5637 resultaten.
openlucht museum
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
452 De zon scheen met moeite door de wollen wolken.
Het landschap werd daardoor mooier dan ooit.
Tijdens de Herfst en de storm
is het schilderij van de natuur
elke seconde anders.
Fotografen kunnen het wel vastleggen,
er namen voor hebben voor het steeds wisselende herfstlicht.…
Sombere maand
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
548 Januari de somberste maand van het jaar
als de wolken somber en grijs hangen
geen tekens verschijnen van het voorjaar
om naar een bloeiende lente te verlangen
wij kunnen alleen binnenshuis genieten
knusjes bij de haard, met een thee of wijn
ons lekker in een goed boek verdiepen
of met gans de familie gezellig samen zijn
januari is nog…
WINTERAVOND
poëzie
3.3 met 3 stemmen
2.089 Dagen, nachten lang;
Pak uw zwaarste wolken samen,
Bulder langs de rammelende ramen,
Huil door schouw en gang;
Mij en ’t uitverkoren kind
Kozende aan mijn zij
De' arm deren niet uw ongestuime vlagen —
Veilig schuilen wij.…
XXXIV
gedicht
3.5 met 6 stemmen
5.350 De duisternis - en wij, een heimelijk paar,
twee gasten van de nacht, blind, zwijmeldronken,
en stad en land al haast in slaap verzonken,
en ginds, boven ons zwartverwaaide haar,
jagende wolken in hun stormig jaar.
Je tred was luchtig toen de maan niet scheen,
je sloeg je arm zo innig om mij heen,
het maakte blij.…
Reeds is de winter ons voor goed gescheiden
poëzie
5.0 met 2 stemmen
2.133 De donkre wolk, welks regen de storm teugde,
hangt zwaar, en gaat diep in gezwollen lijn,
terwijl de doffe stad dromende leit.…
Patronen 1
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
588 Er zijn patronen
en gewoonten
waarvan we houden
die we willen houden zo
waarin we zijn verstrikt
dagelijkse dingen
zoals eten, drinken
niet altijd gezond en slim
ze zijn er ook om te doorbreken
en verder op een ander spoor
een nieuw landschap te creëren
een stroomgebied en blauwe meren
waarin steeds weer and're wolken zweven
en nieuwe…
De bevrijders
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
452 Nu strijkt de wind in vrijheid over velden
In wolken van vreugde verspreidt zich ’t licht
Een leven dat wij danken aan de helden
Die strijdend d’ overwinning hebben verricht
Nu wappert de driekleur fier van de toren
In ied’re stad en dorp wordt het nu gevierd
Met spel of muziek en in blijde koren
En elke straat is rijk met vlaggen versierd…
Vaste rots
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
468 Dat ik de zon dan mag zien verschijnen
Dank U wel voor alle goede dingen
Waarmee U mij steeds wilt omringen
En dat donkere wolken mogen verdwijnen.…
Image de rêve
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
514 ik zag het in een flard van mist
die ijl over het weiland hing
er scheen een zacht oranje zon
hij stond zo laag dat het net leek
of ik hem zomaar pakken kon
de wolken waren dun en bleek
als door een gum haast uitgewist
en middenin die zachte gloed
zag ik een onbevangen kind
onwetend nog van tegenspoed
haar haren dansten in de wind
ze…
nog
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
501 zoekend naar
enig houvast is slechts het
hart het kloppend baken
ogen vertellen zinnen, doch niemand
leest mijn verhaal
het toegekend vermogen om als kind
groter te zijn dan de reikwijdte van de sterren
had reeds het stelsel verlaten
vluchtig als vuur dat telkens wordt aangewakkerd
als de schemer de nacht komt influisteren hangen
wolken…
Horen, zien en zwijgen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
507 En in het hoge hemelruim zie ik de wolken
Gruisloos zweven door het azuren blauw
In vormen die een droom vertolken
Over oorden waar ieder mens wel wezen wou.
En zwijgend spreekt mijn hart de woorden
Die U in mij voor eeuwig hebt geplant
Zingt mijn ziel stil de lofakkoorden
Zwijgend doe ik Uw grote wil gestand.…
Herinnering
gedicht
4.7 met 3 stemmen
6.805 Want als wij dan gingen zingen
't Oude, altijd-eendre lied,
Hoe God alle, alle dingen,
Die wij doen, beziet,
Hoe zijn eeuw'ge, grote wond'ren
Steeds beschermend om ons zijn,
- Nimmer zong je, moeder, zonder 'n
Beven dat refrein -
Dan zag ik de sterren flonk'ren
En de maan door wolken gaan,
d'Oude nacht met wijze, donk're
Ogen…
Lied
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
518 geen winnaar geen dief
Geen toverformule
Maar ik spel eindeloos verknoopt
Schijnbaar achteloos wat regelwerk
Zorg of verlossing onverhoopt
Voldaan beroofd als handelsmerk
Toch heeft elk seizoen zijn wensen
Vrijheid dient zacht te dwingen
En strookt grenzeloos met mensen
De wet moet immers kunnen swingen
Dus zo struikel ik over de wolken…
Dansende Woorden
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
596 Laat woorden springen, dansen in ritmiek
de poëzie door alle zinnen klinken
en leef in droom van werelds melodie
De aarde draait om zonneschijn en muziek
de zon laat zelfs de wolken zilver blinken
geef ‘t ritme weer swing in pure poëzie.…
Renkums Beekdal
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
662 Wolken staren. Twijfelend de blaadjes uit een madeliefje trekken.
Wil hij wel of wil hij niet. Lakenvelders loeien.
Och, wat weten die van liefde.
En een reiger haalt de schouders op.
