8934 resultaten.
Gebroken moederhart
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
1.110 Met al ik ben heb ik je negen maanden
binnenin gedragen mijn kind
uit liefde ben je verwekt en zo ook op
de wereld gezet mijn kind
beloofd je te beschermen je alles te
geven wat ik bezit
genoot ik dagelijks van je ontwikkeling
hoe je mij zienderogen steeds minder nodig had
tot die ene dag
de grond onder mijn voeten wegvaagde
waardoor ik…
De schuldenares
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.196 Vertoevend in het land van woord-
getover zocht hij grenzeloos naar
de heilige die hij had vermoord
en op een avond vond hij haar
verdronken in de grond van Utrecht
met als laatste levensjaar '1937'
en hij weende: 'Maar jij hebt mij berecht,
neem mijn ziel nu ik naast je lig,
zij het wat verderop bij Amersfoort.'.…
Reis naar de stilte
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
551 we adem van zomerse wind
zonder verstandelijke conflicten
of kleerscheuren van liefde
graven we rivieren om te bevaren
onze jeugdigheid en eerlijk streven
begraven we liefde om te bewaren
als een schat voor later leven
en je kust mij plotseling
vol op de mond, als ik niet aarzel
vallen ook de laatste woorden
op de zachte zwijgende grond…
In Zwijgzame Liefde
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
483 wanneer
de tempeldeuren openstaan
zie ik mijn lichtkarakters verschijnen
herstellende van hun zinkende zielen
zoekende naar verzadigde waarheden
dolend, achter maanstralen aan
bestudeer ik mijn gedachten
in zwijgzame liefde
lijken bomen op onvolmaakte mensen
diepgeworteld in eigen grond
als orakels van onbuigzaamheid
grijpend naar de hemel…
KLETSPRAAT
hartenkreet
3.8 met 13 stemmen
1.995 dat kan niet waar zijn
dat is ongehoord
hoe verzinnen ze het
in vertrouwen heb ik het verteld
aan vrienden moet dat toch kunnen
maar nu heb ik het teruggehoord
door dit verhaal ben ik de grond ingeboord
luisteren ze nooit goed wat je zegt
of wordt het door hen anders uitgelegd
maar nu sta ik voor paal
door dat verdraaide verhaal
het…
Muggen krassen in lucht
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
957 Aan die ik ze tegen kom
zielig kijken naar de grond
helemaal geen grote mond.
Aan sukkels die zichzelf zo fantastisch vinden
maar als het er op aankomt
weinig vinden echte vrienden.
Aan sukkels met een grote bek
het net is een hek
breek je nek,niet.
Aan de sukkels jaloers en boos
zielig en broos
jij die de verkeerde uitkoos.…
tussentijd
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
555 ik zag hoe de wolken elkaar kusten
de lucht was blauw; de zon verstreek langs witte hoogtes
beneden op de grond stond de tijd
alleen gelaten door mijn hart
verloren tussen bomen liepen slechts mijn dromen
over hoe het was geweest- ik mis je zo
ik mis
de glans van wie je was, van wie je bent
van wie je steeds zult zijn
het blijft- en…
De machten der liefde
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
521 De vorst aan de grond
doet pijn aan mijn voeten
Mijn lichaam staat sterk
doch stram en verlegen
naast jou in de regen
Verdragen de krachten
de machten der liefde
ons ongekend zacht
Integer vervagen
de nachten, de dagen
Gedachten die vragen
om springbron te worden
Van innerlijk weten
en uiterlijk schijnen
Van ongeremd leven…
De verre zomer
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
675 Maar straks zal de zon
weer naar iedereen glimlachen en
de gevallen blaadjes op de grond
voorzichtig kussen.
