5765 resultaten.
Klondike
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.026 't begin van 't einde.
't begin van het begin.
een muur
een vlakte
een muur niet hoog, een vlakte niet te dor
reeds graast het schaap erin.
een keten
maar niet sterk
en een herinnering
die weldra evenzo als in het hoofd van schapen,
slapen zal.…
Haar 2 de leven
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.203 Einde van haar mooi leven,
het is gedaan.
Vroeger kreeg ze rond haar ranke lijf
mooie kleren
bijkomende accessoires.
Alle kapsels hebben haar
hoofd getooid.
Iedere sterveling bleef
naar haar kijken
Ze stond in de belangstelling.
Daar genoot ze van.
Nooit heeft ze gebloosd
maar keek hen recht in de ogen
zelfzeker en onbewogen.…
Heimwee naar teruggaan in tijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
502 Je ogen stralen, je kijkt naar je kroost
verpoost moe minutenlang zonder einde
of begin bij die ene zin, ja houden van.
En vader neuriet zachtjes toonladders,
liedjes met jullie drietal over 't kinderleven,
niet samen opvoeden is een wrang gegeven.…
We zijn zand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
407 Vragen over de zin,
over het hoe of waarom van het begin,
rijzen op bij het gloren van het einde.
Het werd een levensdoel,
het gooien van een keitje in de poel ,
waarvan de kringen steeds verder uitdeinden.
Het bedenken van een nut
bleek nodig omdat er moed uit werd geput.
.
Ik heb die behoefte verloren.
Ik word niet opnieuw geboren.…
Een levenspalet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Geeft een gegraveerde steen ons beelden,
iets van vrede 'n geboetseerd herinneringslied,
er zingt dagelijks met plezier nu een merel hier,
met verwondering die ferm levenskrachtig kan zijn,
echte troost mag geven bij nasleep en zielenpijn
Welk einde is toch ook weer anders een begin,
een zin bevrijdt van alle gedane moeite en druk
verwondering…
Dwarrelblad
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
651 De wind denkt na en sust vervolgens:
“Toekomst laat zich niet bekijken
maar ligt omhuld door tijd daar
waar bestaan niets weet van einde of begin
Al wat leeft en ademt
kiemt en keert.”
En ze liet los in vol vertrouwen…
Mijn opgespoten land?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
452 Dit zal de einde van mijn wereld
zijn, sluimerend en ontraadseld
in heimelijke trouw naar wat
vertrouwen gaf in een verloren
strijd, ontleent aan een herinnering
kijkdoos door een kinderraam wat
rest als vroegste grens, de tijd
ploegt de voren vlak in de muizentrap
van leven, elke dag draagt vroeger
sporen in een nieuw begin.…
zomer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
488 vormt zich tot menigte
met donder en bliksem
de lucht donkerend
luisterend naar hun stem
grommend en onheilspellend
verheug ik op morgen
als de hemel is opgeruimd
als de zon eenvoudig en licht
dwaal ik mijzelf opnieuw
in de geur van zomer
zo de vreugde koesterend
is tijd een rijk bezit
tot als eens de zomer
zij opraakt en ten einde…
Herfst
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 In de natuur,
in een bos of park
zonder gehark laten we los
In een meer zwemmen zwanen zo smetteloos, statig als dame en heer
Een paadje kronkelt als draadje
tussen dicht en bebost
met aan het einde een gaatje van licht.…
Kansloos
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
509 t gebroken glas
ertussen in
vervlogen is de hoop
van vele ploeterende zwoegende jaren
waarin noch overheid noch
maatschappij mij spaarde
te laat voor de hoop
dat alles ooit anders worden zou
ik ben het schilderij
in de schijnwerpers
ten gunste voor commercie
de laatste eurocent geïnvesteerd in de kunst
en aan 't eind…
De Dam, de Dodenherdenking, de Duif en het Virus
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
566 Vrede”)
maar door de tranen heen
