Met een dak oranje zonnevuur
De houtgeur van de zomerstede
Stoffig licht kierend op haar figuur
Zuchtende planken, mousserend vocht
Een…
Opwekking
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
450 De kille wind blaast de laatste ademtocht,
geen sporen achterlatend in stollend vocht.
Een sneeuwvlok daalt dwarrelend en bedekt,
gevolgd door meer, wat ooit weer wordt gewekt.…
Kafkas
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
473 Met ziedende hand sloeg de hemel
de nieuwe stad en de enorme toren
uiteen, de Hangende Tuinen vlogen
Vertrekken werden vliegtuigen
en tapijten met gedekte tafels
landden ver weg in de lange zee
Een zware regen
van kamers vormde met een plons
een hemelhoge bergrug
De mensen uit de Toren
verspreiden zich in vijftig talen
en vochten om…
tot de laatste sterren doken
netgedicht
3.3 met 18 stemmen
1.492 ik heb je aan mijn vork geregen
Neptunus is de naam en jij mijn faam
grijs-groen was je kabbelend verlegen
maar nu verstik ik je bij volle maan
je koos de vrijheid langs de vlakke kusten
bruiste je woede op de harde rots
op jouw gedein konden de schepen rusten
orkanen zweepten je tot woeste trots
we vochten tot de laatste sterren doken…
Rudi Lubbers
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
505 en in de grijze camper slaapt een man
die zelfs de nachtvorst overwinnen kan,
al blauwt de kou zijn ouwe, grauwe tenen
Herinnert zich de hitte en het vocht,
Djakarta drieënzeventig, de ring,
daar werd – waar horen, voelen, zien verging –
gestreden tot de laatste ademtocht
Die botsing der titanen.…
Die dieper snijden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
462 toch gerimpeld
door geleden
pijn in nabij en
het ver verleden
eerst komen schetsen
maar lijden verdiept
de lijnen tot etsen
die dieper snijden dan
ik ooit heb toegegeven
ik was lang geen
onbesproken kind
dat zich alleen op
de wereld wist ik had
me gewoon vergist
in het bestaan van de
maatschappij met zoveel
bijdehandjes die vochten…
Zoektocht
hartenkreet
3.3 met 17 stemmen
1.282 En diepe dalen moest ik door,
al wist ik niet waarom,
ik vocht en hield me staande,
en vroeg steeds weer waarom.
Tot jij daar aan het eind,
m'n pad op kwam en zei,
loop nu maar mee m'n lief,
je zoektocht is voorbij.
Liefde was waar ik naar zocht,
en wat ik vond bij jou,
maar nog zoveel meer daarbij,
maakt dat ik van je hou.…
NIEUWBOUW
gedicht
3.9 met 21 stemmen
9.657 De neurosen
druipen straks als vocht de muren af.
Kroon der schepping, wilt gij hier verpozen
Op uw speurtocht tussen wieg en graf?
Sociologen, kom maar wijsheid winnen.
Psychologen, tracht gerust te spieden.
