2103 resultaten.
Licht
gedicht
3.1 met 30 stemmen
22.929 We wilden licht meer licht
we kapten de boom die in zijn eigen reiken
ons verlangen in de weg stond
de boom kreunde kermde kraakte
zijn laatste vezel scheurde
en met een razend suizen van zijn blaadjes
sleurde hij zijn leven neer
de wind die hem bespeelde
week geschrokken uit
eindelijk hadden we licht in de kamer
in dat licht keken we elkaar…
Wij spelen wasbord op de onderkaak
gedicht
2.8 met 11 stemmen
6.240 wij spelen wasbord op de onderkaak
van een dode koe
op de binnenplaats
klampt de zomerregen
zich vast aan de cactussen
schreeuwen de papegaaien
de veranda blank
waar de buurman met zijn barbecue
en ik maar controleren
of niet alles tegelijk vlam vat
omdat ik denk dat woorden
de vorm van een wolk
kunnen veranderen
omdat de zon…
Ooit zat ik in de put
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
1.121 Op een dag kreeg ik plots het inzicht
Dat ik mezelf aan het beliegen was
En dat ik enkel dan terug zou leven
Als ik uit de put zou komen
Door iets drastisch te veranderen in mijn leven
En mijn leven in eigen handen te nemen.…
HOEVENZAVEL
gedicht
2.4 met 16 stemmen
6.694 Men opent een raam en zegt Ziehier de wereld.
Men bootst het wonen na in tal van talen.
En het dorp wordt een stad en de stad
de wereld, als ging de hele wereld in een straat.
Soms staat men voor een horizon als voor een hek,
maar de straat wordt een dorp en de stad de wereld
die ruikt naar sjasliek, shish kebab en moussaká,
naar al dat elders…
Levenslijn
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
930 zachtjes omsluit je mijn hand
fluistert me terug in dat
wat ooit gebeurde
de wereld verstilt, de tijd laat los
de gevleugelde zingt
een tinteling in mijn hoofd
hij leidt de tocht naar teloorgang
zwarte kraaien
dragen mijn schouders, hun schaduw
wijst het brandpunt
waaruit de sluier het vuur spuwt
waar ik verdronken water draag…
Waar ben je?
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.196 Maar ergens vind ik je gewoon leuk,
Omdat je mooie ogen hebt,
Omdat je grappig bent,
En nu mag je weggaan,
Ga maar naar haar toe,
Ik hoef je niet meer,
Ik geef niet meer om je,
Het is voorbij,
Denk maar niet dat ik terugkom,
Jij bent jij,
Jij verandert nooit,
Ik wil je ook niet veranderen,
Je past perfect bij haar,
Ga nu maar!…
De dood na de mosterd
netgedicht
4.2 met 28 stemmen
1.606 zal de stramheid
der leden
ook mijn speelse geest
langzaam tot een stugge
boemelaar smeden
opdat ik het heden
steeds meer ga zien
met wezenloze ogen
als de waarheid
van het verleden
slechts goed is
en de jeugd thans
wordt bedrogen
maar ook dat
de sprankelende schoonheid
door mijn aderen
zal worden gemeden
en de opwinding…
Winter
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
711 Rode lijnen komen samen
In het blauwige water
Hitte maakt plaats voor kou
Licht zand wordt grauw
Hoge golven nemen afscheid
Van de ooit zo volle stranden
Uitgeputte meeuwen vliegen hun laatste rondje
Een vergankelijke drukte is niet meer
Nooit was er een beter moment
Om terug te gaan naar wat eens was
Naar de vege gure wind
Die ons ieder…
Het straatje
gedicht
3.1 met 16 stemmen
7.205 Kom in deze straat, de laatste straat,
en ga van huis tot huis. Kom binnen,
loop alle kamers door. De weg is smal,
het dek van zand, de gevels zijn gestut,
de panden krot verklaard. Hier wonen
goede mensen, elke stuiver wordt gespaard.
