6209 resultaten.
Vrij kind
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
513 Je was gewoon Pippi Langkous, een
lange kus voor de vrije kinderen op aarde
je bleef nabij van begin tot einde, zodat
je de falende ouders weergaloos corrigeerde.…
Pijn
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
444 er heb gestaan
De zwarte pagina is gewoonweg om te slaan
Woede lost op in het gepeupel en gedrang
Wijn voelt zo zoet, maar de nasmaak wrang
Elk stukje van mijn bestaan vergaat
met het wiegen van het graan
Het leed van de wereld vergeefs trachten te dragen
Het stilstaan in een onvergankelijk draaiend geheel
De pijnlijke schoonheid van het einde…
Kamerplant
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
802 Jonge bladen schieten recht omhoog
gaan gedurende de loop
van hun leven
buigen
steeds meer hangen
totdat ze aan het einde naar beneden hangen,
verticaal
niet veel anders dan toen ze nog jong waren
alleen
nu andersom.…
WORSTELEN MET DE PLOOIEN VAN DE TENT
gedicht
3.0 met 28 stemmen
11.720 Geen sardine, geen korenaren,
om het einde te vieren van de winter
hadden we eerder die avond
een haring begraven.
Maar de lucht kraakte nog
en er lag sneeuw in de schaduwpartijen.
Bont gezelschap, groot inloopfeest
lampionnen, maskers
en een optocht met een staart die groeide.
Een draak van een verhaal.…
ALLEEN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.039 mijn deur gewoon op een kier
in de hoop dat de rouw voorbij gaat of
zonder kloppen even zijn werk doet
Want verdriet, pijn, angst, verslagenheid
ze doen bij leven en bij dood hun werk
en soms zo vaak, maar ook dat went
zoals het hele leven wennen blijft
maar het meest wennen blijft: mensen
Want mensen willen wel een begin
maar geen eind…
Alleen de winnaar
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
667 Als een waterval waar geen eind aan komt,
stromen regels neer, regels en wetten.
Het volk houdt de adem in en verdomd,
het weet dat de leiders op hen letten.
Er is geen keus, er wordt voor hen beslist,
dure mannen in even dure pakken zeggen
dat het goed zo is, ondanks de dikke mist,
en nemen niet de moeite het uit te leggen.…
Denkend aan haar
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
701 Hier lig jij dan, als een geknakte roos
Die voor een zelfgekozen einde koos.
En waaróm, het is een raadsel voor mij.
Hier sta ik dan, hier sta ik aan een graf,
het is ’t graf waar mijn moeder in ligt.
En in gedachten schrijf ik dit gedicht.
Vol vragen over iemand om wie ik gaf,
Maar wiens ware gezicht ik nooit zag.…
Pasen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
563 alles in mij
dieper dan mijn sterven zelf was het doodse zijn
hoger dan mijn leven hier was onbereikbaar
de hemel die glinsterend
cirkelt
ik weet niet wat ik zeggen moet
mijn diepste verlangen veroorzaakt
angstige pijn en botst
rondom
hoop die doet leven in licht en warmte
een eeuwig kruisnest is wat ik zie
mijn einde en begin…
Maria van Magdala
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
577 Het amalgaam van heel je levenskracht
werd door Zijn tederheid tot licht geweven
tot er een einde kwam aan boze macht –
je werd jezelf ten diepste weer gegeven.…
HARTSTOCHTELIJKE LIEFDE
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
866 Als mijn handen over je dijen glijden
glijden tintelingen door heel mijn lijf
Ik zou makkelijk tot ‘t eind der tijden
willen vertoeven in ons nachtverblijf
Als mijn lippen jou je dijen beroeren
schiet mij het bloed door gans het lijf
Zou ‘t wellicht mijn liefde vervoeren
gedurende dit aller fijnste tijdverdrijf
Als jouw dijen mijn benen…
onder de oppervlakte
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
568 de woorden
verspreid over lagen
verzonken in gedachten
waarin gespit moet worden
stenen vormen de inspiratiebron
steeds weer omgekeerd
