15209 resultaten.
Onder de zoden
gedicht
2.9 met 21 stemmen
6.879 ik siepel ik siepel ik holderdebol
verlegen vergetend de oude knol
ik rol over m'n kop
in het groene gras
'k hoor het weer zingen
het lage gewas
het vredige groeisel
dat een deken was:
een wolletje wei
vol zachtheid vol geur
groener dan groen in een ruimte
die blauw wordt van kleur.…
Uit Losse Stenen
netgedicht
4.7 met 113 stemmen
4.429 Ik heb voor jou, uit losse stenen
een heel klein eilandje gebouwd
niet zo heel stevig welbeschouwd
want later was het weer verdwenen
de stroom sleurt zo de dingen
een wereld van voorbij gaan in
waarna ik weer opnieuw begin
wat blijft zijn de herinneringen
soms vind ik langs de oever vrede
en toont het water oude beelden
van wat…
Queeste
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
701 afscheid nemen van
de oude pijnboom doet zijn bast rillen
naalden op het klinkerpad
steken hem, weg moet hij, ver weg
van de opgefokte straten
in een zieke stad waar dood normaal schijnt
bloed en blauw door aders razen
vogels met een scalpel de nacht opereren
weg moet hij, ver weg, op zoek
naar die plek waar witte windveren
wedijveren…
Zonsondergang in Leiden
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
742 het laatste, blinkende licht
vleugels zoemen door de lucht
Jij zweeft hier ergens rond
woorden, die je sprak, zinnen, die jij
zorgvuldig formuleerde, waarbij jij mij
diep in de ogen keek, alsof daar ergens
iets ontweek vanwege dagen zonder lichaam
De geuren die je droeg zo vol van jou
het hart een burcht met uitzicht
op de stinkende Oude…
dat ik gewoon mens ben
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
738 misschien wordt de dag
langzaam warm
vandaag
en mag ik
in zijn navel wonen
wanneer bloemen uit het veld
het landschap volladen met bestemming
en een open gelaat
soms ben ik dichtbij, sluit stilte
in een omarming, is alles gelijk in vleugelslag
langs wind en oude vragen
tijdloos, zoals het begin
vanzelf op huid, met dichte
ogen…
Voor Helen
hartenkreet
4.7 met 31 stemmen
1.104 Soms denk ik terug aan Amsterdam
de stad waar ik thuiswas
Mijn hart en ziel verkocht
het vondelpark de gaasterplas
De stad waar ik slenterde
uit eten ging in oud zuid
Het concertgebouw bezocht
nachts op de wallen uit
snuffelen op de Albert Cuyp
Fietsen door de Jordaan
Terrasje pakken op de Prinsengracht
Het was een deel van mijn bestaan…
HET RODE VERLATEN
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
1.028 morgen roept oktober
rond de ochtend kleuren nachten valer
eenzaam, gestorven in dat loze uur van wachten
vanuit het oosten raast de herfst al eender
met een open dag
de blik door het raam verraadt herkenning
en gespitste oren vangen reeds de oude roep
uit vroeggeboren nevels
overal
waar afscheid blaast
leg ik rode bladeren neer…
Zomeravond
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
627 wortelt dieper in oorsprong
van eenzaam plantaardig bestaan
onder de begieting van de mens
honingbijen bestuiven zoete bloemen
geur van weemoed omringt het licht
van een volmaakte volle maan
ik wandel langs de borders
van het tuinpad naar de kleine zonde
waar we ons nogmaals aan vergrijpen
er valt niets meer te begrijpen
de woorden zijn oud…
wisseling
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
498 de herfst dwarrelt in gebroken blad
een gouden waas vervalt
tot bruine aardetinten, grondig opgenomen
door de kou
binnen brandt een kaars, ze vlamt
wat roet langs oude ramen
vuiler
nu de dag weer kort
als ik weet wat er aan schort
verlaat ik de depressie die het najaar vult
met nare dromen
..…
Eens zal God verschijnen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
628 Eens zal God, de Heer verschijnen
Iedereen zal Hem dan kunnen zien
Het zal anders worden dan voordien
Alles nieuw, het oude zal verdwijnen.