voel ik de vrede van Vroman
lees ik zijn gedicht in z'n geheel
op www.gedichten.nl
ik lees het als een bijbelhoofdstuk
om te blijven geloven dat
dit nooit meer, dit nooit meer gebeurd
ik kijk vanaf mijn balkon naar de hemel
ik zoek God, de vader en spreek:
“Ik wil vrede God, Godverdomme vrede
en een eind…
De sleet der jaren?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
555 aangevreten in sleet van jaren
het levenslicht als een broos geheel,
waarin de essentie werd uitgevouwen,
verval gekozen uit diepe pijn zonder
de vrije geest in lijf ergens opgehaald
tussen geboorte en de zelf gekozen dood
misschien zichzelf als kracht geneest in
daarover niet lang te rouwen, zelfbeschikking
blijft als uitkomst tot het einde…
Toen Wij nog Voeren
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
486 vele schatten verre landen
weerstonden vele gevaren
onze schepen waren klein
kwetsbaar met vast zeil
afhankelijk van de wind
en de soms te woelige baren
als je pech had sloeg hij
om met zeil en al voordat
de andere kant was bereikt
van de vaart of het kanaal
het was dan zoals zo vaak
gebeurde in die jaren
kort gezegd gewoon het einde…
De weg kwijt
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
466 Er is altijd een lichtpuntje aan het einde van elke tunnel.…
Een zoete dood
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
733 Een zoete dood,
zal nu zijn einde zijn.
Hij wordt nog wat,
heen en weer geslingerd.
Voelt nog hoe het touwtje brak.
Valt dan uiteindelijk...
Met een smak...
In de vuilnisbak.…
Junicarnaval
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
653 Een tambour maître showt de hula hoop
En twist een rumba als de ali shuffle
Hij geeft een majorette zo een knuffel
En gooit haar dan de lucht in
met een scoop
Ze is een draaitol in haar korte rokje
Ploft wijdbeens op een rose skippybal
Gewaagde sprong in 't junicarnaval
Dan tikt de maître haar daar
met zijn stokje
Is dit het einde…
Alleen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
588 Geen arm die me begeleidt
bij het afdalen tree voor tree,
de trap laat zijn einde niet zien
een eindeloze reis naar benee.
Maaiend met de armen
om wat was vast te houden,
grijp ik in de leegte.
Mijn handen vullen zich met lucht
en met de trapleuning,
als enige metgezel
bij mijn eindeloze stappen.
Ben ik al halverwege?…
september
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
511 De bomen groeien niet meer
tot aan de hemel, ze zijn moe
de herfst laat hun bladeren verkleuren
september laat haar eerste tinten zien
je wringt je in jouw sociale positie
alleen en moeilijk om te vergeten
je verdrinkt herinneringen in pijn
ons geheugen houdt van de aarde
een stille herfstavond tot wasdom gekomen
maakt een einde aan zomerse…
Annechien
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
549 In de koude winterdagen
danst het licht tussen jouw benen,
probeer ik het beeld te vertragen
en droom ik van jouw tenen,
die in de pumps met hoge hakken
kromgebogen staan, ingedrukt,
ik blijf maar naar jou snakken,
al is contact nooit echt gelukt
Ik speel dat jij na het journaal
wat later aan komt bellen,
aan het einde van het verhaal…
' t Was meer
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
551 Eigenlijk ging het dieper daar
op de boulevard
Want toen ik zo zat op zand
dat koel en nat,
boven 't muurtje
d' oude kerkklok zag
dacht ik aan de foto's
waar ook mijn moeder, jong,
zo bij datzelfde muurtje zat
met broer en zussen, moeder, tantes,
dat strand dat
nog hetzelfde was,
'k de einden wand'lend
langs kust bedacht,
mijn…
Alleen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
544 Geen arm die me begeleidt
bij het afdalen tree voor tree,
de trap laat zijn einde niet zien
een eindeloze reis naar benee.
Maaiend met de armen
om wat was vast te houden,
grijp ik in de leegte.