‘Dit is ons straatje, om ons heen wordt slechts
verladen en geraffineerd, hier wonen wij,
met…
SCHERVENVUUR
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
1.354 Scherend langs de spiegel van mijn leven
zweef ik van kring naar kring in duizend ringen,
landt hier en daar voor lang of even,
en stuif dan door in mijn verwikkelingen.
Ik kijk mij na en lees de sonde
van geluk, verraad, vervulling en verlies,
tel het gelag en week de wonden
in ‘t zoete zuur van vers geboortevlies.
Ik laat los en voel…
growing pains
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
590 wat verschuift
is de zon...
langzaam
wordt
mijn schaduw
langer
Lejo van Kuijeren…
memoire
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
450 in het huis
spookte het
maar ik was kind
en voelde zo diep
dat ik het niet zeggen kon
wie waren het?
wat deden ze?
ik dacht wel eens
het was de wereld
van grote mensen
die ik niet zien kon
maar die gonsde
aan de periferie
van mijn volwassenheid…
Een veeg licht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
506 ik mozaïekte
met stukjes leven
om ze harmonisch
te passen in het bestaan
het leek goed te gaan
tot de lijm verdroogde
het cement verpulverde
waarin ze waren gegoten
heb met alles gebroken
toen ik jouw ogen zag
een veeg licht in een
donkere straat bij nacht
je lach parelde tanden
in witte aanstekelijkheid
handen speelden met schaduw…
ZWARTE TRANEN
gedicht
3.2 met 18 stemmen
8.421 Wat heb ik er weinig van meegemaakt,
de myriaden voorvallen op aarde
die eindigden binnen de 31 miljoen
622 duizend en 401 seconden
uitgeroepen tot het jaar 2008.
Al het schenden, met voeten treden,
graaien, overstromen, al het fanatieke
moorden en oplaaien – godzijgeloofd
kon ik ze hier gedrukt voorbij zien komen
en overgaan tot de orde…
Wij gingen uit stelen
gedicht
2.6 met 30 stemmen
15.015 Wij gingen uit stelen en begonnen meteen
met de dag. Van zonsopgang tot een handvol
peperdure minuten na middernacht.
Wij verzamelden geneeskrachtige kruiden
zoals de zangerige lus van de bergweg,
de speeltuinen en de boomgaard waarin
het boerse linnen te bleken lag.
Wij droogden wat we met honderd listigheden
verworven hadden en stampten…
Het onzekerheidsprincipe van Heisenberg
gedicht
2.9 met 21 stemmen
11.246 Zoals iemand die wordt bekeken
en zijn hand onwillekeurig naar het
aangezicht brengt, de blik neerslaat,
de al gelezen krant nog maar een keer
openvouwt. Kortom: niet meer is
zoals hij onbekeken was. Zo blijken
ook elementaire deeltjes onderhevig
aan universele gêne. Als je kijkt
wijzigen ze schuchter en onvoorspelbaar
hun snelheid of plaats…
II
gedicht
3.0 met 22 stemmen
7.752 Tussen brandende rozen stond rechtop een zwaard
een vogelreservaat en een dorp aan weerszijden uitstervend
van brandenburg tot oude schild.
angstvallig daalde de zee
tot paradijselijk eb waar wolken het water verlieten
en blustanks vervoerden met verdrinkingsdood
door de lucht,
rode paarden voorop,
strijdkreten uitgooiend op het dorp
dat zich…
Nacht op de Vaalserberg
gedicht
2.5 met 17 stemmen
8.918 Lange klim na sluitingstijd. Afscheid van lantaarns;
bos overkapt de stappen; maan vlekt op mijn voet.