door werkende handen
vormen om te watertanden
opgeraapt en schoongeveegd
vertonen ze hun huid
die onbeschreven lijkt
als een niet gezongen lied
de snelle vliet
geeft de geheimen vrij
aan het einde…
IN HET TIJDLOOS VERSCHIET
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.256 Nadat het laatste woord gevallen was
zakte ‘t duister als een deken over mij
Wijl ik nadien die laatste woorden las
kwam ‘t einde stap voor stap naderbij
In het duister taste een hand naar mij
die stil in ‘t dodende duister schuilde
In het donker kwam de dood naderbij
en hij vroeg mij waarom ik zo huilde
Zonder woord verstond hij mijn hart…
ACHTERBLIJVERS
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.547 Haar handen gevouwen; de ogen dicht
wijl haar lippen fluisterwoorden spraken
Stroomden tranen haar over het gezicht
‘t Liefst wilde zij er een eind aan maken
Haar woorden hortten; de nacht viel stil
terwijl haar fluisterwoorden alle zwegen
Stroomden gedachten; haar hart werd kil
Het leven, ze kon daar niet langer tegen
Haar vingers kneedden…
LICHT NA HET DUISTER
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.511 teder licht vredig schijnt
en geluiden aan mij voorbij gaan
Kom ik weer langzaam overeind
kan ik weer op eigen benen staan
Waar ik zwelgen kan in het licht
en ‘t dromen lange vergeten ben
Zie ik je eeuwige schoon gezicht
zie ik dat ik jou van vroeger ken
Waar er stilte rust in eeuwigheid
en waar ‘t serene wordt gehoord
Daar woont ’t einde…
Zichtbaar de pijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.507 boven de schouw
In de woonkamer van de pastorie -
Herkenbaar jullie uitdrukking
Nog maar zo kort geleê
Schonk ik jullie koffie en thee
En nu al verblijven
Jullie voor altijd in vreê
Pijn die neerdaalde
En zichtbaar werd
Opgedragen aan Gerard Schut en Henk Grave,
vaste bezoekers aan de Open Hof dagopvang,
die beiden eind…
de bidsprinkhaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 En aan het einde van de week,
voor dominee`s catechismus preek.
Zo bad hij ook voor de regenten
en verdwenen belastingcenten.
Hij hoopte dat de hoge heren
zich nog een keer zouden bekeren.
Maar deze hoop, die leek te groot,
want iedereen zei: ,God is dood',
Toch is hij altijd blijven bidden
bij goddelozen in het midden.…
Ineengevlochten zielen
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
808 Je slaat je hartenklop
als vrolijke fonteinen
sinds de val zijn einde brak
Ik omgeef je
met een aura van warme licht
wat schijnt in toverogen die verblijden
Dan leg ik jouw hand op mijn boezem
in een roes van openlijk
en vrijelijk de zinnen strelen
wanneer we de liefde met tomeloze energie bespelen
We kijken elkaar de kunst af
van…
Het zien van jou
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
743 *
Hoe het einde speurt
naar vlinders, vinders van uren.
Zo ook de woorden in die ene dag,
uit een trilling gekregen.
Misschien schenkt de dood iets,
meer dan het leven
dat in letters getwijfeld
een dak zoekt,
zoals bloemen van de aarde
en van kleiner licht
dan kaarsen.…
DWALEN IN MIJN INNERLIJK
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 gestrand
Over de rand van niemandsland
leefden het eenzaam en ’t alleen
In het trieste huilden zij constant
sinds bij hen het licht verdween
droegen zij alleen een rouwrand
In ‘t centrum van niemandsland
hingen duizend stiltes bij elkaar
Geluid was toch dé doodsvijand
daarom weenden zij onhoorbaar
in de aardedonkere centrumkant
Aan het eind…
Doodsangst
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.791 Niet in de winter als deuren en ruiten
Kreunen bij 't woedend waaien van de wind
Maar in de zomer, als vogels hoog fluiten
De dag laat eindigt en weer vroeg begint,
Vrees ik de Dood, haat ik hem machteloos,
Ik heb het leven zó lief en het gaat
Buiten mijn macht genaadloos naar één eind.
