7973 resultaten.
Zwartwit II
netgedicht
3.5 met 26 stemmen
1.764 Later achter vind ik pasgeboren: Streetdance,
Princess en Stripe in volle leven: zij zijn mooi.…
Zomer?
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
910 De zomer lijkt nog zó ver weg
Wolken plagen de korenblauwe hemel
Regen laat zich door de wolken druppelen
De zon krijgt geen kans om zich te warmen
De zomer lijkt nog zó ver weg
Het zonlicht verscholen achter wolken
Verlangen naar blauwe luchten
Waar de zon ieder zal laten verwennen
De zomer lijkt nog zó ver weg
Stranden die in leegheid…
Vluchteling
netgedicht
3.4 met 320 stemmen
66.320 of bewolkte luchten
Kleine witte duif
je hart is vol verdriet
ik lees de droefheid in je ogen
waar de onrust schemert; vaag
je vleugelslagen worden traag
het weten heeft je moe gevlogen
Kleine witte duif
de tochten worden je teveel
ik kan niets dan angstig vragen
of je de moed nog hebt te stijgen
om de vrede van je groene twijgen
achter…
Achterlaten
hartenkreet
4.9 met 9 stemmen
1.084 Dit jaar vol pijn, verdriet,
Angst, tranen en haat,
Dit jaar vol onzekerheid,
Het wordt tijd dat ik het achter me laat.…
Dwalende Vragen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
917 Teken aan de wand
Mijn eigen pad
Mijn eigen hart
Betrouwbaar als
Los zand
Ik licht mijn hoofd op
Strek me uit naar iets
daar ergens
dat moet toch wel
Hart is ‘t spoor bijster
Dwalende vragen
Stel ze aan de lucht
Heeft iemand ze gehoord
Stilte afwachten
Wanhoop verwachting
Waar is die stem
De warmte die mij omringen gaat
Achter…
Schenken
netgedicht
3.7 met 101 stemmen
39.572 Uit een fles vol zwart verlangen
schenkt hij zonder enig maatbesef
zijn verdroogde glas vol slangen
alom sidderend voor zijn lef
De verstilde hartstocht komt tot leven
de passie nu ook huizenhoog
haar silhouet lijkt vaag te zweven
en hij wrijft zijn tranen droog
Heel zijn wezen nu vulkanisch
de aarde trilt achter ontkurkte gloed
elke beweging…
Verleden doet toch nog pijn
hartenkreet
3.5 met 13 stemmen
2.333 Later heb ik gehoord dat je dood was,
en een vrouw met drie kinderen achter liet.
En toch na al die jaren
voelde ik zelfs nog iets van verdriet.…
dag dag
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
1.039 De grizzlybeer slaat vissen
uit het water op de wal
en er ontstaat een glinsterberg
terwijl een grijze man
traag formulieren stempelt
stapelt in het kale licht
een tijger sluipt verborgen
achter strepen door het gras
onzichtbaar als de vrouw
die zich van top tot teen
met waardigheid bekleedt
en toch wordt nagefloten
de…
Verdronken kasteel
netgedicht
4.1 met 39 stemmen
8.561 En verlegde tijd zich ondergronds
achter oeverende uiterwaarden
als een wak in lage Maas
-men noemt het verdronken
dit beeld dat eilandde als dak-
het water brak en sleep
keerde de stenen terwijl
algen verweerden, zwart als pek
op deze plek, die ik droomde,
slechts vermoedde, op het schijnpad
de verbeelding van een vesting
zo…
Die vreemde man op de foto
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
4.133 Een man in een uniform en met pet,
achter een bureau, hij kijkt in de lens,
de fotograaf heeft hem in die pose gezet,
de glimlach duidelijk niet z'n eigen wens.
