1130 resultaten.
Verloren synchroniteit
hartenkreet
2.9 met 12 stemmen
2.274 Cirkels die ze tekenden
verdwenen op het strand
onder de zachte deken
van het stuivende zand
Kastelen die ze bouwden
werden uiteindelijk prooi
van de gulzige zee
met zijn zilte golven
De zin van de chroniteit
symbool van hun liefde
uitgesleten weggespoeld
verwaaid tot zinloosheid
Nu bouwt hij zijn cellen
ondoordringbare cocons…
Morgen Stimmung
netgedicht
5.0 met 21 stemmen
1.140 De uitgebluste maan gaat depressief zijns
weegs en verdwijnt achter de coulissen van een
nieuwe dag vol glans en geen
van de sterren is nog zichtbaar
aan het firmament dat zonneklaar
de zijde van de sterkste heeft gekozen
alle wulpse vrouwen blozen
de deken van de morgen ligt gespreid
hup, een vluggertje en dan ontbijt.…
jij bent de regenvrouw
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
780 ze valt
voor mij of
ik door haar
we vallen met elkaar
zij in mijn haar
haar sluiers
waaieren en wassen
weerspiegelen zich
in grote plassen
verdichten zich in kou
haar schoonheid
als een witte deken
of kristaldoorzichtig
zwaargewichten dragend
op bevroren beken
jij bent de regenvrouw
die met mij wandelt
langs de regenbogen
je…
Eeuwigheid
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
699 we hangen aan dezelfde boom
jouw blaadjes fris en appelgroen
beschut door grote sterke takken
blaken nog van levenslust, terwijl
mijn bladeren geel met rood omrand
zich eerdaags zullen voegen bij het bladerdek,
dat als een warme zachte deken nestelt
rondom de witgevlekte stam van mijn ziel
graag zou ik jou beschermen, beschutten
en behoeden…
Eeuwigheid
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
760 we hangen aan dezelfde boom
jouw blaadjes fris en appelgroen
beschut door grote sterke takken
blaken nog van levenslust, terwijl
mijn bladeren geel met rood omrand
zich eerdaags zullen voegen bij het bladerdek,
dat als een warme zachte deken nestelt
rondom de witgevlekte stam van mijn ziel
graag zou ik jou beschermen, beschutten
en behoeden…
Vlokje
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.395 koud en kil
eenzaam en stil
Vlokje zweeft
bibbert en beeft
zachtjes naar benee
een vlokje zweeft mee
nóg een vriendje er bij
samen zijn wij blij
en sterk als een storm
een echte sneeuwstorm
guur de wind
bang elk kind
aarde prachtzicht
lieflijk, zacht licht
een kaarsje brandt
Vlokje landt
op een witte deken
warmte geven
Kind…
Hunkering
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
521 Licht als een donzen vlok,
jouw luisterende oren strelend,
dekken ze warm het broze hart toe
van een liefdevol mensenkind.
Dauwdruppels,
miniscuul, klaar, helder en zuiver,
glijden schuchter over de nerven
en pronken op het zonneochtendblad,
volgend elke levenslijn.…
Wat een prachtig weer
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.108 Kom, laat ons dansen
fluisterde je midden op het drukke plein
waar bosjes lokte
achterover duwend in dorre bladeren
welke er nog lagen toetertijd de herfst
toezag hoe de winter voorbij verlangde
sneeuw als stille getuigen
op dikke witte wollen deken
het deerde ons niet
jij stond boven mij: klampte je vast
aan lentegroenetakken in de…
Vertellen
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
841 Zwijgende scherven, diepe gezichten en dwalende ogen
die verliezen wat ze kennen,
wat gebroken, kapot of verloren niet meer verandert
onder een deken van moedeloze as en vuiligheid.
