5388 resultaten.
Amsterdamse grachten ( over de onvrije wil )
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
778 liggen daar als
oude verfrommelde juffers
met puitoogige brilglazen
hun lange tanden komen bloot
zingen zij hun eerste vesper
hun ongelovigen zijn bijzondere dames
geschapen om alles wat gevoel
wekt te bederven
kuis de kinderen met
witte handdoeken
klokken luiden
langzaam hun vesper
als onderaardse krochten
komen vleermuizen uit
de schaduw…
onze liefde voor de nacht
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
482 ze noemen ons kinderen van de nacht
als de zon ondergaat komen wij tot leven
overdag is het overleven
in ons werk van negen tot vijf
we behoren tot de nacht omdat het leven dan lacht
in de koele avondlucht ademen we vrijer
we kunnen nauwelijks wachten
tot de schaduw van het duister het licht bedekt
onze dromen en verlangens schijnen uit…
Op het netvlies van de wereld
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
565 Het kruis brandt op mijn ziel
als kindervuistjes rammen, op trommels van verlangen
op het netvlies van de wereld van een hunkerende God
Dit licht waarvoor ik kniel
om schaduw in te dammen en normen op te hangen
aan de doornen van de mensheid in haar onomkeerbaar lot
verzoent zich met het offer, wat genageld aan het hart
de hemel waar moet…
Een doel verder...
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.283 Afstand en tijd liet zich bedwingen,
donderwolken schoven stil nader,
een denken liet alles in schaduw,
ons zalig lied verder uitzingen.
Een draaikolk der vele illusie's,
vocht blijvend trouw in mezelf,
ver van 'n nog verborgen vlinder,
eindigde in vele krachtloze ruzies.…
Silhouetten
poëzie
3.6 met 12 stemmen
2.622 In het toevend licht, dat later
Dan de zonne blijft
Wijlen bij het stille water,
Waar ons bootje drijft,
Schuiven zwart en zonder zwaarte,
Fijn gelijnd en strak,
Fietsertjes voorbij de klaarte
Van het hemelvlak
Hunne fijne silouetjes,
Schaduwen gelijk,
Zeer geleidelijk en netjes
Langs de Amsteldijk.…
voor Antonie Kamerling
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
720 Het geheim was het eind
je huilt in je hoofd
straal dan nu… jij gekke diamant
Geen schaduw te zien
je ging naar het licht
straal dan nu… jij gekke diamant
welkom waar je gaat
briljante compromis
precisie omlijnt
weer die kille bries
Kom op voor je vrijheid in je glazen bol
als schilder van je leven maar kom op en lééf!…
Zwarte rozen.
poëzie
3.0 met 10 stemmen
2.446 En 'k zag hoe hare donkre stenglen dronken
't Leven van alles waar haar schaduw strekte...
O, in die teedre maannacht zacht ontblonken
Die zwarte rozen zegloos somber vlekten!
En 't werd me of ik in mense'-ontaarding staarde,
Zijn zwarte zelfzucht vlekkend weerloze aarde.…
Humorloos gedicht
gedicht
2.6 met 5 stemmen
7.316 Waar winter schaduw aanblaast op het lijf
verstijft de ademtocht tot kleine rook,
van wellust geel, de appels van het oog,
na-oogst van brakke hoop, beslaan met rijp.…
Hetzelfde gebleven
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
841 Hier en nu, niets veranderd
Toen ik voor het eerst kwam,
De bomen waaien nog steeds dezelfde kant op
De stenen pleinen klinken nog steeds hetzelfde,
Als ik er op loop, schaduwen overvallen
Me nog steeds op dezelfde plek,
Niets is veranderd, nog steeds echoot
Mijn liefde door de straten, het hangt in vlaggen
Aan de gebouwen, geluk voel ik als…
En toch
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
1.447 al lichten ze op in het schijnsel
van de vroeg geboren ochtend
al wemelen zij rond
haar zwart en wit gesokte voeten
zij ziet haar woorden niet
al groeien ze in schaduw
tegen muren
uit ogen van mensen
de kwispelstaart van een hond
en de grijns van haar lapjeskat
zij zwemt in woorden
woorden als zachte strelingen
woorden glad als…
De bloeiende amandeltak
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.358 Maar als ik mijne blik ontlook ontwaarde ik slechts een venkel
Bezwangrend met zijn zwoele geur de broeiende atmosfeer,
En over mijne leedverwoeste trekken wiegelde enkel
Een bloeiende amandeltak zijn schaduw, heen en weer.