Een wandelsteiger slingert als een houten slang langs
knisperend riet en over drassig waarin kikkers kwaken.…
Doel van de lente
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
555 Langzaam ontspruiten knoppen aan bomen
bladeren en bloesems zo beloftevol komen
lente tooien in kronen met een roze krans
bezems in winterwind vegen lucht tot glans
gevuld met zielzuchten volzinnige beloftes
waar wolken verklaren in loze geloftes
een lied klinkt klatert het klimt hoger dan hoog
tot een meeslepend meanderend melodisch betoog…
Overtocht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
604 Wanneer deze warme wolk waait in ‘t rood,
kom je mij halen om te worden verrast.
Ik stap voor de laatste tocht in jouw boot.…
Dat eenvoudige weten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
423 Ik mezelf toe mag staan van alles af te vragen
over hoe regendruppels wolken verlaten en ogen
de zon deze weer echt weer kan doen verdampen
om kan toveren in prachtige kleurrijke regenbogen.
Er zijn van die lukrake momenten gewoon wellicht
ook nutteloze naast deze bezielende als je ademt.…
boegbeeld
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 beneden de oneindige ruimte schreien ontelbare
wolken het doorschijnend maanlicht
dat zich laat leiden door stromen
emoties zonder enig grondbeginsel
het eenvoudige van gisteren waar een late wind
van de vier gewesten zich nu bevindt profiteert
van mijn machteloze woordenbrij die zich tracht
te uiten met tekens die ondefinieerbaar delen
met…
Déjà vu?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
416 Deksels vallen van de wolken
een slagzin aan de horizon
een paraplu van dromen houdt
verwaaide bladeren van de taal
niet tegen, een woord een uitvlucht,
verdwenen over de paginarand,
vanuit het eerste teken, refrein op
de rug van elk beschreven blad
of wat de versnipper bak niet vrat
de vlucht die iedere schrijver kent
in zovele kunstgrepen…
Stoel met houtworm
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
493 het hart dat is gesloten
Body glinstert als in goud gegoten
Webben rond vermolmend hout
Roerloos tot de dood vermoeid
Waar de tuinheer niet kan snoeien
Kan geen lelie open bloeien
Waar geheid de tijd de pijn van voelt
Het bloed gekoeld woede innerlijk woelt
Hangt in een mist van tranen
Rotte appels aan de bomen in de lanen
Watten wolken…
Ademstorm
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
405 Adem verbindt al wat leeft
met de wolken en de wind.
Zie, hoe wilde gedachten razen
en uitgedoofd weer verder gaan.
Hoor, hoe adem in longen ademt
en uitgewerkt naar buiten gaat.
Voel, ons wilde levensbloed
dat als rivieren stroomt.
Zie, hoe hetzelfde water
door plantenwortels vloeit.…
uitzicht op de Ooy
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
508 Nu zie ik hoe het regent,
over de polder en m’n dromen,
die als verwaaide wolken
met de Waal mee stromen.
Mijn geest volgt nu
de ganzen op hun vlucht
en mijn gemoed de
donkergrijze avondlucht:
want hier in Beek
waart Katharina rond!…
Poes
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
489 Poes ben ik
stoer en dik
alles zie ik en ruik
eten achter elk kattenluik
ik struin en ik schooi
vogels, een muis als prooi
jaag, beslis of ik vecht of vlucht
of ik kijk naar de wolken in de lucht.…
IJkpunt ?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
490 Het meert aan uit de geschiedenis,
wolken schaduw ebben voorzichtig
weg in flarden mist als vloten
zich traag voortbewegen door de
polders langs het opgejaagde pad
zover men het ziet, ware een bestemming
in de overspoelde ziel, het onbekende
ons komt halen op het ijkpunt op het
kruispunt van mobiliteit als eerste stap.…
1,5m water
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
339 We zwermen de grens over
waar de drempel een muur was
de wachters zijn grootziend
de boeren ploegen voort
We banen ons een weg uit de kou
door de rozen rechts, de lelies links
rood en wit dwarrelen
de blaadjes achter ons
We zijn met velen
morgen met meer
er rolt een donder door de wolken
de kinderen worden onrustig
de ouders halen…
Stormluchten
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
447 De wolken maken stormluchten
Gedachten vliegen als pijlen door mijn hoofd
Bladeren vallen van de boom de luchten doen mij zuchten
Ik houd mij vast aan wat mij is beloofd
En weet met geheel mijn ziel en 't verstand
Geen ervan vindt hier hun plaats
Deze boze krachten tegen mij gekant
Zij moeten in het kruis vergaan met haast
Met in mijn ziel…
Dijk
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
579 Stel dat ik een dijk kon vormen
van korrel, zand en slijk en wormen
van minuscuul..tot groot en hoog
zag grassen groeien,
kon horen schapen blaten
koeien loeien
voelde hoe hun poten stampten
om mij breder sterker
en lag naast het kronkelende water
zag boten varen
wolken drijven,
stormen weer bedaren
ik zag hoe huizen op mijn dijk
hoe…
Poëtisch leven
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
545 Gedichten die dichters schrijven,
vervliegen als wolken in de wind.
Ze verdwijnen in de eeuwigheid,
waarin ze tegendraads ontstaan.
Daar ontstaat al wat leven geeft.
Al wat leeft.
Opnieuw.
Ons universum bewaart alles,
als buitenaardse energie.
Wat ontstaat vergaat niet.
Alles is ongekend mogelijk,
in ons heelal.…
Introvert landschap
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
647 Landschap ontwikkelt zich in een droomcyclus
rivieren kronkelen door eindeloze bossen
waar ruige wolven jagen op klein wild
stilte van wolken schaduwen werpen
kraaien krassen in blonde duinen
zweven meeuwen boven zeemoerassen
de stem van de natuur in een droom herkend
als ratio van nooit vergeten inbeelding
herhalend zichzelf zoals…