Boor uw blik in wat reeds vaag zich toont!…
Foto
hartenkreet
2.6 met 12 stemmen
5.019 Ik zie de foto waarop wij staan
mijn zussen en mijn broers
Broer bert is niet daarbij
hij stierf, nog jong
zo plotseling in mei
Onze ouders zijn allang
gestorven, te vroeg
nu ik zoveel vragen heb
Over leven en gewenste
dromen in hun hart
Het lijkt zo lang geleden
soms als vandaag
Dat wij kinderen
aan de lange tafel
vochten om een…
Stille getuige
netgedicht
4.9 met 15 stemmen
1.716 grond geworpen
longen spuwen gal
en gif op haar lijf
haar minnaar breekt
haar tong, ze is
de schaamte voorbij
hij snijdt het spreken
uit haar mond
martelt de woorden
in haar schoot waar ze
zwijgt in de kelder
ontkleed en beroofd
ik schreeuw barsten
in muren en in het
kruis rond haar hals
schuif voorzichtig
de schaduw naar het
vocht…
Mistaanval
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.627 behoefte aan buitenlucht dwingt
me de deur uit de dichte mist in
die mij snel omringt ontelbaar
vele druppeltjes nemen letterlijk
bezit van mij mijn jas indringend
bedekt met een grijze laag vocht
die een aanval doet met speren
bewapende micromisten doorboren
mijn hoofdhuid het spierweefsel
de schedel bevolken de hersenpan
leggen het…
De wel
poëzie
3.9 met 9 stemmen
3.834 Als een die, wandlend in een groot groen woud,
Een wijle neerzit bij een waterwel,
En in zijn handen 't water schept, dat snel
Vervliet, tot hij geen druppel overhoudt;
En, in gepeinzen, telkens weer dat spel
Herhaalt, als had hij nimmermeer aanschouwd
Hoe 't vonklend vocht, als levend zonnegoud,
Zich niet laat vangen in de kleine cel;…
Twee bruine beren in Potjestan
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
540 In het land van Potjestan
dansen twee bruine beren
poten klauwen door de lucht
"bewegen" schreeuwen de heren
snuiten kijken droevig rond
in doffe ogen schittert vocht
bekken zien er uit als mond
nadat alle tanden zijn verkocht
links en rechts op elke bil
zitten grote kale plekken
exceem zweert bij hoog en laag
verdwenen zijn stoere nekken…
Uit het bomenrijk
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
627 Of wisten wij het tegenargument
en was het daarom dat we niet meer vochten.
Geen schuld bekennen wij aan wie je bent:
een mens te goeder trouw uiteengevlochten,
het wezen door de aardgodin erkend.…
sirocco
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
822 spreek sporadisch fluisterend, mijn lief
en vertaal het in lichaamstaal
houd het water kokend aan de praat
in je nachtkleren en ochtendhumeur
en zet je lippen aan dat warme vocht
laat me het zilte van je mond kussen
en proeven van de jij waar ik naar zocht
in de zwarte schaduw van een zomers terras
wentel welig zuchtend, mijn lief
en…
requiem voor een dwaas
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
615 lijkenvingers
als stukjes tak
zonder groen
zonder vocht
er is geen beleven
van de dood, slechts
verwarring en ongeloof
voor hij die niet weet
waar het einde ligt
hem inhaalt en
onderuit schopt
zijn sterven zal komen
en gaan zoals hij leefde
onverwacht en meedogenloos
voor de gevolgen, hij wist
wat zijn geheugen moet zijn
en betaalt…
Ontroostbaar
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
1.801 langzaam voel ik hoe hete vochtige tranen
zich een weg zoeken
via mijn wangen naar beneden
onder aan mijn kin
blijven de druppels hangen
aarzelend, of ze wel of niet zullen vallen
eenmaal gekozen
vallen ze met grote snelheid
tegen de vloer te pletter
onafgebroken
loopt het vocht
uit mijn neus
om zich langzaam te vermengen
met het zoute…
De eerste man
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.889 Hij volgde de eerste ademtocht
in zijn armen droeg hij haar
in zijn ogen ontroerend vocht
een intiem toegewijd gebaar.
Tederheid gaat vrij stromen
in haar onderbewustzijn
voor eeuwig meegenomen
zij aanbad hem en was nog klein.…
Herfst
poëzie
2.7 met 21 stemmen
5.422 En in de lucht des vochte ochtends hangen
De laatste dunne blaad'ren van het jaar,
Als in het zwarte takkennet gevangen,
Met fijne glans van kleuren naast elkaar.
