2600 resultaten.
meisje
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.035 En zwijgend
tuurt ze voort
dieper dan
de sneeuw
en verder
dan de horizon
die niet bestaat.
Voor haar
is de winter
een zicht op
de wereld
in haar fantasie.…
licht in het hoofd
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
1.031 de zon schijnt tussen de wolken door
alsof hij nooit is weggeweest
sta op, haal diep adem
je voeten ruiken een spoor
dat over de horizon leidt
door dat bos op die heuvel
nog even dan zweeft een luchtballon
warmte happend voorbij…
wandelen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.153 voor mij rolt het pad
trekt strepen door het land
de horizon verandert
met elke stap maar
komt nooit dichterbij
panorama's rijgen zich aaneen
glijden als kralen van 'n rozenkrans
door mijn hand tot
ik alleen nog luister naar wat
geen stem nodig heeft…
opnieuw
netgedicht
3.6 met 29 stemmen
1.103 in traagheid van gemoed
de diepte
het oog van de melancholie
en nog altijd
het verstilde reiken
naar de schoonheid
van een onbevangen jeugd
een bevrijding pas
aan de horizon van de utopie
maar desondanks
gaande door het leven
in de schaduw
gaande in weerklank
van het voortbestaan
steeds de lente opnieuw…
enkel zee
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
529 soms is de zee de zee
slechts water
dat in schuimende golven
en donderend geraas
onaantastbaar
het land aanraakt
dan likken grauwe regenwolken
zijn gulzige waterhand
lessen zijn dorst
tot wolk en water versmelten
aan een lege horizon…
optimist
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
648 oneindige grijze grauwheid
wolken tot over de horizon
de zon voor altijd weg
ruisende klettering van water
trage tranen op het glas voor
een uitgeregende wereld
en plots toch verre muziek
die tinkelende verre vogel
een kleine natte optimist…
Najaar
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.047 Ver weg
voorbij de
horizon is het Licht.
Dank U
voor deze
aarde God.
Ik zal
er zuinig
op zijn, elke dag.…
Estafette
netgedicht
3.9 met 38 stemmen
1.734 tijdens de estafette
van dagen en nachten
verdwijnt langzaam
je toegekend nummer
en dansen vaak
anderen in gedachten
op het ritme van
de eigen drummer
*
ik slenter verder
terwijl ik zwijgend kijk
binnen de horizon
van draaglijke
eenzaamheid…
zelfrespect
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
619 elitaire lul
wat hang jij de koning uit
je tilt jezelf
boven de horizon
je bent een wurm
een parasiet
je pretendeert wijsheid
maar
je ademt stront
jongen van de gestampte pot
doe toch gewoon
alleen jezelf
iets anders ben je niet…
Onderweg
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
523 Zwerver zonder spiegelbeeld
zon zindert over het land
verlegen lichaamstaal
uit de zonnestralen
van de zomer gehaald
omdat je naakt wilt zijn
onder koelte van katoen
samen onderweg
naar de slapeloze horizon
en de zee die zwijgt
omdat de zomer
zichzelf alleen maakt.…
Salland
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
495 IJsseldame toont zich loom
onder frisse lentezon
het pontje van Olst
zet auto's en fietsers over
op de dijk wordt getrapt
door vrolijke mensen
witte routeblaadjes zwaaien
het wielgedraai gaat door
bomen , molens en vogels
tot verdroomde horizon…
zee
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
609 Slapende blauwe oceanen
Ontwaken door de wind
Welke mij liefdevol aait
Hoog op de golven dansen
En een handkus gooien
Naar die gouden horizon
De zeilen maken dat vragende geluid
Waarvan het antwoord bekend is
Ik hou van de zee…
In grove streken
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
712 hij penseelde al volop
het blauw van kou
in grove streken
vond in cirkels
de wind voor het
veelkleurig bladtapijt
spriette kaalheid
van de takken tegen
een noordwester horizon
schraapte met
het schilders mes in vaste hand
de laatste zomerresten van het land…
De zee
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.027 Als men kijkt naar de horizon
komt het begrijpen dat leven
een cirkel is van komen en gaan.
