8651 resultaten.
In zonlicht gebroken kleuren
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
513 ik heb zinnen losgelaten
als vallend herfstblad
hoopte diep van binnen dat
er ergens een mooie strofe lag
ben gaan zoeken
naar patronen in het
kleurrijke tapijt maar raakte
zo de weg volledig kwijt
heb moeten wachten
op de laatste sneeuw
tot de wereld eindelijk lachte in
zijn ontdooiend witte schepperskleed
zag toen mijn gedicht…
ode aan de winter
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
545 dan in winterse dagen
als van tooi ontdaan
naakt de bomen
zich met verse sneeuw
gemanteld weten
nooit kostbaarder
praalt ons de aarde
dan in winterse dagen
als goudgele winterzon
of van avond het licht
aan takken en daken
in ijskristallen parelt
nooit teerder
oogt ons de natuur
dan in winterse dagen
als het dons van rijp
zich wit…
De vuurtoren
poëzie
4.8 met 4 stemmen
1.453 Vannacht hebben beelden van licht
Gedraaid door een duistere wereld
Over de grillige zee;
Nu sta ik pal in de lucht
Met rode en witte strepen
Als een vissersjong in een trui.…
Examinanten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
502 Waarvan geen
noodzaak van zwart op wit op
gewaarmerkt papier behoeft te staan.…
Langs het Getijde
poëzie
4.0 met 3 stemmen
913 Het schemert, en
In 't ruisend wit getijde zie 'k
Een bleke, vreemd geworden geest -
En 'k peins naar wie ik was - naar wie 'k
Eens ben geweest!…
Er klinken voetstappen op het pad
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
556 Ze kleuren de oude mentale zwart-wit
beelden in het heden.
Iets van herkenning veert op in de
geest. Die voetstappen zijn de herinnering
van een ooit gedeeld feest.
Slechts in beelden spreekt het verleden de taal
van het verliefde hart. Dat sedertdien nimmer meer
zo'n oprechte liefde had.…
Veelheden hoe
gedicht
4.0 met 7 stemmen
3.601 .
-----------------------------------------------
Uit: 'Ik geef je niet voor een kaperschip
met tweehonderd witte zeilen', 1993.…
ozonlaag
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
438 de aardse vlaktes voelden wat bevroren
veel grijze lucht met schimmig wit
slierten zweefden vanonder naar boven
de hemel oneffen, leek omgespit
de zon was weg, ik had het koud
alles draaide er nu omgekeerd
mens en dier waren benauwd
de lucht werd ijl, geterroriseerd
een engel kwam vertellen in paniek
dat we straks allemaal gaan sterven…
Cirkel van liefde
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
865 beroer me met jou vleugeltippen
om samen te duizelen op hemelhoogte
en rusten op een aardse bloem
jij slaat de akkoorden op mijn woorden
en samen zingen we het refrein
hoe groot is de vreugde van het samenzijn
in die nimmer aflatende dans van de
eindeloze cirkel van leven dat geen einde kent
laten we immer dansen met je liefde
mijn witte…
Zo helder is het werkelijk zelden
gedicht
3.0 met 2 stemmen
2.890 Zo helder is het werkelijk zelden, men ziet
het riet wit voor de verte staan
iemand klopt aan, vraagt water, het is
een verdwaalde jager
het antwoord is drinkbaar, zijn kromme weg
uitlegbaar in taal
in zijn weitas een bloedplas, het water
verspreekt zich al pratend in wijn
kijk, zegt hij, omstreeks het riet wijzend bij wijze…
Sinterklaas
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.680 Lieve kinderen van Nederland,
op mijn trouwe witte paard,
ga ik stapsgewijs voor jullie
door heel het land.
Veel liefs van Sinterklaas…
kokmeeuw
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
538 hoog de hemel kijkend
staat hij op een paal
krietend krijsend
alsof hij zeggen wil
vanmorgen nog toch
vloog daar mijn lief
onder haar chocoladen kop
boven rood haar poten
vonkte wit als pas gepoetst
zilverend het verenkleed
dat naar voedsel vissend
in de zilte vismarkt dook
als een vlokje sneeuw
door zonnestraal verdreven
schoot…
zwaan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
525 in duister de ringvaart
gracieus en schoon
ligt de kop gevouwen
op wit en rein het lijf
majestueus de zwaan
als is zij dromend
haar charme lonkend
lokt zij mij te komen
tot rond de ogen zwart
gelijk in pilotenbril gezet
dominant haar ogen vuren
afstand of ik vlieg je aan
zwijgend dreigend talend
zelfbewust zo verdedigt zij
als een…
verjaardag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
796 De mooie witte tanden
zijn gefraudeerd, maar nog
even verzorgd.
Het haar is nog altijd zwart,
maar de verfkwast is langs geweest.
Alleen het verstand verbetert,
heeft eerst leren nadenken,
om dan pas uit te voeren.
Heeft leren waarderen en dan liefhebben.
De kroon op het werk zijn
de voorbije levensjaren.…
Er is een stem gekomen...
poëzie
4.0 met 1 stemmen
955 Er is een stem gekomen uit de stemmen
Veler vogels, zingend in de morgen,
Uit de klankroepers van de hoge dag,
Uit de kleurzaaiers op de witte ruimte,
Uit de verheugden is een lied ontstaan,
En kleine mensen op de aarde horen,
En kleine stappers op de bergen zien,
Zij zien het zwevende alom ontstijgen,
Zij worden zelve zwevenden, die…
Queeste
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
587 afscheid nemen van
de oude pijnboom doet zijn bast rillen
naalden op het klinkerpad
steken hem, weg moet hij, ver weg
van de opgefokte straten
in een zieke stad waar dood normaal schijnt
bloed en blauw door aders razen,
laaiende lichten de nacht versjteren
weg moet hij, ver weg, op zoek
naar die plek waar witte windveren
wedijveren met…
Winter
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
539 Hij omringt alles met een mooi
wit randje, het is net kant.
