994 resultaten.
Voltooid verleden tijd
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.993 De rimpels in het water
Zijn de scheuren in mijn hart
En in plaats van ze te lijmen
Wil ik een nieuwe start.
Je gezicht in duizend stukjes
En toch wil ik ze zien
Weg moeten ze, en jij ook
Zodat dit over gaat, ooit, heel misschien.…
suite van de wateren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
484 veertjes
en twee monsters van eenden
voorbij gevlogen
oh don quichotte
de helm van membrillo vol
met scheerwater
ik steel de hendel
van de pomp van de bron
de maagd waakt
een ton van stenen
de wijze heks blijft drijven
op de wateren
je gaf jezus melk
oh heilige maria
zorg voor ons water
een droge zomer
vier eenden maken rimpels…
Handen
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.686 Jouw handen liggen op mijn schoot
vroeger vond ik ze ontzettend groot
twee oude handen wat zijn ze mooi
met hun rimpels en een plooi
bergen werk hebben ze verstouwd
zakken kolen naar de mensen gesjouwd
jouw handen zijn nu klein en nietig
en soms ben je wel eens verdrietig
omdat je niet meer kan doen wat je zelf wil
en eigenlijk staat niemand…
Oma
hartenkreet
4.1 met 29 stemmen
2.784 toen ik de groeven
in je ogen las,
streelde ik de breekbare letters
doorheen je grijze haren
toen ik de eerste rimpels
in je schoot hoorde,
leidde je mij met kleine stapjes
doorheen je oude verhalen…
ik zag je wandelen
langs een bewaarde koffer
vol gekoesterde dromen
ik zag je liefhebben
toen de herinneringen aan opa
tijdloos…
Ontastbaar dichtbij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
672 Hoe blijft de zomer blinken in haar ogen
terwijl haar zacht gezonken geur
al slaapt in 't gele glooien van een herfst
verloren rimpels in de huid van hoge bomen.
Ze is er niet. Ik zie haar wel.
Ik luister diep en hoor ze praten.
Zonder ogen. Zonder oren.
Zij danst roerloos door mijn leven.
In de stilte van de dagen.…
spiegelen
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
760 de zee bedankt de wind blij
voor de stilte hem gegeven
zodat hij zich kan spiegelen
de wind en de zee
genieten mijn dank
dat ik mijzelf zie
samen wachten de zee en ik
tot de opkomende wind
de spiegeling breekt
lucht wind en zee huilen
druppels vallen op mij
en bespikkelen de rimpels
ik haast me naar jou
in je spiegel bekijk je…
Licht belegen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
692 Jong van geest
levensjaren wijzer
rimpels onbevreesd
het dunne haar iets grijzer
handen verlegen verbonden
vervagen geleefd verleden
littekens als schrijnende wonden
tekenen ons nu, ons heden
ogen schijnen stralen
vervangen intens verdriet
langzaamaan verdwalen
het nooit en ook het niet
lente ziet weer kansen
haalt zomer dichterbij…
Glastempel
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
611 waar sterren geen barsten
meer kunnen snijden in
reeds blauw geronnen bloed
aders volgen puur en ademloos
gesneden lijnen langs links
waar onregelmatig bonken geen
kamers meer sluit doch hartnekkig
tegen beter weten in volhoudt
de laatste scheuren in de muren
blijven wijken en schitterend
zwijgen verheldert zelfs die ene
plek die rimpels…
Tussen bijbel en banjo
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
792 stofwolken benemen het zicht
op zandgeschuurde bergen
toch ziet hij de verte zingen
van wilde bloemen in het land
tussen bijbel en banjo
klopt Doc zijn pijp en Sara
wakkert het vuur aan, speelt
de rimpels uit zijn lijf
onvervalst klinkt daar als
echo van een waterval
een stem, white blues Jimmie
klatert in het schrale dal
hij verjaagt…
Vree
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
472 Sterk was ze en iedere dag vierde
zij ons leven of misschien wel
onbewust haar even geleende tijd
wanhoop en verdriet werden verborgen
achter vorige eeuw rimpels en haar lach
verloren in iets wat een vakantie leek
raakte al jaren haar ogen niet meer
ze kon letters laten dansen
net buiten de lijnen van moeten
geluid zomaar laten schateren…
In jouw ogen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
734 zwemmen voorntjes
en hier en daar een stekelbaarsje
ik kom tot rust bij je vijver
en ben intussen ook heel wat wijzer
geworden en ben nog lang
niet uitgekeken
op het stromen van het water
en het lieve salamandertje
dat ik zo pas zag zitten
hij keek op en dook in het water
en weg was ie weer
de zon scheen
de wind streelde de vijver met rimpelingen…
Ontwaken (2)
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
437 Blonde grassoorten, tussen beuk en esdoorn verscholen,
rimpelen goud-deinend in een bries.
