14494 resultaten.
Wij sprokkelen samen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
538 streven naar geluk in bestaan
onder het sprookje
van sterren en maan
zijn wij het nieuwe jaar ingegaan…
Dit ene weten wij
poëzie
3.3 met 20 stemmen
7.993 Dit ene weten wij en aan dit één
houden we ons vast in de donkere uren:
er is een Woord, dat eeuwiglijk zal duren,
en wie 't verstaat, die is niet meer alleen.…
wij hebben jou niet van die kar
gedicht
2.2 met 193 stemmen
36.987 Wij hebben jou niet van die kar geduwd, Samuel.
Jij bent zelf aan de zijkant gaan hangen
en toen viel jij onder het achterwiel.
Mee proberen te liften op die volle boerenkar
bleef niet zonder gevolgen.…
Zijn wij tezamen, God?
poëzie
3.8 met 12 stemmen
2.441 Zijn wij tezamen, God? Het overkomt
Mij in de nacht, of aan de lichte morgen,
Wanneer ik lig van alle dingen weggeborgen,
Dat iets opstijgt in mij, en ik wacht
Te worden toegesproken door een naam,
God, of natuur, - één wie ik mij niet schaam
Te zeggen, dat ik ben het dwaze ding,
Dat zich een God weet, en een nieteling.…
Opstaan..Wij allochtonen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
991 de rest die nog in diepe slaap zijn uit hun droom komen en zien wat ze nog hebben
Want wij allochtonen, dit is een ontwikkelde en ingewikkelde maatschappij
of je past je aan
of je lijdt er onder
dus word wakker, Wij allochtonen…
Wij denken allemaal
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
662 Wij denken allemaal
in dit treurige papegaaienland
op het kerkhof van Penibel
en het begint aan de buitenkant
niet van binnenuit
want daar huist het geweten
we weten het, er is niet veel te doen
op het kerkhof van Penibel
maar misschien kunnen we gaan vissen
en een bioloog aan de haak slaan
doorgaan met ontleden van samenhang…
Gij en wij saam.....
poëzie
4.2 met 9 stemmen
4.942 Niet wij:
maar juist daarom voelen wij ons voorbestemd
Tot rustloos pogen.
Gij en wij saam, wij moeten doen,
Niet overwijs, niet over-koen,
Naar ons vermogen.
Wie waarlijk leeft, heeft in zijn hart
Een onvernietigbare veer,
Een stille kracht, die iedere weerstand tart.…
wij geven hem uit handen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
486 wij blijven sterk vertrouwen:
gij zult er voor ons zijn.
wij mogen op u bouwen
ook in verdriet en pijn.
o, bron van echte vrede,
o, trooster ongehoord,
schenk ons uw milde zegen.
wij bidden 't op uw woord.…
Wij mogen zingen............
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
627 Wij mogen zingen, vrolijk en blij
Hem danken en loven voor elke dag
Zijn liefde en trouw prijzen met ontzag.
Want Hij blijft ons altijd dicht nabij.
Wij mogen zingen, steeds maar weer
Van Gods grote, liefdevolle daden
Waarmee Hij ons wil overladen
Vandaag en morgen, ja, keer op keer.…
Waarover wij spreken.
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
562 je puurheid, je blanke ziel
Ik blijf in jouw nabijheid,
dat is beter voor mijn geest
Dan spreken wij daarover.…
Wij dragen 't zijn
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
580 Wij dragen ’t zijn in broze vaten,
want wie we zijn, we weten ’t niet.…
weten wij weelde
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
580 wanneer we vertoeven
in warme wind
horen hoe zijn lach
passie vindt
weten wij weelde
kennen wij ’t graaien
in zuchten verdwalen
met zicht gericht
naar betovering
tot de gloed
onze open harten toedekt
en wij dagdromend
de nacht verder waaien…
Over wij zijn onze hersenen.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
633 Ik weet niet of je het wist,
dat een exhibitionist
zijn begrenzing mist.
Het is gewoon
ziekelijk vertoon.
Maar wat is er op tegen
jezelf soms “bloot” te geven.…
De wereld, wat doen wij ermee?
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
535 De wereld, wat hebben wij, mensen, ermee
gedaan? Wat doen we met ons bestaan?
Hebben wij bereikt wat we wilden...
welke dorst werd gelest
en wat voor honger werd gestild?
De wereld, planeet in het universum
vol van liefde
en verlangen naar vrede...
de wereld: ìs het reden genoeg
om te stoppen met haat en oorlog?…
Wij bestonden (M.K.)