Als een schaduw die alleen met klevende beelden nog
bestaat.…
herfst
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
733 Warme dagen zijn voorbij
Allerlei rijke kleuren
vullen d'herfst als jaargetij
Regenlaarzen stappen
door plassen
Gewassen veranderen
van kleur en geur
Beukenoten en kastanjes
verrijken de wegen als franjes
Regen en wind zijn onbemind
Wolken bewegen naast elkaar
Ze omvatten 't dek
door een vogeltrek
op weg naar 'n warmer oord
Nooit…
Geven, geven!
poëzie
2.6 met 9 stemmen
1.153 Laat de huizen,
sluit de ramen, dek de haard:
de open heemlen zijn de sluizen
voor uw ongeduld'ge vaart.
'k Ben geleegd; ik ben verleden;
'k wórde dood: ik heb gevoed.
Al wat komt is mijn verleden,
waar 't gewerd uit mijne bede en
lacht uit mijn vergeten bloed.…
Een grond van waarheid
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
587 Het land is bedekt door
een luchtige deken.
Opsnuifbaar van aard,
voelbaar als kloppend levensteken.
Een stem lijkt te rijzen
uit diepe gronden.
Ik nam je mee
als mijn voeten lopen konden.…
Vervliegen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
778 In mijn gedachten spookt hij rond,
net als de herinnering
van wisselende seizoenen en hun
graspollen, dorre bladeren,
knispering van de witte deken.
Echter zij zijn vluchtig waar jij niet
kan vervliegen of wil vervliegen
wellicht, hou ik teveel vast aan wat was
of nooit is geweest.…
ONTBOSSING
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
601 het zijn de vogels op hun vlucht
zij ondergaan hoe klein ze zijn
boven kale vlakten hels venijn
adem stokt veelvuldig in een zucht
bomen op schavot is geen gerucht
natuurverkrachting is hun pijn
de bijl hakt scherp in levend brein
er kleurt geen hoop als enig teken
het is vergrijst in doodse deken
smorend dreinen spoken in het vuur
de…
Gordijnen van satijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
611 Bergtoppen aangeraakt
Op handen gedragen
’t Licht valt door kieren
en verspreidt zich aan je voeten
Door woorden verwond
Middels veren gestreeld
De wind slaakt een zucht
warmt jouw blanke handen
Treden vol levenslust
Dalend en verend
Wapperende lakens
voelen als een deken van ijs
Oh…..beste vriend, zing voor mij
vanuit je hart van…
vadersnaam
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
957 een naam rust in de lente
rozerode bloesemblaadjes
vormen een warme deken
het zaad ontspruit
de aarde wordt weer groen
mijn gedachten zijn nog bij toen
is het al vier weken?…
uitzicht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
468 oude volksverhalen
slechts een oogwenk verderop
scheert de snelweg rakelings langs
trage dijken en daarachter
nog een slootkant, met wat riet
je ziet
dat waar de tijd in stilstand
naast de bermen schuilt, je oog getrokken
wordt naar meer
want het is mooi, die kerk
met zijn huisjes
ze brengen de belofte van opnieuw
een zachte deken…
Opkroppingen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
504 lekker belangrijk
opklaringen, kippenbuien
op- en neer-quark
oppervlakkig, op termijn, op
de lange baan, het eeuwige
alles, alles is bedekt onder
een deken van beschutte
eindkleuren, alles neigt tot alles
'streetview spot naakte man'
temidden van aangeslibte
baardgroei ervaar ik kaalheid
als een beladen leegte
donkere manen verdwijnen…
Het is koud op zolder
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
479 Mijn 70e winter
Het is koud op zolder
Het hout van de vloer kraakt als die krimpt
De vos blaft in de nacht
waar de maan zijn eerste kwartier vindt
Ik warm mij tussen twee dikke dekken
Onderin dubbel geslagen met mijn voeten er in
Wil met gedachten nog wat tijd rekken
Maar de slaap heeft het gewin.…
Zwarte paarden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
677 Hoeven op de Ring rond Simonshaven
Zijn het die de stille rust verbreken
Warm is het onder mijn wollen deken
Nu jij kortgeleden bent begraven
Kan ik me aan het verleden laven
Blijf ik in herinneringen steken
Hoeven op de Ring rond Simonhaven
Aan mijn voeten zitten zwarte raven
Rouw gebiedend; aan de wand een teken
Kans op vreugde vooralsnog…
Lekker dier
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
611 die ik haalde uit een zee
Mijn tortel, mijn duifje
je brengt vrede in me mee
Jij bent mijn katje
zachtjes spinnend op mijn schoot
Mijn puppy, mijn rashond
speels en trouw... mijn metgenoot
Jij bent mijn schaapje
wollen deken…
Rondgang
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
618 het blauw van de winter
tekent zich zo mooi
over de kale bomen
een kraai vertelt
in krasse taal toch
alvast zijn lentedromen
wat koude poedersuiker
legt een maskerende deken
over het onbewogen gras
vanuit mijn glimlach
tekenen zich asemvlaagjes
met genoegen vertraag ik mijn pas
voor even verban ik
de twijfel naar de verte…
Heten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
593 In woorden woont en leeft,
het lexicon van taal en teken,
dat klank en betekenis geeft,
beheerst, soms als een deken
dekt, en controleert.