Het korstmos op stenen
schittert in haar helder gelige roestkleur
betraand door ochtendvocht.…
Herfstpad
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
504 Waar witte wol
op blauwe velden weidde
zeilde door zachte bries
gekleed met gouden tressen
en vlammende zomen
boven rood en gele ets
hier en daar zilveren aderen
omzoomd met wuivende halm
langs rimpelend glazen vlak
doorkruist met banen goud
loop ik huiswaarts
over klimmend pad
met eindigend leven
dat voor toekomst borg staat
als…
De reiger en de wind
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
525 het water
een reiger in de golving van het riet
heft zijn kop alsof hij iets voorziet
wisten wij dat liefde weg zou drijven
toen een zomerstorm in onze lijven zeilde
en langzaam zwol tot windkracht tien
er roffelt regen op het water en ik zie
die reiger in de kromming van het riet
waar ik de diepte van woorden peilde
leest hij een rimpeling…
Veertje van de vrede
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
555 verwoestende
Kracht om zich
Heen grijpt
En al het zijnde
De angst van zijn
Leven aanjaagt
Zie ik midden in
Die orkaan dat kleine
Veertje liggen, gewoon
Op de grond in het gras -
En met geen mogelijkheid
Is zij van haar stuk
Te brengen, terwijl de
Storm over haar raast
Brengt de zwaarste
Stormvlaag slechts een
Kleine rimpeling…
Aurelia
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
422 ochtend na nachtbraken
is wat niet kan ook wat niet wil
deze tango zonder lijven te raken
vroeg de maan aan de aarde stil
een jaar met louter schrikkeldagen
kent ook uren van verborgen leven
die zich nooit zonder te vervagen
aan de openbaarheid prijsgeven
nachtvissers blijven water verzwijgen
zodat bovendrijven geen moeite kost
en geen rimpel…
In aanbouw
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
711 Later op dag duiken er curieuze
gaten op
bejaard daglicht waagt er zich
zonder enige rimpeling te water
een troebel theezeefje schept zilvergruis
uit de reflectie
verdwijnt als kruimeldief
in de kruipruimte van het ondermaanse
als een groene draak
zwermt geboomte langs kartelranden
eindeloos bladspuwend
in dode wind
uit de stilte rijst…
Scherp afgetekend
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
458 het is mijn keuze niet
waar in het donker
scherp afgetekend
de vleermuis vliegt
waar spinrag hangt
en zompige aarde
vol groene varens
mijn voetstap vangt
een zuigend contact
dat iedere pas
moeizamer maakt
naar het inktzwarte ven
dat spiegelend
laat zien wie ik ben
stilte doet rimpelen
in golfjes schrik
van die plek word ik gek…
Oud oogst wijsheid in respect
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
490 Nieuw trekt
Oude rimpels glad, waar geen
Ogen meten met de maatlat.…
Ik draag voor jou
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
558 Zijn rimpelige handen
schrijven nu over een man,
die op zijn knieën
vraagt om de dood.
En ik las het, vader
Maar niet vandaag.
Vandaag gebeurt het sterven niet
Jij stapt
Nog zo luid
in mijn huis.
