8934 resultaten.
Enveloppe
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
614 en het is de merel die mij
met het begin van een klaaglied
heel even al zingend troosten wil
en laat mij dan alleen met mijn verdriet
en toen werd het rondom mij
kil en koud en doodstil…
Scholen vis
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
437 ik dreef
op een zee van
geschreven woorden
de aflandige wind
opende een blanco
a-vieren strand
daarboven de zon
vol ludieke ideeën
in zomerstand
ik lachte om de
creativiteit van
koud watervrees
na deze eb ben ik
gaan springvloeden met
gouden grepen uit het goede
wij stormden buien
voorbij in een
extreem calamiteiten tij…
Affectief gemis
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
467 afstand markeert
tussen warm bloed en
kille stille zakelijkheid
transparant
maar nog altijd
oorzaak nummer een
van dodelijke kramp
door affectief gemis
bijna onder handbereik
maar de groepen zijn hun
leiders van vroeger kwijt
het is de explosie
uit jouw blik die in
vuur en geluid aanslaat
op ieders ik waar
bloed warm mengt
het koude…
vormen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
523 hoe vormen zich
passen in willekeur
tot grillige hoekige
fragiele fundamentele
aforismen verlijdt
het heden naar de
bouwers van de
eerste op maat
gesneden steden
zowaar is geen stad
aan mij gelegen, ‘ k ben
een stakker en schoof me
buiten plicht en
vreedzaam denken
het cillicium wurgt me in
een tot koud geregen
aanhoudende greep…
Vitamine-gewicht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 Het vlakke strand
voorland
van het vlakke land
met daartussen
de duinen
tientallen meters hoog
ze houden ons droog
doen onze dorst lessen,
onze honger naar natuur met
‘t weer: onbewolkt, zon of
bewolkt, koud en guur
die elementen zijn als
vitamines voor ons leven
ik schrijf dit zittend op ’t strand
wacht tot de zon
daalt ver achter…
De biologische vijver
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
506 De visjes bleven in de koude vijver.
De dichter bleef bij de hete kachel.
Hij had warme, biologische soep,
waarin al wat leeft ontstond,
en droge kleren nodig!…
De laatste lentebloemen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
396 ik zag je de laatste
lentebloemen plukken
uit de zomerwei
volle pluizenbollen
blies je nog leeg in
een lange ademtocht
toch speelden er
vleugjes nostalgie in
de lach die je achterliet
hoe koude wind de
bloei vertraagde en er nog
een schitterend palet van maakte
waar veilig geborgen
de knoppen voor de zomer
zich klaar maakten…
Verdwaal in taal
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
423 Hij reed me naar zee
Ik maak kleine passen
op blote voeten
Kleine passen in het koude
zand, ik doe mijn best
Ik ga niet liggen
De tenen van mijn voeten
komen mij tegemoet
Naast zijn stappen
We hebben dit vaker gedaan
vroeger, niets aan de hand
Altijd waaide de wind
zout in mijn haren
schuim in mijn woorden
die verstoppertje spelen…
De nachten.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
538 Met mijn arendsoog monster ik je lichaam
dat uitgezakt is en gebruikt,
nu nog koud en verlaten op het koedek
maar later brandend zal behagen
wanneer de poolnacht komt belagen.
Ik omarm de sombere bomen
in je droeve tuinen.