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.271 Voor alles wat wij waren,
wij bestonden voor elkaar
wij stonden zij aan zij
jij niet belangrijk beter dan ik
maar gelijken
wij bereikten
een hoger doel:
namelijk vriendschap, en zelfs
kameraadschap
met diep, innig gevoel!…
Wij schuurden de piek
gedicht
4.3 met 3 stemmen
2.372 wij schuurden de piek een weinig voorzichtig
alvorens wij ons voortvluchtig
voortbewogen waar we liepen
de voetangels en het werd ons zelfs
niet zwaar te moede, plaag en pijn om het
even drukten hun stempel stevig, het voorwerk
was sluitend geen fastfood gedachte
met zout zouden ze komen
prikkelen, wederom hoge ogen
ware onze kramplach niet…
Wij verwazen de winter
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
554 okay ik geef mijn zwakte toe
dat ik jou in pastelkleuren herken
waar jij mij telkens inluist
als kwestie van zien en gewen
dan geef ik mij aan minnen over
als ik jou in voorbodes zie
van opgaande lente in perken
van prille voorjaarsbloemen
ik krokus jou waarin ik wil
in al mijn bejaarde overgave
trek ik je behulpzaam op schoot
lachen wij…
Wij staan er niet altijd bij stil
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
547 hoe teder schoon het oogt
geschonken als impressie
zachte winter zonder sneeuw
zicht van lente jong beoogd
als ik zo tussendoor
dan waarneem
dat een spreeuw gedreven
baddert in de vijver
al rondom een koolmees hipt
of het fluiten wil
'wil het wel eens uitproberen'
zenuwachtig twijfelt in haar ijver…
Al konden wij veranderen
gedicht
3.5 met 4 stemmen
6.224 In de studie van de zinloosheid vinden wij de zin;
want daar is hij. Veel aanwijzingen
treffen wij aan die doen vermoeden dat daadwerkelijk
wij niets veranderen dat niet al op veranderen stond.
En in onze karakterstructuur, daarin zit ook veel verwijtbaars.
Al kónden wij veranderen, wij zouden er te lusteloos voor zijn.…
Nu dat wij naar buiten treden
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.656 Nu dat wij naar buiten treden
vredigen in het nieuwe heden
nu hangt de lucht vol van waaiende
lichte dingen, onbeladene
ademen kostelijk gedragen
op vlakgestrekene windvlagen,
wazen, half beschaduwde lanen
aan weerskanten van zijden vanen,
rozerode kreukbehangen
in rimpelingen en met gangen
van blije bewegingen, een mist
bezijen…
Steeds wij de spelers
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
554 De oude bard, die duidde het geheel:
Steeds wij de spelers, ’t leven het toneel.…
Wij zijn kindren van ons land.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.750 Dankbaar dienen we onze God,
Eren onze koning;
Slechts op trouw aan 't hoogst gebod
Wachten wij beloning,
Helden zijn wij voor het recht;
Niet in 't oproer schreeuwen;
Aan de Oranjevaan gehecht,
Nederlandse leeuwen.…
Wij ademen eeuwigheid
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
533 Het verleden heb ik slechts in
fragmenten, vervormd, vertekend
en soms geladen met een grijs
gevoel; wat ooit als verse sneeuw
gevallen is, het blinkt niet meer,
het zingt met valse tonen van
verval, van ontoegankelijkheid.
Het roept nog enkel om berusten.
Wat heb ik wel? De zekerheid
dat niets voorgoed gevonden is, beleden
of geliefd,…
Tarik en de NOS (=wij)
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
672 Had hij die nepbezetting ook gedaan,
als wij met hem zó waren omgegaan?…
WIJ GAAN SCHEIDEN
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
581 Als je nu waarachtig zeker weet
dat niet alles bij elkaar behoort,
Dan voorkom je heel veel leed;
zorg je dat je niet echt ontspoort
Als je nu merkt, dus bewust ziet
dat je niet alles zonder meer kan
Dan doe je bepaalde dingen niet,
zei ik laatst tot de overbuurman
Als je overtuigd bent van ’t feit
dat niet alles op één hoop moet
Dan heb…
Wij waren meteen thuis
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
429 bezit van ons nam
en wij de heersende
norm verlegden naar
een perspectiefvolle
oplichtende veel
ruimere horizon
waar wij met liefde
ons droomhuis bouwden
gelukkig zonder drempel
want jij lag kussend in
mijn armen meteen thuis…
Net zo goed als wij
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
420 zo
Goed als wij…
Mensen zoals wij
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
477 In dat besef,
niet meer op mijn bangst
door al dat te zien
wat wij delen:
Een klontje ik,
een wolkje jij,
het kopje erbij.
Gezelliger dan toch,
om hier te zijn
met zó vele
Mensen zoals wij.
Of nie dan?…
Wij bloeiden wild
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
767 jij zonde het
blauw in de lucht
ik schilderde
wolken wat wit
jij kaatste ons
licht snel weer terug
ik warmde
mijn rug
onder jouw stralen
om mijn kleur op
te halen en penseelde
prilgroen ons verlangen
wij bloeiden wild
in bloemen die
alleen deze zomer
maar kenden
wisten de lente in
voorzichtig verkennen
maar de zaden…
Wij oogstten volrijp
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
858 hoorde je kleuren
voelde fluweelzacht
ogen gesloten
hoe je geuren
zich over me bogen
je penseelde
het groen van de lente
hyacinthe naar mij
krokuste blauw en
de sneeuw smolt erbij
streelde het doek
en zomerde zacht
in zonrijke dagen
met een loomheid die
de tijd deed vertragen
wij oogstten volrijp
herfstten ons leven
droogden…