Alle inzendingen over emoties

Als eerst de Stille, koude regen Die de pijn Het best beschreef Daarna de Witte, dichte lelies Die het verdriet Een lichaam gaven Vervolgens het Woeste, zwarte water Dat de angst Het best verbeeldde En ook de Dikke, donkere wolken Die het gemis Zwaar op me drukten Tot slot de Sterke, verscholen zon Die de hoop op beter Steeds…

jij schrijft zo mooi zo stilletjes teer lichtende sterren leg je in een droom voor mij op aarde neer slechts de vlinder van de nacht mag vleugelruizen en mijn hart ervaart het goede dat wat het had verwacht ik laat iets vrij van de geslotenheid jouw levensverhaal het draagt mij verder polijst de matte randen rond mijn innerlijke…

in de nacht is alle kunst verheven tot een status die alles gruwelijk overdrijft met schepen die zelf brandend het vuur in mij tracht te doven onthand zoals ik twijfel of mijn huis de ware woning is waarin mijn dood speelser is dan het boek waar ik geen waarde aan hecht zoals men leest blijven de kunstreizigers uit het zicht en klamp ik…

Niet eerder zag ik een uitvaartkoets zo zwart dat zelfs de fiere hengsten onder hun dekmantel geween pluimden roze boeketten en ballonnen zwierden treurig rondom de eiken rustplaats van het kind hoorde het getrappel van de hoeven dat raakte als een zerk op de bodem van mijn ziel toen ik intenser luisterde heelde het geluid bewuster…

Als donkere wolken voor de zon versluieren sombere gedachten de doorbraak die voorhanden leek Tegenwind dwingt tot twee stappen terug één stapje vooruit De geur van angst dringt in het hoofd met de verwaaide hoop dat de vorige basis niet sterk genoeg is om op terug te vallen Het ritme van het vechten twee stappen terug één stap vooruit…

wolken stuiven uiteen gelijk het zand van de duinen over het strand suist een woestijn aan stilte is het daar de droogte dwingt mijn raam tot mistig kijken en ik staar naar de horizon zie de rondingen van je krullen voorbij mijn zicht wapperen ik denk aan je ik voel aan je ik denk je te voelen in mij aan mij voel ik je denken voel…

zo dichtbij de dood het zou me toch te ver zijn maar Vroman beschrijft * senryu*…

Geef toe heb getracht te leven nog warm van angst koud en stil huis als mantel voor mijn vrees ogen vol dwang lees vragen uit je mond kom en hoor mijn poezie spuug woorden in volgorde en schrijf teksten op gebouwen vlecht gedachten samen gevuld met zuiver bloed zodat de schubben op mijn lijf weer tranen het woord geen pijn meer doet kom…

In de diepte gevallen door angst en twijfel op golven van gevoel zweven in het schemer. Waar je dan tussen verlangen en vechten in het donker blijft hopen dat licht je zal omarmen.…

Zoek de stilte luister naar je eigen ik. Geef een klopje op het deurtje van je hart. Ga binnen in het innerlijke laat gedachten gaan. In deze stilte zijn geen woorden nodig. Luister naar het gevoel van je eigen ziel.…

Hoge golven op woeste zee opgezweept door razende stormen met schuimende branding langs kusten hoge rotsen beukend op het weerloos land bulderend over dichte wouden vergrijpend aan vlakke velden over akkers gebroken graan wervelend met loeiende krachten getekende onrust in menselijk bestaan.…

Het licht valt als druppels uit de lucht en voert geuren mee die sporen naar een tijd waarin ik op kleine voeten naar de bronnen van de dromen liep. De lindebomen groeiden toen tot in de hemel en behoedden mijn dagen die vol zon stonden en er toch al heimwee werd geboren. De weidebloemen kabbelen voort waar schapen en koeien in stilte…

Waken. Voel je elke keer weer in de wind als een zachte streling langs mijn wang. Je schaduw zweeft nog steeds hier om me heen en houdt me in de gaten. Waar je nu ook bent je geest zal steeds over mij blijven waken.…