Kus me nu, er zijn vuren aangelegd,
de nachten zullen vredig zijn.…
Het vliedende uur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
528 Het holt ons reeds vooruit,
kon niet wachten,
richting zomer
en zomerse gedachten
wanneer de zon, pas laat,
haar ogen sluit
De zomer,
met altijd te weinig uren
waarin wij,
in zwoele zomernachten,
diep elkaar in d'ogen turen
En dan, verstild,
staat het uur te wachten
op ons
wanneer het in de koude winternachten
weer stil en ongemerkt…
Amazone
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
485 over overvloed
in regentijd
over schaarste
en de droge tijd
De rivier als levensader
waar ook jij zal baden
jagen
waar vrouwen pannen schuren
zand als zeep
totdat ze glanzen
als je moeders luide lach
Ook vannacht zal ik je dragen
in een wereld van twee talen
ik zal je wiegen tot je droomt
Over schaatsen op de grachten
Het is koud…
Extatisch genieten
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
453 het vuur
in je ogen
brandde
toen ik
mijn koude
handen
met witte
vingers aan
jou liet zien
in liefdespatroon
dansten rood-
oranje vlammen
hun warmte
en altijd als
wij samen
waren begon
het hete bloed
te circuleren
nog steeds
werden wij
overvallen door
deze intussen
bijna berekenbare
acties en ons
verlegen lachen
had zo…
Wintervirus
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
427 Tijd kan versnellen, stilstaan, kruipen
Dat merkt zij goed in januari
Haar lijf lijkt wel een Kalahari
Zweet blijft uit klier en porie druipen
Ook haar kon het te pakken krijgen
Het zonlicht wordt niet toegelaten
De regen teistert tuin en straten
Zij ligt te kreunen, kuchen,, hijgen
Het nieuwe jaar is slecht begonnen
Zo nat en koud…
Anoniem stationnetje
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
407 zonder kaartje
de trein gepakt
hij stond voor
ons op wacht
vertrok meteen
na de fluit
reed snel het
anoniem
stationnetje uit
nog tikken de
wielen hun
maatschappelijk
verbonden cadans
de rode draad
gleed door
onze handen naar
een griezelig stil
rangeerterrein
tot onze gillen
schrokken van
het zwart van
de nacht die
koud…
Imbolc II
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
529 schapen, de Aarde zelf
wil baren, leven schenken,
melk laten vloeien;
Barden dichten en bezingen
luchtig het leven, de liefde,
sensueel geurende bloemknoppen
die kleurrijk ontluiken;
Smeden smeden ploegen,
timmerlui herstellen de kraal,
bezielde handwerkslieden, begeesterd
door het eeuwige vuur van Kildare;
De bronnen wellen weer,
koude…
Windfluisteringen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
454 verluchtigend
vlocht wind
met warme en
koude vlagen
zijn verhalen
aan bladeren
die opgewonden
hun draai nog
niet echt
konden vinden
omdat ze een
heel seizoen
deel hadden
uitgemaakt van
de boomkroon
onder het stof
van verloren dagen
blonken glinsterend
vragen die niet aan
de orde waren geweest
jij wist sneller
dan een ander…
Het verre licht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
437 ik heb de
stukjes lente
gekoesterd
die wij samen
hebben
ontdekt
op onze
geheime plek
wat luwte
en een paar
straaltjes zon
een enkele
nachtvorst
op de rulle
snel drogende
ondergrond
heerlijk om jou
dadelijk weer
te zien met een
handvol duin
en glinsterend
zee-natuur wind
schrijnend koud
en venijnig guur
maar in je
gezicht…
de droomkus
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 met jou
zou ik zo graag
vandaag nog eens een ommetje maken
om opnieuw dat zalig geluk te smaken
van samen te likken aan ' t zelfde ijsje
en nadien met koude tong
aan je warme lippen en diep in je mond
hetzelfde te beleven
dat ik toen zo enig-innig vond.
oh, als zulke kussessie
na twintig jaar
eindelijk nog eens kon!…
Zonneschijn
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
521 Klaag niet over de koude wind.
Voel de regen niet door straten kolken.
Geniet van sneew zoals een kind.
Altijd zal de zon nog schijnen
ook al is het boven het wolkengordijn
zal donkere wolk met goud omlijnen
't hoort in 't leven, regen en zonneschijn.…
Echo
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
579 Zij is er voor mij denkt hij
en ik voor hem hoopt zij
volgt zij hem, hoort hij haar
smachten even maar
of blijft het slechts
een pure illusie
beiden empathisch
en hoogsensitief
platonisch poëet
narcistische nimf
badend in zuivere
bron van koud water
verwarmende woorden
van liefde, idylle
waar enkel haar blauwe
vlinders…
Vlucht voor den duivel
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
471 Loop voor den Duivel, zwart van list,
waar maanlicht koud zijn schaduw kust.