Een ongekende tijd breekt aan
Geen strijd en geen zorgen meer
Alles keert tot God eens weer
Niemand weet hoe dit zal gaan.…
Berusting
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
707 Laat ik dit zeggen
Dat het niet mijn voorkeur heeft
Dat je, zonder iets echt uit te leggen
De pijp aan ene Maarten geeft
Ik accepteer het broze leven
Leer te leven met de dood
Respecteer mijn spiegelbeeld
Die de werkelijkheid ontbloot
Dat ook ik oud hoop te worden
Vrij van ziektes of verdriet
Hoewel ik weet dat dat niet gaan zal
Het leven…
Het gekende aan een keten vol liefde
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
563 is levenslot de gang naar het spektakel
waarin onze vingers haken in het steengruis
van onze verbintenis, die een deel van ons
leven herinnert in hoop en vrees
monumentale gedenken, de hoeksteen
van ons tweeën kunnen we dichten
in een perkamenten boek, want oud
worden is een keus maar het gerezen
verdriet watertandt in een drieluik van besef…
Als een kerstmysterie
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
681 *
onder de oude
middeleeuwse toren
sta ik even stil
als de bejaarde slag
het Angelus laat horen
*
zij is een roepende
over winterse velden
met statige galm
zonder dat men haar nog
ziet als hemelse bruid
*
gedragen door
een stenen verleden
en echoënde psalmen,
naar verluidt
*
maar…
Helden
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
611 De doorgaans zo bedaagde senatoren
Blokkeren de verhoogde BTW
Geknars der tanden bij de PVV
En ook Henk Kamp krijgt er de wind van voren
De 'oude' Eerste Kamer laat zich gelden,
Ontpopt zich als een zaal vol jonge helden.
----
In de Eerste Kamer moest VVD Staatssecretaris Weekers inbinden rond de geplande verhoging…
Rampzalig
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
757 Ik heb verdriet om de vrouwen
die oud leed projecteren
op nieuwe liefde
en daardoor
de kansen op geluk
domweg laten glippen
Ze stelen het meest armzalige
van mij en blijven blind
voor de ware liefde
Ze denken hun vrijheid te nemen
maar door hun kortzichtige acties
verwoesten ze hun diepste integriteit
en gaan ze onbewust hun heiligheid…
waar we waren
netgedicht
3.4 met 21 stemmen
613 vreemd blijft het
om het bed te zien
kussens liggen stil, haast gerangschikt
als museumstukken in een eigenaardig, oud licht
het wordt koud, killer dan buiten
ook dit schrijven kost meer tijd
zoals de weg langs muren
en loze lakens
het doet pijn
wanneer jij beweegt in een veranderde blik
en ik vecht voor eigen recht
de hemel leeft met…
Onverslijtbaar, onbreekbaar.( Haiku's)
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
466 Leven dwaalt te ver
vertaal mijn oude angsten
in een nieuw akkoord.
Verlicht ijskristal
als reisgezel van een nacht,
dan vloeibaar verder.
Eierschaal gevuld
met zongekweekte tranen,
gedroogd in eigenheid.
Vroege herinnering
onverslijtbaar, onbreekbaar,
toetssteen van wijsheid.…
Over de troost
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
758 Hij slaapt de winterslaap, mijn troost…
Dit huis, met warme binnenbuik, stilt nu het wrang verlangen
naar zoete oude dagen
waarin ik onbevangen
kind was,
en zorgeloos.
De troost slaapt, maar waakt over mijn verdoofde geest.
Want hij weet,
en ik, ik leer
dat geen deken ooit kan helen wat mijn ziel gehavend heeft.…
De twee nablijvers
gedicht
3.5 met 14 stemmen
9.876 - O oude boom in de achtertuin
hoe kaal en lelijk is je kruin,
ik vraag mij af of jij nog leeft,
zo weinig vruchten als je geeft.
- O eenzaam schrijvertje in het raam,
je vrouw en kind zijn heengegaan,
ik vraag mij af of dat jij schrijft
het enige is wat je overblijft.