Die man daar in dat kleine kantoor
is mijn opa, maar niet die ik heb gekend;
vier was ik slechts toen ik hem verloor:
hij was veel ouder dan de man op de prent.…
gaat in drieslag af
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
777 zomaar een straat
jong spul aan
moeders hand
ze gaan en monden
staan niet stil
in samen vergelijken
terwijl ze weten
dat anderen achter
donkere ramen kijken
opgeschoten jeugd
waar een verdwaalde
vader honkbalt met
zijn zoon onder het
kritisch oog van
vrienden en hij bedient
ze met twee deuken in
een auto zonder kreuken
gaat…
Carmen
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
2.237 ‘t Maakt jou niet uit
jij dondersteen, jij kleine guit
En ’s avonds zit
ons kleine blonde bolletje
achter de autoruit,
dan zwaait ze
als ze weer vertrekt;
we zien al naar haar uit.…
monsterverbond
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
1.294 hij is een beterweter, een menseneter
een loerend monster dat schuilt achter
elke boom, kuilen graaft voor naïefjes
liefjes vraagt waarheen ze gaan
met haar rode cape huppelt ze in het bos
over het sterrenmos, plukt madeliefjes
maar oh de grote grijze doerak lonkt
en lispelt met verdraaide stem
dag kind met je oogjes vol pret, voor wie…
Ik?
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
1.479 Gisteren had ik een droom,
vandaag is hij weg,
gisteren zat ik nog vol hoop,
vandaag een hoopje ellende,
opzoek naar drank,
wat gezelschap achter de toog;
de wereld lijkt toch zo groot,
ik voel me klein,
soms kijk ik omhoog
naar die ene ster,
wachtend op zijn val,
op een beter moment;
er zijn zo van die dagen,
maar ik heb er zoveel…
druifde in mijn wijn
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
680 je druifde
in mijn wijn
voelde schraalheid
op mijn lippen
wat in groen begon
moest rijpen in
de hete zon
ik wist je achter
het centraal massief
de kale bergen
na de imposante
bariérre leveren
nu eindelijk de
beste Corbiére
jij weet van overleven
de kale rots
kon jou de kalk geven
die je nodig had
de scherpte van
karaktervast…
Gebroken spiegelbeeld
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
816 Haar spiegelbeeld verdronk
in het water van de rivier
en liet alleen rimpels achter.
Ik zag het meisje kijken
naar de duizend sterren aan de hemel
die ze herkende in de gebroken spiegel
van haar kamer.
Haar spiegelbeeld herkende zichzelf niet.…
Geografie
gedicht
3.7 met 26 stemmen
14.812 Op vreemde eilanden rondreizen
zonder te vinden achter de laatste heuvel
een boomgaard rond een klein erf, en over
het rijstveld, de moederlijke lage herfstmaan.
------------------------------------------------------------------
uit: 'Volmaakte aanwezigheid, volmaakt gemis', 2000.…
Als de muren trillen
hartenkreet
4.1 met 26 stemmen
1.832 Wanneer hij niet gedronken heeft
lijkt hij een heel gewone man
zo eentje van dertien in een dozijn
en zijn ze samen een gezellig span
maar als 's nachts de muren trillen
door zijn bulderende stem
dan stop ik het liefst mijn oren dicht
en denk dan oh wat haat ik hem
als zij dan 's morgens over straat loopt
't gezicht verborgen achter een…
Landschapspark
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
676 het zigeunerland
van ademzucht
tussen heksen en dwergen
speelt de muziek
van zigeuners nog altijd geheimzinnig
in de wildernisruimte van mijn zinsbedrog
liggen de heimweeklanken, de ruige vlakten
van weleer in wilde groente,
en schuimbekkende
inktvissen die woorden langs de lente lijmen
voor de bont gekleurde konijnen
die huppelend achter…
Nolite iudicare
poëzie
3.7 met 6 stemmen
2.004 Wat achter was
Kon hij niet overmeestren.
Daarom ging hij ’t staketsel door
Als een die vrezen
Voorgoed gaat wisslen voor geluk.
En is hij veilig aangeland?
Ziet hij in zalig zwijgen,
Hoe angstig wij aan levens steile rand
Over het geheim van zijn stil lichaam nijgen?…
als je ’t wilt horen
hartenkreet
3.3 met 12 stemmen
1.869 horen
zou ik je zeggen vannacht
dat tijd nooit vergaat, helderheid nooit wegvloeit
uit het hart van het licht; dat wij verder leven
in de herinnering als woorden op andere lippen
en zeggen dat het vergeten niet groeit noch de stilte
op eenzame straten; dat het dagelijkse vuur
alles verbrandt, paden niet verdwijnen
er altijd een zee golft achter…
Ik wil je raken.