Want ik ben het laatste kind
Dat licht brengt
En in jouw donkerte ziet.…
De fotograaf
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
940 U ziet nu misschien een rimpel of stille lach
Het is de fotograaf die mij, met zijn ogen zag.…
mijn bevalling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
514 haar
bekken samentrok, terug-
geslokt door de vertering
van haar ziel
het had een vertaling
van de bijbel kunnen zijn, dan wel
testament loos en zonder
nachtelijk geschreeuw
het water reeds gelost, de
sloep stond droog op de
bodem van het hiernamaals,
de klei gekneed in de vouwen
van het gezicht dat nu eigentijds
in zijn eigen rimpels…
Een liefhebbende hand
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
461 jij wist mijn
huid te raken
met plooien en
rimpels te praten
over geboorte
leven en dood
in lichtjes bewegen
kleurde tijd een
warm onderscheid in
diverse lagen door
hun reacties op
dagelijkse vragen
nog is de souplesse
groot maar vaste
gewoonten en tradities
hebben de plooien
dieper gemaakt tot
onoverbrugbare kloven
waarvan…
DORIAN'S PORTRET
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
530 In portret -
de rimpels om flinterdunne lippen,
in gevoel, koperpoets lekkend,
de lijst onteigenend tot splinters.
Het canvas klampt zich vast
aan mij.
Een jonge god in kolos verankerd,
versmachtend
satijn -
ik ben de wereld,
gevangen in de ontberingen
van dit schilderij.…
Oude mensen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
480 Oud en grijs
lief en leed gedeeld
Voor ons
het grote voorbeeld
Een rimpel
van zorgen
Zorgvuldig
voor ons verborgen
Vele herinneringen
schuilen achter die ogen
Waarvan wij
er vele weten mogen
Sommige
zijn net nog een kind
Weer andere wachten
Tot hun laatste reis begint
Oude mensen
jullie mogen we nooit vergeten…
Naastenliefde
netgedicht
5.0 met 135 stemmen
487 hij heeft nooit
over water gelopen
het was zijn schaduw
die uit de rimpeling
van het meer
op de kust was
gekropen die
energie omzette
in een stralende
wave van licht
zijn genezende
handen zijn pas
later met nagels
doorboord bij
zijn kruisiging
zo ook de lanssteek
die bloed verwaterde
en zijn dood schouwde
in het late middaguur…
Excuusschaduw
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
516 je bent
de woorden
uit het boek
van vandaag
voorzichtig
aan het
kalligraferen
in de nieuwe huid
ik zie alinea’s
ontstaan in
de stukjes blanco
ontspanning
die de zinnen
laten om een
dialoog mogelijke
te maken
emoties hebben
vaak geen
eigen herkenbare
pennenstreek
meestal een
apart gebied
dat rimpelend
de diepte ingaat…
Elasticiteit
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
222 ik heb de
rimpels gevolgd
naar de plaatsen waar
jouw krachten zich
hebben geopenbaard
voordat de spiermassa
de opperhuid ontspande
nú lees ik de lijnen
die ervaringen hebben
getekend en soms zelfs
hebben gegrift in frequent
aantrekken en ontspannen
in de diverse oefenseances
van aparte krachttraining
toch is het geen verval
wel…
Sneeuwengelen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
160 Jeugd verborgen achter rimpels en lange neusharen.
Vandaag geleid door de draaitafel.
Morgen weer keiharde onderhandelingen,
vergaderingen
en die eindeloze dead lines.
Let it snow.
Let it snow.…
Oceanen en zeeën
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
132 Op blauwe dagen waai jij
naar hoge hemels en wolken
Je kust sneeuwwit de toppen
en vlijt je in zaligheid
In de lente trek je
rimpels, omlaag, omlaag
In gladde plooien stroom je
over de aarde, en ik wil
jouw water drinken
jou dampend diep, diep
in mij voelen, jagend
tot ik er niet meer ben
Kom golven, kom – baan wegen
Kom, stroom,…