O, Vriend, lach niet meer.…
Glijbaan
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
651 Naar zijn eigen wereldje
Totdat hij ook zijn naasten niet meer herkend
Zo glijdt hij verder en verder weg
Niet meer te stoppen
Zelfs een pilletje helpt niet meer
Om het nog enigszins leefbaar te houden
Komt er nog meer zorg aan te pas
Deze wordt met heel veel liefde en geduld gegeven
Zo glijdt hij nog verder
Tot dat hij aan het eind van de…
Verzadigd?
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
551 Behoed mij voor verzadiging
door de ogen, oren en de mond
ze bleven in begeerten steken,
doe de emoties maar op het slot
hangend aan de verzen van de horizon
als volle rijpe kersen, parelend
op kinderlippen, in het einde ving
ik niet de weelde alleen het bot.…
ONZICHTBAAR VERDRIET
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.004 Het masker toonde een gelukkige lach
het masker toonde een verheugd gelaat
Haar ogen verraadden wat niemand zag
jawel, ze was volkomen ten einde raad
Haar masker was hoe zij zich liet zien
het masker verborg haar innerlijke pijn
Hield zij haar smart geheim, misschien
en leefde haar uiterlijk voor de schijn?…
Dode knuffels,
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
614 Het tart elke beschrijving zoveel gewikkelde doden
later in anonieme graven, een veld waar men één
met god wordt door de dodenweg tot het einde
samen mee af te lopen. Het tieren is in stilte opgegaan
onder het kruis van ontzetting en een slagschaduw baart
in het scherpste mes van een natuurlijk zwaard.…
Wat, als liefde jou ten dans vraagt?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
633 Waar liefde tussen beiden komt
in een enorm gevecht
Raakt het woord ineens verstomd
wordt de strijd beslecht
Rellen om onenigheid
verliezen negatieve kracht
Het is voorgoed verleden tijd
wat ieder voor zichzelf zo had bedacht
Wat er ook speelt
tussen gedachten en gevoel
Ook in een mens zelf
maakt liefde een eind aan dat gewoel
Dus…
de aalscholver in mijn polder
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
472 in haar blik
verraadt ze niets al zijn haar vleugels gespreid
en droogt ze de gedachten in de kruiende wind
de omgeving zompig van het lied dat dit
seizoen zo anders doet lijken ontbindt de aarde
in lege velden, een hectare is slechts nog
maar een woord zonder ruimte
haar rui wacht nog een lente wie weet
zal het de laatste wezen, het eind…
Maankompas
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
407 Aan het einde van mijn langste schaduw
absorbeert het diepste zwart, onverlichte zuil
die de kristallen nacht van stilte zal doorbreken
dat het in de gelaagde stenen de wil tot spreken
ijler dan nog in de ongeboren dood, gaat de horizon
over in een andere horizon, gedragen op een roerloze schaal.…
Dit zijn de namen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
536 geestelijk
Pijn konden doen
Tot het dumpen in een
Sloot vol water aan toe,
Als een milieuzak illegaal
In de natuur gedonderd -
Waarmee ook meteen
De grens bereikt was -
Vader die opkwam voor
Zijn zoon en de pesters
Duidelijk vertelde dat
Hij hen zelf het verdiende
Loon zou geven dat de
Kleine Bert hen nog niet
Gegeven had -
Einde…
Spiegeling
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
465 Want waar het eind en waar begin?
Toch, zomaar ergens middenin
lijkt er iets ontloken,
een digitale geur geroken,
iets opgelicht, ontstoken.…
Mijn tijdperk?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
457 evenwicht bewaard
in een mager onderscheid in de lange
sleet van jaren
vrije geest en lijf ergens opgehaald
tussen de geboorte en de dood
misschien zichzelf geneest in
het levenslicht als een broos geheel,
waarin de essentie werd uitgevouwen,
verval gekozen uit diepe pijn zonder
daarover lang te zullen rouwen, blijft
het tot het einde…