Zo louterde de pracht zich van de lange
En luide lichttijd en de brede schaar
Van groengedoste bomen, tot die bange
En tere lichtkleur van het late jaar.…
wat je lichaam produceert
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
710 eerst al zoveel soorten haar
hoofdhaar,schaamhaar,okselhaar
wenkbrauwen, wimpers
borsthaar,baard en snor
haar in je neus en oren
op je armen en benen
en ook nog al die vochten
bloed, urine, sperma
zweet, speeksel, oorsmeer
melk, tranen
slijmen in soort en kleur
vooral niet te vergeten
nagels, tanden, baby's
geuren en winden
etter,…
centrale verwarming
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.350 plengen is maar een woord
tranen werken zich doorgaans
(als niemand kijkt)
spontaan een weg naar buiten
wie dat vocht produceert is doorgaans
de enige die het als zwaktebod ervaart
zoiets houdt je doodgewoon stil
de wereld draait door als je zichtbaar weent
er stuurt vast wel een of andere dakloze
een steunzucht vanuit adres onbekend…
hoe ik je meer en aldoor lief
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.270 gebukt in nestgeluk uit zweet en lust
duik ik genietend in robijnguirlandes
en buig de stekelbladeren op je rug
in een gevlecht van passionele smart
en zwoele geur van door te lieven nacht
een zwaluwpopje takt al in je navel
drinkt van het zoete vocht dat langzaam welt
en in je buik verliefde vlinders wonen
in schild en pantser glanzen kevertonen…
Droomvertwijfeling
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
1.049 Hij zag jouw zielsgezicht in droomvertwijfeling
tussen wolkenkastelen en luchtspiegelingen
stond jouw gelaat op het gescheurde etiket
van een in de hals slanker wordende fles
waaruit hij een donkerrood vocht had gedronken
tijdens het nadromen over jullie vrijpartij
waarbij jullie niets achterwege hadden gelaten
bekeerde hij zich tot een…
Stokgooier en lezer
gedicht
3.5 met 13 stemmen
7.476 Gericht in zichzelf bracht hij zich voort
hij vocht om de letter.
Hij was een lezer.
Wie was hij zonder.
Wat was hij geworden.
Hij las bij zwak licht.…
de Mythomaan*
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
661 (Resumé)
Er werd met onomkeerbare
Feiten gespeeld
Bovendien verschrikkelijk
Nonchalant gedaan
'k Vocht voor mijn leven
Mijn liefde. Mijn werk
'k Streed lachend.…
- Waardevolle lentedag -
netgedicht
4.0 met 32 stemmen
2.217 Als na een onweersbui
van korte duur en meestal erg intens
indrukwekkend
stijgt dampend vocht uit gras
tussen bloemen en natuur
geheel bemind
de enig lange warme lentedag
romantisch begonnen
met zoveel aantrekkingskracht
vol poëzie, het frisse groen
een onvergetelijke dag
weerklinkt in enorme opluchting
het grote luchtkasteel…
Eenzaam
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 De eenzame tulp
Hij is alleen en éénzaam
Geen probleem
Hij redt zich wel
Dat is een gegeven
Dachten de ouderen
Zijn mond was gesnoerd
Er kwam toen een dag
Dat zij die het niet dachten
Nog verwachten aanbrak
De eenzame tulp
Kwam tot ontplooiing
En er brak licht aan in het duistere
Het was onvoorzien
Doch de tulp vocht…
Witte wieven
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
616 In duizenden druppels vocht
uiteen gevallen flarden
herfstsluier geworden
beneemt het de zomer
de adem
glijdt het talmend
in rust
omfloerst het ogen
met de bomen
tot grijze fluwelen
de horizon ontnomen
in
het
stille
witte
waaiende
een sprankje zon
jaagt het op de vlucht
om verloren lommer
de bladgele en rode…
Alcoholist
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
531 Die biedt 'm veel plezier,
Hij vult z'n lijf met geestrijk vocht
dat steeds bestaat uit bier.
'Ik stel m'n biertrip zeer op prijs,'
verklaart-ie onverbloemd,
waarna z'n Palm- of Amstelreis
een pilstrip wordt genoemd.
'Ik heb ertegen groot bezwaar,'
zo protesteert z'n gade.…
Mooie dis
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
907 (van stil verlangen)
Pronte borsten
tippen de hemel
Ondergaande
zon, maakt plaats voor
een sterrenhemel die
in mooie lijnen zijn
verhaal doet gelden
De kling vibreert
raakt vanbinnen
Zachte wanden
rondom hemels
vocht dat slechts begeleidt
vanaf hoge toren
met schijn die zelden
Oprecht bedriegt
laat zij dansen
Venijn van schijn…