Langzaam wennen ogen aan muisvormige keilkeitjes
wegketsend over mos. Nooit zinken. Daarom hier,
hoog boven het land dat zijn bekoorlijkheid verloor:
ontaard experiment: wordt teruggedraaid. Op de top
is het hoogste punt het hoogste punt niet…
Lentegedachte
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
939 nee, het valt niet weg
te denken dat er leed was
en verliezen zijn gevoeld
nog immer hikken onze snikken
in de nagalm van genoten geluk
dat onverhoeds ging barsten
toch ligt het erf weer boordevol
met zaaigoed uit gekwetste vruchten
dat bevroeden doet wat komen gaat
laat nu die harde zaden maar
in ons zilte traanvocht wellen
tot…
Dansende metaforen
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
725 Zoals jij de metaforen kan laten dansen
in het oktoberregenwoud van natte dromen
wanneer je weer afdwaalt in onzekerheid
en ontkenning, het enige dat wacht,
wacht je op mij in een zomernacht
aan oevers van alternatieven
regeer jij over zinloze lethargie
commandeer jij zinnen
als sprakeloze koninginnen,
diep in jouw horizon
van zwijgend…
Met uitzicht op de zee
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
879 En land om te veranderen.…
De polder waar ik geboren ben
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
487 Een grote vlakte door gras groen gekleurd
doorsneden met sloten en door heggen
ingelijst door muziek van vogels die daar leggen
langs de randen door silhouet van bos opgefleurd
bijna nergens was rust zo heerlijk te vinden
ideaal daar die ruimte van ’t polders land
natuur nog beheerst door boerenverstand
daar zwierf ik dagen door ’t veld met…
Errata *)
gedicht
2.5 met 14 stemmen
5.687 Voor 'kussen' lees: 'kussens',
Voor 'vliegen' lees: 'liegen',
Voor 'van jou' lees: 'van niemand',
Voor 'nood' lees: 'wet'.
Voor 'nu' lees: 'later',
Voor 'later' lees: 'nooit',
Voor 'weten' lees: 'vergeten',
Voor 'waarom' lees: 'daarom'.
Voor 'stenen' lees: 'brood',
Voor 'trouwen' lees: 'branden'…
Palingdansers
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
462 hoe zal regenwater de vallei instromen wanneer
de kring zijn richting keert en kreeften zwemmen
in de fuiken van palingdansers die hun gladde vel
niet verkopen aan onderkruipers en kale sjansers…
Palingdansers
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
608 hoe zal regenwater de vallei instromen wanneer
de kring zijn richting keert en kreeften zwemmen
in de fuiken van palingdansers die hun gladde vel
niet verkopen aan onderkruipers en kale sjansers…
In niemandsland
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
592 nog nooit
ben ik beland
in niemandsland
de aarde is vergeven
van heersers over leven
de grond al eeuwen verdeeld
er is geen ding
dat zonder eigenaar is
gemeenschappelijk bezit een fictie
wij leven in archaïsche structuren van
grenzen en consumptiemaatschappij
mondialer denken komt sporadisch dichterbij
het is de overlevering
van…
changement
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
977 ik ken jou van vroeger
sprak de man verrast
nee zei ik ontkennend
ik was destijds een ander
die jij hebt gekend...
later leerde ik mezelf te zijn
dus nú ben ik een ander…
Lentewacht
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
811 Zijn moeder zal wel overleden
ze was toen al oud, maar zijn gedichten
houden reeds in de herfst winterslaap
draaien zich op hun zijde
als ze snurken
In het gelaat vallen strepen
zo vredig liggen ze
helemaal niet bang
De wereld vergaat toch wel buiten
binnen leven ze heel lang
Als wakker ze worden met trommelgeluid
rijen vormen in marsgelid…
Aeolica *)
gedicht
1.9 met 439 stemmen
41.470 hij doet echt zijn best voor haar.
zij houdt ook heel erg veel van
hem. hij weet zelf ook dat hij
niet meer maar kan doen wat hij
maar wil. zij trekt het zich soms
heel erg aan. hij is soms bang.
zij kijkt wel eens sport met hem
op de bank. hij kijkt nu ook
wel eens geen sport. zij lacht om
wat hij soms zegt. hij is lief
zij kookt vaak goed…
Stille pracht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
484 De stille pracht,
die opgesloten is.
Zo onverwacht,
dat ik je schoonheid mis.
De stille pracht,
die is je schaduw schuilt.
Zo ondoordacht,
van karakter geruild.
De stille pracht,
die langzaam wegkwijnt.
Zo onverzacht,
uit je hart verdwijnt…