Mijn handen vullen zich met lucht
en met de trapleuning,
als enige metgezel
bij mijn eindeloze stappen.
Ben ik al halverwege?…
het benzo offensief - mijn bondgenoten
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
557 eenvoudig verblijden ze mijn zucht
naar het onaards gevoel die mij
ietwat ontbindt van de werkelijkheid
geestelijk onvermogen in een repertoire
van zeker wel een gedegen kennis die
mijn zaken goedwillig leiden
naar iedere poging om ze te ontwijken
op weg naar mijn toekomst draag ik deze
prestigieuze pilletjes mee om tenslotte
aan het eind…
ik poëziekte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
452 pennenvruchten
toekomstig, voltooid, verleden tijd
papier als lijdzaamste toehoorder
kan 't gêne-loos wel aan heur kwijt
node van mij afgeschreven
maak ik het ten uwen deel
roepend op 'n strak A-viertje
soms oorzaak van een hoop krakeel
gedicht, gedacht, gepoëzeerd
kwatrijn, cursiefje, rijm, sonnet
hoor je me nimmer nog wat schrijven
is 't einde…
Een jaar geleden
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
724 gesloten ogen
dromend over die ene dag
die dag was voorbijgevlogen
vandaag is het een jaar geleden
het was op een maandag
dat ze hem voor het eerst
zomaar in de trein zag
ze zag hem en bleef kijken
de bliksem sloeg in
hij keek ook naar haar
dat was het begin
ze stapten allebei uit
op het volgende perron
ze liepen samen
naar het eind…
allerschijnheiligen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
499 zo vreedzaam, zo licht als een
engel, zo uitgestrekt dat het eind
niet weet dat ze ook het begin is, kleuren
spreken de taal van saamhorigheid
en de stilte is het gebed van eeuwen
zou dit vrede kunnen zijn
die met een cynische glimlach
het schroot van een oorlog
bijeen raapt om opnieuw
te worden gesmeed tot
vers oorlogsmaterieel ?…
De mier.
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
567 colonnes in een streng patroon
marcheren van pad naar boom
ze trekt en sjouwt door weer en wind
met kracht en trots die niemand vindt
geen taak te zwaar, geen drempel te steil
bouwt een wereld voor het mieren heil
haar bestaan in teamwork groot
zwoegen en dienen tot in de dood
gevleugelde mannetjes leven kort
vliegende paring die hun einde…
Profetische meesterzet
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
549 schaakmat klinkt
als een oordeel en wet
over offers in
een zigzag patroon
van onzichtbare lijnen
tot waar zijn house
of cards eindigt
de koningin wordt een
stervende zwaan
het paard loopt mank
de toren stort in, de loper
een dolgedraaide marathon man
de koning ligt uitgeteld
Het laatste oordeel
klinkt als een klok
het eind…
Boutade d'Amour in C mineur
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
396 uiteindelijk zijn alter ik
liet prevaleren toen hij haar piknick
op Aiaia verruilde voor Calypso
die zich, niet als haar voorgangster het liefst
in 't duister hulde van het onbekende
een raadsel dat zijn rusteloze geest
verkende maar tenslotte niet
aan wende
het werd geen piknick, tot zijn
droefenis
ze zweeg in talen waar geen
einde…
Als de zee ademt
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
457 De wind weeft patronen in
het zand die verdwijnen nog voor ik ze kan
begrijpen, ik laat mijn handen rusten in het natte oppervlak
alsof dat een vorm van verbinding is, zonder verwachting en zonder eind.…
Protocol: vriend of vijand?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 Een woord als een routekaart
vol belofte van orde,
een bakensysteem in chaos,
structuur in wanhoop—
veilig klinkt het,
maar soms wordt het een tunnel
zonder einde,
waar je alleen nog
loopt op automatische piloot.
Toch, als het samen gemaakt wordt,
kan een protocol fluisteren:
“Hier is houvast.”…