Hij fluistert zacht in nacht en mist —
wie hem bemint, vergeet de lust.
Zijn oog is zoet, zijn hand is wreed,
hij geeft wat sterft, en neemt wat leeft.
Hij weeft van as een zilvren droom,
waar ziel en zonde samenstroomt.…
Smeltend wit
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
235 De zee verruimt haar zilte grens,
verslindt de koude zonder wens.
Wat ooit het licht nog zacht bewoog,
verdwijnt ten slotte, uit het oog.
Wat bleef van wit smelt in het licht,
het oude zwijgt, het nieuwe zicht.
De tijd verdwaalt in zachte vaart,
en alles glijdt, geen hand die spaart.…
De gesnoeide stem
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
315 In de studio, onder koud licht,
zit een stem die niet mag dwalen.
Zinnen liggen klaar,
gepolijst door handen
die nooit in beeld komen.
Hij leest wat moet,
niet wat wringt.
Zijn blik blijft strak
als een vlag in windstil weer.…
Mortuair
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
552 De doden liefhebben is een koude kunst
Ze doen je geen pijn, branden je niet af
Het continu naijveren uit afgunst
Zoals bij welzijn gebruikelijk was
Is over en hun voltooide bestaan
Een wijn die geen lauwerkrans meer behoeft
Een honing door imker en bij beproefd
Die men in korven en kelders doet opslaan
Zo oorbaar als op vaas gezette rozen…
Redt de Bronnen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
145 Verhalen zijn vloeibaar:
met elkaar vervlochten
stromen in de oeroude
Verhalenoceaan
een en al kleur, en
van kokend heet tot ijzig koud
Zij vermengen zich, vernieuwen zich
en verwekken nieuwe verhalen
Maar de watergeesten raken
overwerkt!…
Liefdesbrieven uit het grensgebied
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
107 Ik tast de letters af die jij liet staan
de muren zijn van steen, het bed is koud
jij schrijft de leegte dicht, ik lees je vrij.
Ik ben de schaduw die jouw woorden vangen.…
B O M E N
poëzie
3.9 met 12 stemmen
4.567 Die de eerste, die de laatste zijt,
in ‘t warme, in ‘t koude jaar,
hoogstammig, hooggespilde, hoog-
getopte abelen, binnen
uw alderhoogste gaffel zit
het schilde vogelpaar
dat schetterbekt, zijn luchtgebouw
zorgvuldiglijk te ontginnen.…
De renner
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
713 Weer zwarte stipjes
ik knipper
en veeg een traan weg
die was vast
van de koude wind...
De stipjes blijven
twee vingers, drie, een hand
vier handen.
Ik wil roepen maar kan niet
wil opstaan
maar kan door mijn tranen heen
alleen maar kijken
naar de stipjes
vele, vele handen vol.…
Cyclus: Vallen en Blijven ( deel 1 )
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
307 Maar het is ook: overleven, langzaam ontwaken, en iets kleins durven planten in dorre grond.
Voor wie ooit aan de rand stond — of daar nog staat — moge dit geen handleiding zijn, maar een hand op je schouder.
Een fluistering: je bent niet de enige.
En soms is blijven het dapperste wat je kunt doen.…
afscheid
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
3.226 Ze praat van toen, van is geweest, van houden van, van zoveel meer
maar zonder dat ze woorden geeft
aan toen het delen niet bestond
aan hoe ze samen op de grond…
maakt met haar woorden dat ie leeft
Ze kijkt ze aan en ze vertelt van hoe ze samen, nachtenlang
zo lief, juist als die ander bang en hoe zij, voor hetzelfde geld…
Ze zoekt gezichten…