De muziek van de verre zomer
zit verborgen in ieders hart
verlangend naar het Licht
van de zomerbloemen
die mist en regen
laat verdwijnen
in vreugde.…
ONTHEEMD
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
510 De jongen tuiniert strijdlustig
verwint tartende roofhalmen
graaft kruimelige plantgaten
voor ongeduldige bloemen
ziet bij zijn werk zwarte miertjes
krioelend uit de grond schieten
met eitjes en poppen vluchten
een nieuw veilig verblijf zoeken
onder elke aardkorrel
betreurt die tere mijngangen
waar een knusse stad school
bloeiend door…
Licht en diefstal
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
723 Bron: In Den Haag halen onverlaten
nu ook al de lantarenpalen uit de grond
om die te verpatsen.…
onderweg
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
480 er zaten buizerds langs de weg
hun lichte buiken vingen zon, de snavels leken scherper
nu ze zacht met bomen spraken
het voorjaar had veel kou begraven, maar
op de grond viel nog een grauwe waas en
waar de autoweg voorbij kwam riepen raven
dat vandaag al over was
we reden sneller, toen een stormkraai
wind verwachtte
thuis
in de zachte…
De Parel
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.392 Al wat zij voortbrengt heeft zich opgericht
vanuit een aanvang, in zichzelf gevonden,
en breidt zich uit en bloeit onder het licht, -
en gaat dan in zichzelve weer te gronde.
Maar over de gerustheid uwer ogen
liggen de schalen, rond en zwaar, gebogen
van 't losse haar, dat om de slapen vlucht. -
Een gave parel schemert aan uw hals.…
LATE ERVARING
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
499 De lange levensweg
loopt reeds spoedig ten einde
is een breed bezadigd zandpad
door een tevreden heideveld
zacht avondrood
geeft de vroege schemer
en de paarse struikjes
warme gloed van berusting
terwijl de eeuwige einder
in vaag vragend grijs ligt
plots kringelt een kleine dwaalster
fel brandend over de grond
schenkt dit leven een verrassing…
Veel te genieten
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
460 Genoten heb ik deze dag
gehoord de vogeltonen
gevoeld stralen van de zon
gezien kleuren van bladeren
genoten heb ik deze dag
ik heb wind gehoord in kleurig blad
en zag ze van de takken dwarrelen
tussen dor hout als vlinders zwieren
bedekken grond en mossig pad
genoten heb ik deze dag
als lichtend schouwspel daalde de zon
tussen de zich…
De ploegers
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.296 De trotse paarden trekken
het glimmend ijzer door den grond
en doen met kluiten, mals en rond,
de akker zich bedekken.
Eén man staat aan de ploeg
en één ziet, dat het recht gaan zal,
en beiden hebben zij aan al
hun aandacht niet genoeg.
Dan komt het tot een draaien,
de wijde zee van klei weer in.
De paarden houden even in.…
Zal ik zingen voor mijn wijn
poëzie
3.0 met 7 stemmen
1.340 Dromen zal ik vóór mijn wijn,
drinkend aan uw kussen denken,
neigend u mijn hart uitschenken,
tot de grond, als jonge wijn.
Jonge wijn,
godenwijn!
Liefde kan niet eenzaam zijn.
-----------------------------------
uit: 'Het boek der liefde', 1921.…
Pijnbomen*
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.581 Donne schreef ooit: een mens is geen eiland,
maar met keiharde grond onder mijn voeten
voel ik mij alleen in de aarde wroeten,
ondoordringbaarheid in mijn rechterhand.
Snoeien en weghakken zal ik nog moeten.
In achterstallig onderhoud gestrand
weet ik mij met de pijnbomen verwant
en zal ik met bloed, zweet en tranen boeten.…
Bert geef vader vleugels!