Is het woord de dichter ontvloeid
en eenmaal geleerd
voorgoed in ijle lucht verknoeid,
ook toevertrouwd aan het papier?
Gaf Adam niet aan plant en dier
een naam. Hun namen waren ze niet.…
GLOEIENDE WINTERTENEN IN EEN SCHEVE SCHAATS
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
622 Zo heeft hij een scheve schaats gereden,
is in het verkeerde bed gegleden,
en dat voelde als een warme deken.
Sindsdien lijdt hij beslist geen koude meer,
want hij wipt ergens binnen, keer op keer!…
Ik lees jou
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
499 Bij het nachtlampje lees ik jou
in mijn agenda’s, ik streel de deken
over jouw lichaam en lig
tussen de lakens wakker
op de harde vraag wat
had ik meer moeten
niet doen maar zijn
vandaag?…
OUDE SPOKEN
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
578 Uit dat verre land
over het grote water
kwam ze
met niets in haar koffer dan in
een deken van zwijgen gewikkeld
dat wat ze nooit meer
een stem wilde geven
in een nieuwe huid
speelde ze vrouw en moeder
baarde haar kinderen
en beleefde haar dromen in stilte
later, veel later
zouden de spoken terugkeren
met alle beelden van weleer…
houthakken in het Interbellum (1918-1939)
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
666 van verre boerderijen
hoorde hij het
krassen van de
de zwarte vogels
het kraaien van
hanen het
hameren van
de specht in
de bomen
hij hakte hout
hij dacht niet
dat er een god was
die zich met de
mensheid bemoeide
een deken van
sneeuw verborg
muizen en land
hij hoorde de
zwarte vogels
de trekvogels
waren allang…
Archeologie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
455 Dek mij toe met verhalen
van munten, verstopt in warme hand,
van foto's die geschiedenis bewaren
in een tent ver van het vaderland.
Fluister zacht van prinsessen
die slapen onder vulkaanas,
van soldaten die graven in het verleden
waar ooit een villa was.
Laat de nacht mij niet verdrijven
met zand in dromerige ogen.…
Ach, sterven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
258 boom
doodvriezen, alleen
maar verkleumen of geluk hebben
en een plaats bemachtigen
om te slapen in de opvang
onder de honderdbeddendeken
met voor ieder een hoofdgat
lekker warm bij elkaar
Maar dan nog, vanochtend
werd mijn buurman niet wakker
bij de eerste, tweede en derde gong
Spartelend ging hij omhoog
bij het optrekken van de deken…
Alledaagse wolken
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.023 Op overdagse wolken schijnt altijd de zon
Ze vormen zichzelf, groeperen
Ze huilen hun regen leeg, pakken samen
De draad weer op door te condenseren
Ze compenseren de gaten in de lucht
Ze accepteren zonnestralen in vogelvlucht
Drijven als een warme deken richting de koude nacht
Omarmen gouden randen aan hun grens van waterzucht
Veranderen…