Het glinstert bij het minste zonlicht.
Wanneer het smelt, streelt het
de bladeren, voor de laatste maal,
met zijn koude hand.
De spinnenwebben, zijn
gesponnen juweeltjes.
De waterdruppels op de draden,
zijn als parels aan een ketting.…
zonnig papier
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 ik heb met
schaduw op
zonnig papier
contrast geschreven
scheidingslijnen
zijn fel maar
later loopt de inkt
opdrogend dood
venijnig bijt zij
stukjes licht in
wat langzaam
vergrijzend zicht
waar in overgang
zwart en wit
ieder nog gaan
voor eigen belang
verre contouren
scherpen elkaar
maar van dichtbij
is grijs heerlijk vrij…
Het is zo stil
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
644 stil als dooie mus in de dakgoot
zo stil als een kloostertuin in Egmond
Zo stil dat ik je nachtjapon kon horen ritselen
zo stil als een regenjas aan een kapstok
zo stil als een paradijs van steen
zo stil als een roerloos blad
Zo stil als een verliefde lelie op een vijver
zo stil als een zwarte roos die slaapt
zo stil dat je alleen maar wit…
Openheid
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
612 Wij zijn het maagdelijk witte doek,
waarop onze levensfilms verschijnen.
Wij zijn de onbeschreven bladeren,
waarop onze levens worden vastgelegd.
Wij allen leven als eeuwig stromend water.
Wij allen leven als eeuwig dansend licht.…
Tussen geuren en kleuren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
543 Als ik weer omringd
door vijftig tinten groen
wandel in de geur
van wit en geel
denk ik: dit moet ik
echt vaker doen
lekker vrijuit springen
tussen meidoorn en seringen
fluiten met het fluitenkruid
eten bij de boterbloemen
en ander zogenaamd onkruid
het liefst natuurlijk languit
het voorjaar duurt maar kort
’t is zo zomer binnenkort…
Anoniem?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
507 Op een bankje
begroeid met mos
ze zat roerloos
gefixeerd op
de stilheid van
haar natuur, haar
verloren
blik verzonken
in spiegeldelen
tussen geest
en haar frêle gestalte
in een wit geklede
wattendeken
verpakt in de kwaal
van het geleefde leven
de mond gesloten
geen zinnen zonder
eenzaamheid, toen
ik de ontmoeting
verbrak…
Met een veer tussen de vingers
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
456 slechts de witte lelies weten het
wanneer ze luisteren naar het
ruisen van de wind
achter een
optrekkende mist van tranen, troost daar waar
de vlinder zijn vleugels spreid
terwijl de arme dichter met een veer
tussen de vingers
de kwalen lichter schrijft
balsemende woorden honing dat
de rauwe wonden zalft, een nieuw mens
de hoop…
de vertedering
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
359 mocht ik een regenboog zijn
dan kende ik al jouw weten, nu
sluimert de zinspeling
als een kwade nacht
in een weerzinwekkend tafereel
zou ik je willen omhelzen in de kleuren
die ons tekenen op het wit verlangen
en waar rust als een pilaar
de stoet met een hemels geschrei
ten onder richt
neen, de tijd klokt verder, verder
dan mijn vingers…
mannetje Ties
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
364 toen je papa’s
bromstem vol zoete
zangwoordjes hoorde
over schaapjes: hadden
die nog witte wol?…
Stil Afscheid
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
838 Je lijkt een slapende prins
tussen witte zijde
opgebaard
in droefheid
staan wij
rond jou geschaard
het licht van kaarsen
valt op je gelaat
en handen
we voelen
de gebrokenheid
met d' aardse banden
lelies en rozen
liggen over je voeten
gespreid
als symbool
van een liefdevol
afscheid
in stilte
gaan we je volgen
op je laatste…
Epiloog
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
530 Zie
hoe december
veel avond heeft
hoe onder een waas van nevel
omfloerst licht
wat schaduwen strooit
over aangevroren glinstering
van een wereld
die nog nauwelijks zichtbaar is
vertel me dan
van witte winters
met nog late zomerwarmte
in je stem
neem scherven mee van voorbije dingen
en leg ze in een schrijn van herinneringen
laat ons…
Dus blijven hopen op verlichting
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
530 De aanraking is voorbij
De geur van de huid verdwenen
De lieve spontane omhelzingen
Die zijn Overleden en begraven
Dood als een pier
De natuur doet
Daar nog een schepje bovenop
Dagen laat zij sneeuw vallen
De koude oosterwind laat
Duinen ontstaan
Doodse witte sneeuwduinen
Die verder en verder ophopen
Dan komt de dooi
Doodse dooie…
LAIS CCXCII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
431 In eindig licht zie ik de ondergang
bewegen van verlangen naar de dood
en stilte sneeuwt haar wonderlijke zang:
“o dwarreling, gebrek aan deel of nood,
het ruisen van uw wit vergeet ik nooit”.
En handen plooien rust in de handen.
En aarde onttrekt zich aan de landen.
En zeeën ruisen als een zijden kleed.…
Bemorst
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
469 bemorst met het vuil van de adders
strompel ik door
de polariserende straten
van mijn vaderland
het ijzeren monster
scheert rakelings boven mijn hoofd
spant de aders strakker
en strakker het bloed stolt
de luciferdoos
ligt op het witte kleed tussen de twee
kandelaars
meeuwen bouwen hun nest
in mijn haar
de olie verslapt…