---------------------------
uit: Experimenten (1911).…
Reis door de woestijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
524 Geworden was - dodelijke
Eenzaamheid zoals alleen
Echte eenzaamheid kan zijn
Op zoek naar een bron waar
Ik wat water kan drinken
Dat mij verlossen moet van
De helse verzengende hitte
En als ik na uren zwerven
Eindelijk uitgeput aankom bij een
Koele oase met een nog niet
Uitgeputte bron zie ik in
Mijn zinsverbeelding een
Lichte schaduw…
Het zonnespel
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.471 Ik zag hun toppen, beurtlings licht en donker,
In vlammend opgaand en weer uitgeblust,
Zich tot dit spel van schaduw en geflonker
Alle gewillig lenen, onbewust.
Doch ik, de blik gericht, het hoofd geheven,
Zocht naar de speler, die deez’ scherts begon,
En vond hem, waar de zomerwolken dreven
In stille stoeten langs dat schild: de zon.…
's Nachts
gedicht
3.5 met 2 stemmen
4.378 Langs het raam schaduwen de hardnekkigste
creaturen van de gebroeders Grimm, zijzelf wellicht,
treurend om iets van duizend jaar geleden,
ze zijn het vergeten.
's Nachts sluit zich om ons het bos
vol echo's van boerenkrijgen. Kinderen
door wanhopige ouders achtergelaten
bidden om wedergeboorte uit een wolf.…
Psychopathia sexuales sado masochisme
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
590 Zij zoekt het land, de stad, de zee, de kracht van
Zoete aarde, het milde ochtendlicht dat beschijnt
De marmeren gedenkstenen met regels uit gedichten
Weerspiegelt in grafmonumenten; innige bloemen
Treden mijn verdriet binnen, spreken geheimenissen
Diep bewogen herken ik de taal dat het geheugen
Doet herleven door een zee van schaduwen reiken…
Liefdes eeuwig minnespel
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
890 van dansende golven in het schijnsel van een witte Maan
We drinken en proosten
en proesten het uit
Jouw lach zingt deze nacht uitbundiger
Vurig kleedt jouw liefde ons samenzijn
vrolijk en natuurlijk
schuilt mijn hart zorgeloos:
Zo zacht fonkelt een sterrennacht
jouw ogen licht als parelmoer
woont in jouw blik - verlegen schaduw…
Aubade
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
547 Eerder draaide de klok terug en
het bloed geblust tot ijskristallen,
later zou een oude zon zich uit
de krimpende hemel laten vallen
en in de vertrokken schaduw van de
morgendauw ofschoon je stille
proza nog steeds in mijn armen rust.…
Dwaalsonnet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
565 Hun bladeren werpen een schaduw op het heden,
als tonen zij dat gisteren naar herinnering is vergleden.
Is daar de plek waar deze reis ooit begon?
Zelfs dat weet ik niet, daarom vraag ik het maar.…
Alleen voor minnaars geschapen?
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
718 Kon ik maar de mooist opgemaakte taart
voor je bereiden met metershoge kaarsen,
het verlicht de wereld met duizend ogen
dan je ben meester over onafgemaakte dingen,
de vrees om verlangen onkwetsbaar te verklaren
voetstappen vullen zichzelf in het natste mos
in de opgestoken mist wordt lief en leed betwist
schaduwen van de silhouetten worden…
DE BLOEIENDE BOOMGAARDEN.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.665 Schoon haar de wacht
Op 't haard-vuur werd vertrouwd order de vrome
Schaduw der schouw en 't maal, wat zou zij schromen?