Ze zitten rond de tafel in de dagopvang te peinzen wat te schrijven op een afscheidskaart als één van hen een inval krijgt met glanzende ogen de stem overslaand stamelt hij in een treffende flard: wel uit het oog maar níet uit het hart!…

ik sprong in het gat tussen toppen van bomen en toen was er lucht…

Stiller dan stilte zijn gedachten in mijn hoofd. Stiller dan stilte is mijn stem zonder klank. Stiller dan stilte is de ziel van mijn gevoel.…

ik oefen mezelf in afwezigheid denk gedachten die niet helen voel lust die niet wil delen proef liefde zonder zekerheid tabak rookt straf en zindert snel geest en wijn wissen sporen uit Dionysos bespeelt harp en fluit ja ik geloof in een hemelse hel rots in de branding ben ik wel af als grof gruis val ik uit handen deze golf zal zonder…

is het liefde, lust, gewoonte of gewetenloos gemak is het mooi of lelijk hard of zacht vroeg in de morgen of laat in de nacht het is alles het is wij maar ook alleen ik en alleen jij het is niets een hol vat een oneindige leegte met hier en daar een losse wand een roomdivider die intimiteit verbeeldt in niemandsland…

moerasgeesten met kwalijke dampen klampen zich vast hun sliertige tentakels kronkelen door gewoel van nachtelijk draaien oude spoken kruipen grijnzend uit een kast gedachtengroef kreunt…

Vertel mij over zwijgende tederheid zodat ik mij ademloos kan laten drijven naar waar de wind mij draagt zonder dat het mysterie mijn naam vraagt. Vertel mij zodat ik mij laat leiden in de stille traagheid van heelals getijden om mij gedragen te voelen als een Goddelijk kind dat met dansende klanken het leven bezingt. Vertel mij…

Ook dit leed gaat voorbij, houd vol! Ja ook dit leed, je moet eraan wennen, Je moet eraan wennen, heb geduld, houd vol! Het leven gaat niet altijd zoals je wilt, wen eraan, denk positief, al is het moeilijk voor je om vol te houden, al is het moeilijk!..…

Ik vergeef je dat je keek zonder te kijken. Aanraken zonder gevoel te laten blijken. Ik vergeef je dat je mij in een droom liet geloven. Dat je niet aan mij dacht zonder het te hoeven beloven. Ik vergeef je waar oren geen gehoor kregen. En donkere wolk om het hart vol met regen. Ik vergeef je dat je de klanken van mijn ziel niet kan aanvaarden…

Ik wou dat de zon de ganse dag scheen, ik wou dat er altijd licht was, ik wilde dat je er altijd was, om me heen, ik wilde groen, groener dan gras. Ik wou dat er geen moord en doodslag was, ik wou dat ik voor alles een oplossing had, ik wilde dat iedereen van me hield ik wilde dat de regen met vallen ophield. Ik wou dat de mensen…

hij kiest het tuinpad achterom weer langs de wilde rozen zijn blik schaart over land waar paarden ongejaagd zoals de stilgevallen vogels niet laten blijken dat er wordt gewacht haar roep die ver draagt over drassig veen en stil zwart water verstomd nee, als hij komt is het om stilte van verloren heimwee * duogedicht II…

als rond het ochtendgloren een haan weer kraait de krantenjongen zich laat horen hij in een gevouwen blad even het nieuws van de wereld in zijn handen had de lichtstralen weer op de ramen prijken in liefkozende streepjes over de linnenbloemen strijken rond deze zo geriefelijke plek denk ik aan hoe anders het was tijdens het avondgesprek…

Soms was er een schaduw om mij heen, klein stukje onverwerkt verleden er was twijfel en ook angst. Huilen in stilte van de nacht het was mijn innerlijke strijd ik hield het goed verborgen maar jij las het in mijn ogen. Jouw liefde verdreef de pijn gaf mijn leven weer kleur zal het nooit vergeten maar het heeft een plaatsje gekregen…

Dartel en kleurrijk fladder je op witte wolkjes drijf je voorbij en vlindert naar mij!…

De straal van de fontein lijkt in het donker op de DOOD. Hij wenkt naar mij! Met zijn tanden bloot. Maar 'k wil niet gaan. Al zie ik alles somber in... Gaan heeft geen zin. Ik wil verder leven en nog veel vreugde beleven!…

Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd, wat voor leven heb je als je geen reden hebt om te lachen?…

In het labyrint van m'n geest schilder ik de woorden die er altijd zijn geweest In de stilte van de nacht komen ze weer voorbij en maken mij verdrietig maar ook blij ik raak ze maar niet kwijt want ik heb ze zelf bedacht in de echo van de tijd dezelfde woorden omringen mij in de nacht waarin ik slapeloos verglijd…