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
2.469 Ja alleen deze vader durft 't aan
niet bij het bier te blijven dagdromen
maar met een eigen opstelling te komen
die Portugal absoluut zal verslaan
Maarten te laat los van de grond
wordt vervangen door een slanker versie
Tim Krul met pal ervoor Persie
die van daar opstoomt naar het front
Ik geef ons vleugels op de wings
want Narsing&Robben…
Stippen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
420 onze levens verschoven mee en mee
niet alleen uiteen gedreven door de grensrivier
het kolkende water slaat het verlangen naar de bodem
sleurt zonder omzien onze levens met zich mee
niet alleen de rivier hakt het ondeelbare in twee
op gescheiden oevers brengen we een dronk uit
aan de grond genageld heffen we het glas
niet alleen de tranen…
Misschien moet ik worden
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
588 Misschien moet ik worden als het gras:
dicht bij de grond, ongezien wanneer je
het vergelijkt met de eik, maar goed voor
iedereen die van groen houdt en zelfs
voedsel wil zijn voor anderen.…
Draagvleugels
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
456 Innerlijk nabij in vrije vlucht,
zonder vaste grond of horizon in zicht,
in het strakgespannen lichaam gevangen
en tegen klankbare muren in weergalm
het verzoekende hart gelucht.
Het pad is bezaaid met loze gaten
als hindernis van denkbeeldige leegte.…
Sphagnum
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Te midden van ontginningen der woeste gronden
liggen kanalen van vloeibaar zwart
als primaire aderen aan geboortegrond gebonden.
Nauwelijks hoorbaar zijn fluisterende verhalen
over een week gedempt hart
gelegen op de waterscheiding langs de palen.…
Tegendeel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
466 Prikt en irriteert
haar doornen doen heel goed hun werk
prikken onterecht
Daar echte liefde afstoot
allerminst althans vreugde geeft
daar zij, zei
zij, veel verdriet van vroeger
jaren nooit echt heel goed een plaats
heeft kunnen geven
Probleem echter is dat hij
vanuit de diepste gronden van
zijn hart haar heel erg lief heeft
Zij…
Ondergrens
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
464 Om te aarden in een bodem, woest van grond,
drijven dunne velden landinwaarts
uit de kluwen van de nacht, richting morgenstond.
Aan de oevers van naderend welbehagen
vangen steile stranden een golf van ijdele hoop,
in verdronken vaarwater ten grave gedragen.…
Mijn zwarte sprookje
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.063 ben overgegaan op dromen
van kobolden en gnomen
de wereld gaat toch naar de maan
de groene spirit
staat in bijna ieder huis
met engelenhaar behangen
maar hun wortels
blijven duurzaam thuis
in aardse grond gevangen
de mensen zingen
kerst en vrede
doen toch vaak heel andere dingen
ieder jaar wordt weer
het kind geboren
zijn boodschap…
EMILY DICKINSON 341
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
539 Werktuiglijk gaan de voeten op en neer
Los van de grond of lucht, zou soms
Een trage weg in elk geval
Genoegen kunnen kweken zoals steen
Kristal en kwarts over het algemeen?
Dit is het uur van lood
Herdacht, indien men overleefde
Gedenk uw eigen sneeuwmannenbestaan
Eerst kilte, shock en dan het laten gaan…
Voorjaar
poëzie
4.3 met 7 stemmen
3.464 De paarlemoeren lucht, de broze wiegel-twijgen
en na de regen het geuren van de grond,
de luwe voorjaarswind en het verrukte stijgen
der sterren aan het doorzichtig hemelrond.
Men kan zich daaromtrent bezwaarlijk meer vergissen,
want het ontvanklijk hart kent zijn bestemde tijd.…
De vrouw die zich mijn hond noemde.
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
818 En als genageld aan de grond
durfde ik haar niet te vragen
om eens een bakkie
te komen doen bij mij
En al zeker niet
nadat ze zei:
"Wees niet verlegen jongen,
ik volg je nog al die jaren.”
“We hebben
nog zoveel te bepraten
en beschouw mij maar
als jouw hond."…
waterig
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
451 (de regen krult rond oude stenen
en gebogen gras buigt eerbied
naar de grond)
mijn droge mond snakt moeizaam
naar een kleine dronk,
ze klonk zo stroef toen woorden uitweg zochten
buiten, in de kilte van vandaag
laat ik ze graag
hun gang weer gaan
opeengestapeld staan ze toch te wachten
tot hun korte duur -slechts wetend-
uit mijn…