Is 't niet of nu reeds haar wat wonders wacht
Order het licht van hoge middag zacht?
Fluks is de sluier en witte huif genomen.…
Interlude
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
454 er onttrekt zich nooit ook maar één dag
aan de strengheid van kalendercijfers
gelukkig hebben we een schrikkelhuid
van vel over been, een pas op de plaats
opnieuw werpt het voetlicht een kronkelende
schaduw over stenen vloeren zonder zon
we zien de straat die zich uitrolt tot platte
naaktheid, verlaten van regen en beschutting
het wachten…
Het novembermeisje
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
514 geheimzinnig wordt
als elfen druppels dauw
gaan gooien naar elkaar
als kabouters hun
paddestoelen bestijgen
als wind zich
even rustig houdt
als vogels vergeefs
proberen de stilte
stuk te zingen
als verwachting hangt
tussen de stammen
dan, ja dan zou het kunnen zijn
dat het novembermeisje
zich laat zien
lichtvoetig danst ze
om haar eigen schaduw…
Het innerlijke oog
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
623 Raakt z’n pijl de roos van het licht
waar de schaduw van de tijd zijn
rug recht in zijn afgesloten kooi.
We zijn een theater van overdadig geluid,
souffleurs van een glorierijk verleden
meningen en stemmingen uit het heden.…
De droomboom
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
759 De verwachting raakt
de haartjes in je hals,
daarachter leggen duizend
schaduwen hun eigen loper
in een groene toekomst uit
jouw doel, mijn ongeduld zo
van de dromenwagen getild.…
Aubade ?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
500 Eerder draaide de klok terug en
het bloed geblust tot ijskristallen,
later zou een oude zon zich uit
de krimpende hemel laten vallen
en in de vertrokken schaduw van de
morgendauw ofschoon je stille
proza nog steeds in mijn armen rust.…
Geesten
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
593 Zie je soms schaduwen op het behang.
Trekken emoties je in een trance.
Plaatsen gevoelens je buiten balans.
Ik ben in gevoelens niet rationeel.
Als ik mijn ruimte met de geesten deel.
Bezoeken zij mij bij leven als een straf?
Zijn zij een geweten van een zielengraf?
Mijn geweten lijkt mij schoon
in het lichaam waarin ik woon.…
Rakend
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
491 Bleef de schaduw ingewikkeld zitten,
was de drift, zo uitgestrekt..
Je laat me achter, meer dan naakt.
Verward en diep bewogen,
heb jij me echt,
geraakt..
-…
TREK-OS
poëzie
4.0 met 2 stemmen
895 Uit koele kalme schaduw van het bos,
Treedt langzaam-aan kopschuddend-schomlend, de os;
Treedt op het blinkend zandpad, dat gevlekt
Met tak- en bladeren-schauw, is overdekt
Van brandend zonlicht, zomer-zon-gegloor
De hele dag, van vroeg tot 's avonds, door.
Hij keert naar stal en ziet het open hek...
Een korte ruk aan 't leidzeel...…
twee druppels water
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
480 Jij weet als geen ander
Mijn dromen verraden
Duizenden buien van donker gemoed
Sterk is jouw baken
Ik voel je me aarden
Jij komt het verlichten en alles is goed
Leen mij nu je krachtig verstand als een wapen
Ik strijd door het donkere gat in mijn hart
Beïnvloed mijn wezen met helende handen
Bescherm tegen schaduw omdat het me tart
Ik…
Soms, als gij zwijgt en uit het venster schouwt...
gedicht
4.2 met 4 stemmen
11.123 Soms komt een wolk de hemel langs gevaren,
ik zie de schaduwen over uw ogen gaan.
Dan is het mij alsof gij eeuwig zijt,
of ik maar even bij u leven mag,
alsof mijn tijdelijkheid mij van u scheidt,
dan wendt uw hoofd zich om, ik zie uw lach.…