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
624 Ik probeer je nog
één keer te raken,
als je achter mij
zal staan en in een
laatste vers jouw
licht te vervolmaken,
de essentie waarmee
het laatste gat wordt
gedicht in de voor ons
aangewezen tijd, kan
niet somber klinken of
ongrijpbaar vederlicht
om dan aan te vertrekken
en bij gelegenheid weer
a-priori af te leggen en elkaar…
De kippige ziener (dorp 1959)
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
748 formulier
Dorpelingen die dol enthousiast
Daan zijn wonder haan bezoeken
vinden slechts zijn verengewaad
ik heb niets gehoord vannacht
jammert een verdrietige Daan
de vos verraste hem in z’n slaap
Nostra de ziener was wat kippig
hij vocht voor wat hij waard was
dat was niet erg veel hé, oom Daan
snavel en poten liet de vos achter…
toekomst tegemoet
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.141 Lange laan omzoomd door berken
Zonlicht speelt spel met schaduwblad
Silhouetten achter stammen wijken
als ik kijk, omringen me, meer dan dat
Waarom doorgaan? Geen antwoord
Oneindig plein, schitterende straten,
paarse heuvels, witte wolkenluchten
maar de zon - heeft hij me verlaten?…
De laatste stuiptrekkingen van de zomer
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
786 van de
laatste stuiptrekkingen van de zomer
die bijna ten einde is
de dagen al wat korter
de nachten fris
voorbije vakanties
lege stranden
verlaten terrassen
welkom herfst
nog even en
ga je ons weer verrassen
met je wonderschone
kleurentooi
die zal schitteren en glanzen
als een pas geverfd
schilderij zo mooi
en de zon verdwijnt
achter…
V.V.T.
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
458 Ik kan geen leegte vullen
met wat had kunnen zijn
de dagen vragen niets
dan verder zonder pijn
een leegte,
geen herinnering
van jaren, die niet waren
gewoon achter behang geplakt
goed verstopt,
tot echt verdwenen
dat het verleden niet ook de tijd
van heden nog komt lenen.
maar leven leeft
zonder de spijt
van een verloren tijd.…
herfstwandeling
hartenkreet
3.5 met 12 stemmen
1.015 de wind neemt m'n gedachtes mee
ik ga er achter aan alsof ik op
bladeren jaag die rollen over
de grond van deze lange straat.
(waar zijn m'n gedachtes nu?
o ja, door de wind meegenomen.
honderd keer herhaal ik dit in
m'n verwarde hoofd. op deze kille
ochtend deze onrustige ochtend).…
TURINGWEDSTRIJD (2)
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
553 Dat er studenten werden ingehuurd
Om ‘t eerste kaf te scheiden van het koren
Dat kregen we na afloop pas te horen
Het heeft als zand in boxershorts geschuurd
Wij, rijpe dichters, voelden ons gestuurd
Met kluitjes in het riet door junioren
Nog lang niet droog achter hun ezelsoren
Heeft grut ons werk bepoteld en begluurd
Wat weet een melkmuil…
Verholen?
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
612 de ochtenden zich laven
tot het morgen gloren,
worden nieuwe tranen
geboren, leggen zon en
maan een schaduw
over een geleefd gezicht,
lucht en water verhangen
zich aan nevelringen, de
mens wikt en schikt zich in
een aantoonbaar gewicht,
naar de maat van al die
overbodige dingen, schuift
daarbij de gordijnen dicht,
verholen achter…
Waar vlaggen wolken kietelen
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
616 Wat gaat schuil in en achter deze bergen
als een ongrijpbare eeuwigheid in stilstand
is het de onveranderlijkheid van het zo volstrekte
is het deze moederschoot die me wekte?
Ik zou het leven hier zomaar willen bezingen
een echo uiten over de toch doodgewone dingen.…