De zee zal nooit de bodem bereiken
water zal altijd blijven bestaan
stroomt door zonder einde.…
Het mogelijke niets
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
600 Gedachten uitwaaierend
Tot achter mijn horizon
Steil omhoog de weg
In het mogelijke niets
Tot mijzelf gekomen
Sloten smerend
Mijmer ik
En dicht
Grenzen zoekend in
Louter grenzenloosheid
Casa Ivana, It., 19 augustus 2012…
Vieren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
495 ik kus de tranen van je ziel
die rijkelijk vloeien nadat
je stukje bij beetje loslaat
datgene dat je al jaren
vasthoudend meetorste
nu voorzichtig laten vieren
maakt dit het ongeplaveide pad
wankel doch uitdagend
er lonkt licht aan de horizon…
Verlangen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
566 Ik wil in jou leven
alles beleven
je lichaam iedere dag aan mij geven
daarna, het lijf
vochtig van de liefde,
de rood gekleurde horizon
met de zakkende zon bekijken
met jouw ogen
als het kon
werd het maar waarheid
ik blijf verlangend naar je kijken
tot die tijd.…
Licht in de Duisternis
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.004 in zijn 360 graden horizon,
zag hij alleen veel beton.
want, in het centrum van licht
had hij totaal geen uitzicht.
in dit duister gesloten ansicht,
zocht hij
de pen en schreef een gedicht.
over de grijze massa beton,
én hoe hij met
schrijven zijn licht herwon!…
Mijn landgoed....
gedicht
5.0 met 4 stemmen
4.847 Mijn landgoed is niet groter dan
mijn eigen huid, de omvang van
mijn schoen, de omvang van mijn vuist,
ik gaf het namen in de kleur van regen,
ik keek er dwars doorheen, vluchtige stof
en zag de horizon, de lengte van
mijn armen, van mijn benen.
---------------------------
uit: 'Het zinrijk", 1971.…
Tandenloze energie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
453 Die in onmacht gevangen,
Alle kracht geblust
In ongebluste kalk
Zich met het leven
Meten wil maar niet
Verder komt dan
Maximale inzet van
Tandeloze energie,
Houdt zich vast
Aan de zekerheid
Dat Jij het bent
Die bepaalt wie
De laatste horizon
Bereiken kan…
scheuren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
574 De kwaadheid
Toont
Vastberadenheid
Over de ingeslagen weg
Van
De beulen
Die met hun eigen lot
Niet worstelen
Europa worstelt
Muren van de historie
uiteengevallen glorie
Vastberadenheid van een land
Om te herstellen
Te aarden in de ontstane
Scheuren
Die de horizon
Somber doen kleuren…
Terra incognita
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
459 dromen van verre einders
fantaseren over het onbekende
landschap achter gindse horizon
er bestaan verhalen van reizigers
die er ooit zijn geweest...
doch liever kijk ik met eigen ogen
wat er zoal aan ontbreekt
zo blijft het zoeken naar Utopia
vooralsnog onvoltooid…
Langzaam
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
524 kruipt
de Stena-line
langs de horizon
terwijl de zon
afscheid neemt
van de dag
door de zee te kussen
een eenzame minnaar
loopt langs de vloedlijn
wiens voeten omarmd
worden door de zee
al is 't voor heel even…
Glorie Alleluiah
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
534 Reeds gloort een 2de aan de horizon
die gloeit als een te ontploffen bom ...…
Mist uit zee
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
452 De zee is vlak en grijs
Slechts een streepje stroom
glinstert bij de boei
Dan schuift een witte waas
breed als de horizon
over strand en stad
Gumt lijnen uit
Strijkt alles plat
Ik ga naar huis
Sluit de gordijnen
om zelf ook te verdwijnen…
hoe eeuwig moet zijn
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
794 in strak blauw
klaren gedachten
verdwijnen schimmen
langs heldere lijnen
scherp tekent
de horizon hemel
contrasteert vandaag
filosofeert over morgen
toekomst is
kristallijn in haar kleuren
in het bouquet van haar geuren
proef je hoe eeuwig moet zijn…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
404 Maar er is leven,
ook na de dood
en morgen kleurt weer
de horizon.…
de oceaan
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.714 't is of het water in een reusachtige kom ligt,
de rand als horizon, rond en prachtig.
Het donderend geraas van de branding geeft zicht
op een niet te temmen natuur, zo krachtig.
Zonlicht tovert een zilver glinsterende baan
van de horizon tot onze voeten.
Wat fantastisch om hier te staan
en de oceaan te mogen begroeten.…
ma petite princesse
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
508 Van ooit gekomen en van verre
aan 't firmament ontvallen sterre
sta 'k even vast in 't ogenblik
bezonken peinzend hoe het was
als kind dat leed en schreef en las
bestemd te worden tot een ik
Verplaatsen deed ik mij in tijd,
de ster vanwaar ik kwam werd ruimer
en mijn horizon zo wijd
dat ik me zonder vrees of sluimer
op de mensenaard…
Moeilijk bereikbaar
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
650 Er was slechts liefde
om tijd niet te doden
er zong een kind
zorgen in wilgen
gehangen
in heimwee bevangen
hoorde een lied
een kind
mooi gezongen
met kleine stapjes
en sprongen
het hart
werd al oud
nooit de horizon
gezien
en vingers voelden koud
tastten aan de ziel
misschien
was de mens
in wezen onbereikbaar
of was ik…