— Stil! Hoor!…
Exenhof
netgedicht
4.6 met 28 stemmen
1.335 Ik plant mijn exen in de tuin
ze mogen daar opnieuw ontluiken
tussen beproevingen en puin
tot teelgewassen of tot struiken
en af en toe komt op hun kruin
een bloem tot bloei, of hopen buiken
zichzelf een beetje op tot duin
waarop ik staan ga om te ruiken
want hoe de wind ook keert of draait
het geurt hier steeds naar oud verleden
waarvan…
Het Wad spreekt in stormen
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
610 het Wad graast eeuwig
in het zoute gras nu de storm spreekt
en het water steeds maar hoger stapelt
tegen het groen van de hoge dam
‘k voel me nietig nu de dood
twijfelt aan mijn voeten
er is geen ginder en geen hier
slechts wat bijvallen uit een oud geweten
de wind als een muziekdoos
speelt het spel met ruwe woorden
het pijnigt…
Zoals een golf het strand kust
hartenkreet
4.7 met 16 stemmen
923 Zoals een golf het strand kust
nevels die langs het oude schors vrijen
bepaalden mijn droom,ja
zon scheen door mijn raam maar het was
nacht, de sterren straalden zacht
als krakend kreupelhout onder mijn voeten
bepaal ik zelf niet hoe dat komt
sinds ik jou droom ben ik
verstomd
wanneer ik dan
zoals een golf het strand kust
denk dat het…
Ik heb de winter begraven
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
561 ik heb de winter begraven
spade voor spade
heb ik haar toegedekt
en op de oude, koude laag
zal de iris in warmte bloeien
blauw als een lentelucht
waarin de vogel weer
haar vleugels strekt en wiegt
vliegt naar een stek
de vertrouwde plek
waar ontluikende knopjes
zich vormen tot een bladerdek
door de verste verte
beieren vertrouwde…
Het gaat zoals het gaat
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
619 wanneer ik zucht naar de lente
heb ik de winter begraven
voor een lange tijd
zoals altijd, klinkt er een nieuw ritme
er rankt een warm requiem
dat door elk leven vleit
het oerwater ritselt aan ‘t kozijn
het gaat zoals het gaat
onder blauwe lucht
stijgt er een zuivere echo
over de landouw
ook wanneer het schemert
om de hoeken van dit oude…
Peinzen in de nacht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
529 De horizon wordt klein,
de wereld comprimeert
zich in gedachten
die om de
voorrang strijden
binnen de stilte
van verdwenen licht
en raken aan
zin en waarde van
omfloerst bestaan
dat zich verliest
in nagedachten,
rust hervinden
drijft naar perspectief
in oud gesproken woorden
die alle eeuwen dragen,
het biddend hart
smacht naar Gods…
de sluis van Noordpolderzijl
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
783 ook je
trots want je hemelde
het blauw naar grijs
aan jouw voeten
schuifelt nog wat hoop
in de gedaante van
rot hout, maar je poort
blijft voor eeuwig gesloten
onklaar gemaakt en
ingehaald door de tijd
jouw kleur zonder vernis
maakt je elk seizoen doffer
het lijkt of onze sporen uit
het verleden toen we nog spraken
van de goeie oude…
Zwaard-lelies
poëzie
2.9 met 7 stemmen
1.297 In de oude, bekende vertrekken
Zij pronken en stralen en strekken
Hun vuur-prachtig rood;
Zij staan voor de ramen te gloeden
Als van kardinalen de hoeden,
Van machtigen, groot;
En staan in de hoeken te vlammen
Als pluimen in hellem-kammen
En vanen in oorlogs-nood;
En schaatren diep en schreeuwen
De kreet stil die ging door de eeuwen…
Malta's rotsbodem
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
629 *
jarenlang laat mijn gelaat zien
dat er karrensporen lopen
waarvan het ontstaan duidelijk is
duizenden jaren oud vaag ik weg
het zijn er amper negenenzestig
het wiel is door mij niet uitgevonden
ook de genen niet waar oorsprong ligt
over de ouderdom van de sporen
blijft men nog steeds in het ongewisse
dat is het geheim van mijn jonkheid…
Jilles
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
775 Jilles,
Toen waren wij samen
in Strijen is het gebeurd
onze ogen dansten
in fonkeling
een oude dans
de sleutel alleen
kenden wij
was jij bij mij
in mijn hart - mijn gedachten -
mijn ziel - zou niet dorsten
jouw kus - zoet water -
deed me ontwaken
jouw ogen - diepe oceanen -
sterren weerkaatsend
in het licht
duizend meren zijn
niet…
Rond Oktober
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
534 Gekneveld stuifzand wringt
de jongste vloed uit het zwierige duin
stormachtige buien knijpen traag
het oude, zwakke licht uit de dagen
de eeuwige branding verslindt gulzig
vermaalt smeulende zomersporen tot schuim
een eindeloze en gapende leegte vult
de uit schemer opgetrokken herfstdagen
alles wat stranden steeds stempelt
sterft gestadig…