Alle inzendingen over wit

8651 resultaten.

Sorteren op:

In zonlicht gebroken kleuren

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 513
ik heb zinnen losgelaten als vallend herfstblad hoopte diep van binnen dat er ergens een mooie strofe lag ben gaan zoeken naar patronen in het kleurrijke tapijt maar raakte zo de weg volledig kwijt heb moeten wachten op de laatste sneeuw tot de wereld eindelijk lachte in zijn ontdooiend witte schepperskleed zag toen mijn gedicht…
wil melker2 december 2016Lees meer >

ode aan de winter

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 545
dan in winterse dagen als van tooi ontdaan naakt de bomen zich met verse sneeuw gemanteld weten nooit kostbaarder praalt ons de aarde dan in winterse dagen als goudgele winterzon of van avond het licht aan takken en daken in ijskristallen parelt nooit teerder oogt ons de natuur dan in winterse dagen als het dons van rijp zich wit…

De vuurtoren

poëzie
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.453
Vannacht hebben beelden van licht Gedraaid door een duistere wereld Over de grillige zee; Nu sta ik pal in de lucht Met rode en witte strepen Als een vissersjong in een trui.…

Examinanten

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 502
Waarvan geen noodzaak van zwart op wit op gewaarmerkt papier behoeft te staan.…

Langs het Getijde

poëzie
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 913
Het schemert, en In 't ruisend wit getijde zie 'k Een bleke, vreemd geworden geest - En 'k peins naar wie ik was - naar wie 'k Eens ben geweest!…

Er klinken voetstappen op het pad

hartenkreet
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 556
Ze kleuren de oude mentale zwart-wit beelden in het heden. Iets van herkenning veert op in de geest. Die voetstappen zijn de herinnering van een ooit gedeeld feest. Slechts in beelden spreekt het verleden de taal van het verliefde hart. Dat sedertdien nimmer meer zo'n oprechte liefde had.…

Veelheden hoe

gedicht
4.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 3.601
. ----------------------------------------------- Uit: 'Ik geef je niet voor een kaperschip met tweehonderd witte zeilen', 1993.…

ozonlaag

hartenkreet
4.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 438
de aardse vlaktes voelden wat bevroren veel grijze lucht met schimmig wit slierten zweefden vanonder naar boven de hemel oneffen, leek omgespit de zon was weg, ik had het koud alles draaide er nu omgekeerd mens en dier waren benauwd de lucht werd ijl, geterroriseerd een engel kwam vertellen in paniek dat we straks allemaal gaan sterven…

Cirkel van liefde

hartenkreet
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 865
beroer me met jou vleugeltippen om samen te duizelen op hemelhoogte en rusten op een aardse bloem jij slaat de akkoorden op mijn woorden en samen zingen we het refrein hoe groot is de vreugde van het samenzijn in die nimmer aflatende dans van de eindeloze cirkel van leven dat geen einde kent laten we immer dansen met je liefde mijn witte…

Zo helder is het werkelijk zelden

gedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 2.890
Zo helder is het werkelijk zelden, men ziet het riet wit voor de verte staan iemand klopt aan, vraagt water, het is een verdwaalde jager het antwoord is drinkbaar, zijn kromme weg uitlegbaar in taal in zijn weitas een bloedplas, het water verspreekt zich al pratend in wijn kijk, zegt hij, omstreeks het riet wijzend bij wijze…

Sinterklaas

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 1.680
Lieve kinderen van Nederland, op mijn trouwe witte paard, ga ik stapsgewijs voor jullie door heel het land. Veel liefs van Sinterklaas…
Dick1 december 2017Lees meer >

kokmeeuw

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 538
hoog de hemel kijkend staat hij op een paal krietend krijsend alsof hij zeggen wil vanmorgen nog toch vloog daar mijn lief onder haar chocoladen kop boven rood haar poten vonkte wit als pas gepoetst zilverend het verenkleed dat naar voedsel vissend in de zilte vismarkt dook als een vlokje sneeuw door zonnestraal verdreven schoot…

zwaan

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 525
in duister de ringvaart gracieus en schoon ligt de kop gevouwen op wit en rein het lijf majestueus de zwaan als is zij dromend haar charme lonkend lokt zij mij te komen tot rond de ogen zwart gelijk in pilotenbril gezet dominant haar ogen vuren afstand of ik vlieg je aan zwijgend dreigend talend zelfbewust zo verdedigt zij als een…

verjaardag

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 796
De mooie witte tanden zijn gefraudeerd, maar nog even verzorgd. Het haar is nog altijd zwart, maar de verfkwast is langs geweest. Alleen het verstand verbetert, heeft eerst leren nadenken, om dan pas uit te voeren. Heeft leren waarderen en dan liefhebben. De kroon op het werk zijn de voorbije levensjaren.…

Er is een stem gekomen...

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 955
Er is een stem gekomen uit de stemmen Veler vogels, zingend in de morgen, Uit de klankroepers van de hoge dag, Uit de kleurzaaiers op de witte ruimte, Uit de verheugden is een lied ontstaan, En kleine mensen op de aarde horen, En kleine stappers op de bergen zien, Zij zien het zwevende alom ontstijgen, Zij worden zelve zwevenden, die…

Queeste

netgedicht
2.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 587
afscheid nemen van de oude pijnboom doet zijn bast rillen naalden op het klinkerpad steken hem, weg moet hij, ver weg van de opgefokte straten in een zieke stad waar dood normaal schijnt bloed en blauw door aders razen, laaiende lichten de nacht versjteren weg moet hij, ver weg, op zoek naar die plek waar witte windveren wedijveren met…

Winter

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 539
Hij omringt alles met een mooi wit randje, het is net kant. Het glinstert bij het minste zonlicht. Wanneer het smelt, streelt het de bladeren, voor de laatste maal, met zijn koude hand. De spinnenwebben, zijn gesponnen juweeltjes. De waterdruppels op de draden, zijn als parels aan een ketting.…

zonnig papier

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 541
ik heb met schaduw op zonnig papier contrast geschreven scheidingslijnen zijn fel maar later loopt de inkt opdrogend dood venijnig bijt zij stukjes licht in wat langzaam vergrijzend zicht waar in overgang zwart en wit ieder nog gaan voor eigen belang verre contouren scherpen elkaar maar van dichtbij is grijs heerlijk vrij…
Wil Melker22 november 2018Lees meer >

Het is zo stil

hartenkreet
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 644
stil als dooie mus in de dakgoot zo stil als een kloostertuin in Egmond Zo stil dat ik je nachtjapon kon horen ritselen zo stil als een regenjas aan een kapstok zo stil als een paradijs van steen zo stil als een roerloos blad Zo stil als een verliefde lelie op een vijver zo stil als een zwarte roos die slaapt zo stil dat je alleen maar wit…
joepondro23 november 2018Lees meer >

Openheid

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 612
Wij zijn het maagdelijk witte doek, waarop onze levensfilms verschijnen. Wij zijn de onbeschreven bladeren, waarop onze levens worden vastgelegd. Wij allen leven als eeuwig stromend water. Wij allen leven als eeuwig dansend licht.…

Tussen geuren en kleuren

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 543
Als ik weer omringd door vijftig tinten groen wandel in de geur van wit en geel denk ik: dit moet ik echt vaker doen lekker vrijuit springen tussen meidoorn en seringen fluiten met het fluitenkruid eten bij de boterbloemen en ander zogenaamd onkruid het liefst natuurlijk languit het voorjaar duurt maar kort ’t is zo zomer binnenkort…

Anoniem?

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 507
Op een bankje begroeid met mos ze zat roerloos gefixeerd op de stilheid van haar natuur, haar verloren blik verzonken in spiegeldelen tussen geest en haar frêle gestalte in een wit geklede wattendeken verpakt in de kwaal van het geleefde leven de mond gesloten geen zinnen zonder eenzaamheid, toen ik de ontmoeting verbrak…
Pama7 augustus 2019Lees meer >

Met een veer tussen de vingers

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 456
slechts de witte lelies weten het wanneer ze luisteren naar het ruisen van de wind achter een optrekkende mist van tranen, troost daar waar de vlinder zijn vleugels spreid terwijl de arme dichter met een veer tussen de vingers de kwalen lichter schrijft balsemende woorden honing dat de rauwe wonden zalft, een nieuw mens de hoop…

de vertedering

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 359
mocht ik een regenboog zijn dan kende ik al jouw weten, nu sluimert de zinspeling als een kwade nacht in een weerzinwekkend tafereel zou ik je willen omhelzen in de kleuren die ons tekenen op het wit verlangen en waar rust als een pilaar de stoet met een hemels geschrei ten onder richt neen, de tijd klokt verder, verder dan mijn vingers…
elze24 december 2019Lees meer >

mannetje Ties

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 364
toen je papa’s bromstem vol zoete zangwoordjes hoorde over schaapjes: hadden die nog witte wol?…
J.Bakx17 juni 2020Lees meer >

Stil Afscheid

hartenkreet
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 838
Je lijkt een slapende prins tussen witte zijde opgebaard in droefheid staan wij rond jou geschaard het licht van kaarsen valt op je gelaat en handen we voelen de gebrokenheid met d' aardse banden lelies en rozen liggen over je voeten gespreid als symbool van een liefdevol afscheid in stilte gaan we je volgen op je laatste…

Epiloog

hartenkreet
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 530
Zie hoe december veel avond heeft hoe onder een waas van nevel omfloerst licht wat schaduwen strooit over aangevroren glinstering van een wereld die nog nauwelijks zichtbaar is vertel me dan van witte winters met nog late zomerwarmte in je stem neem scherven mee van voorbije dingen en leg ze in een schrijn van herinneringen laat ons…
mia bemong10 december 2020Lees meer >

Dus blijven hopen op verlichting

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 530
De aanraking is voorbij De geur van de huid verdwenen De lieve spontane omhelzingen Die zijn Overleden en begraven Dood als een pier De natuur doet Daar nog een schepje bovenop Dagen laat zij sneeuw vallen De koude oosterwind laat Duinen ontstaan Doodse witte sneeuwduinen Die verder en verder ophopen Dan komt de dooi Doodse dooie…

LAIS CCXCII

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 431
In eindig licht zie ik de ondergang bewegen van verlangen naar de dood en stilte sneeuwt haar wonderlijke zang: “o dwarreling, gebrek aan deel of nood, het ruisen van uw wit vergeet ik nooit”. En handen plooien rust in de handen. En aarde onttrekt zich aan de landen. En zeeën ruisen als een zijden kleed.…
Dirk Vekemans12 februari 2021Lees meer >

Bemorst

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 469
bemorst met het vuil van de adders strompel ik door de polariserende straten van mijn vaderland het ijzeren monster scheert rakelings boven mijn hoofd spant de aders strakker en strakker het bloed stolt de luciferdoos ligt op het witte kleed tussen de twee kandelaars meeuwen bouwen hun nest in mijn haar de olie verslapt…