9635 resultaten.
De overzijde zien
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
606 het krioelen
tasten en voelen
kost weer te veel energie
heb mijn vleugels uitgestoken
zweef in stilte
land in rust
naar de grens
van het bestaan gezocht
ver van iedereen vandaan
het enige geluid
dat komen mocht
was mijn eigen hartenklop
nog leef ik
bruist mijn bloed
de overzijde zien doet me goed
ben op mijn
eigen wereld…
De milde vrijheid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
507 Is er een vrijheid zonder herrie,
in stilte,
in kalmte,
in rust,
in vrede,
in de koestering van lommerrijke schaduw.
Is er de ruimte,
gedeeld en ondeelbaar,
gewoon om er te zijn,
voor allen,
als drinkbaar water,
en omdat niemand zonder kan.…
Jaloezie
gedicht
2.4 met 16 stemmen
5.709 het fluistert aan de hoeken
het gonst in de stilte
het komt langs alle muren omlaag
de wind krijgt vleermuisoren
tot het wantrouwen
een kop met zes ogen opsteekt
en het valse vermoeden vat krijgt.…
Onneembaar onderhout
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
486 ik zie de bomen groeien
struiken dichten donker
in onneembaar onderhout
op open plekken
grijpen groene vingers
in snel tempo licht en zicht
schaduwen
schieten omhoog
reiken naar het nachtelijk duister
angstaanjagend is de stilte
geluidloos het gillen
als ik langzaam ingesloten word
zal nooit meer een bos betreden
want ik ken…
In bezweringen gebeten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
913 Wat je zegt is waar
binnen de context van het doel
dat je voor ogen hebt
maar niet iedereen
heeft hetzelfde doel
dus zweeft waarheid
ergens tussen stilte
de muggen bij de vijver zwijgen
het spiegelbeeld van de natuur
kent nu slechts toekomstdromen
van vergankelijkheid in tederheid
consumenten zwerven naar
het winkelwarenhuis voor…
vele dagen, nachtenlang
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
586 een wolk snijdt de maan doormidden
de man opent zijn ogen
welk deel van jouw land ken ik,
vraag ik
waaraan ben je gestorven
aan de waarheid, de wind
witgepoederd door de enorme stilte
van de eenzaamheid
ik vraag waar je bent
en voel het afgesneden deel
de kamer is vol gegons
wanneer je me zwijgend ontmoet
we schrikken van…
Geen berouw om te sterven
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.334 het lichaam, de kast
des levenstijd, vervolmaakt in een
jeugdig opmaak, de dood reist mee
met al die jaren die schrokkig de rimpels
voeden en het kindzijn terughalen
uit de spelletjeshoek
neen, ik zal het sterven ontbinden
het ontrafelen en de dood ontlopen
door het simpel niet te doen, de dood
is voor anderen
of toch, breng mij de stilte…
graflichtjes
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
656 in de stilte van nu verblijf ik
zachter, door droombeelden van toen
er brandt een kaars, mijn loflied zingt
en onderaan de dag klinkt wee
een jammerklacht
maar hier, geborgen in het nu
draagt liefde duizend rozen op, aan
alle zielen
waar we knielen zucht de grond
mijn mond noemt honderd namen rond
een warm moment
wat ben ik blij-…
De strakke kragen riet
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
502 mis de ochtendrijp
in roze tinten bij een
rood omkranste zon
het ongerepte
witte landschap waar
de stilte krakend klonk
grijze buien
met hun sluiers sneeuw
die dansen op de wind
krasse schaatsers
langs de strakke kragen riet
verglijdend in het verre niets
eens zal de vorst
zijn winterse entree gaan maken
anders zal de lente nooit…
reizen (2)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
559 het trage tikken van de klok
benadrukt statig de gestolde stilte
op zondagmiddag is mijn venster
op de wereld de doodse eindeloze
straat waarin zelfs de hond
zwijgt en slaapt
het hart kan de oppervlakte
niet bereiken om op de tong
te liggen
in deze onbeweeglijke uren
glijden mijn ogen voorbij
de horizon naar de eindeloze
sterrenregen…
Orde der nachtvleugeligen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
439 woorden die naar
stilte neigen
stuiten op
botsend binnenzwijgen
het mag van geen
naam weten
schielijk, op de drempel
van een soort vergeten
dagen lijken geteld
maken van dood gewag
ordeloos gevangen
in bedekt zelfbeklag
raamloze gevels met
plaatsvervangend gat
als lamento in leemte
enkelvoudig vervat
gevlucht naar de nacht
nu…
Expansie
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
487 geeft een aanleiding
voor het tegengestelde waardoor jij leeft
ergens in een nieuwe wereld
zonder commerciële gekte
verlaat een vogel onze denkwereld
ik voel een bevreemdende waarheid
in een andere omgeving, ergens in een verte
met de eindeloze expansie van mijn dromen
aan het begin van alle onuitgesproken vragen
nu het ultieme zijn als stilte…
Hoogtijdagen van de zomer
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
812 Ik beadem droef de stilte
op jouw graf met de hortensia
die blijft zwijgen over regen
door mijn vrienden onherkenbaar
loop ik langs oeverloze gewoontes
van de rivier met haar onstuimigheid
licht met ongekende duisternis
passeer je in de schaduw vol empathie
voor het leven in geestelijke ruimte
alsof afstand naar werkelijkheid
bestaat…
tegemoet
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
595 hou me vast
met handen van de nacht
en laat dit eeuwig duren
want morgen
nog voor duinen aarde worden
treurt de dageraad
langs grijze wangen
vederloos en onafwendbaar
met om mij heen
de lage stilte van een dichtgegroeide dag
hou me vast
in het voorbijgaan
en draag het ruisen naar verlangen
avondblauw, naar wie ik ben
de zee…
Zoals ik in jou
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
870 En een diep verlangen
roept vanuit de stilte
volkomen nieuw:
Woon in de liefde
zoals de liefde
wil wonen in jou.
Dan
zullen de dikke muren breken
en zing ik
mijn Hooglied:
blijf in mij
zoals ik in jou.…
Snoepvlinder
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
824 De lekkernijen die ik
in mijn geest verzin
zijn immaterieel
en door mystiek gezonden
snoepvlinder
ik praat tegen je
in mijn duisterslaap
maar wakker in het licht
ben je er niet
tussen de letters
van mijn woorden
heerst stilte
hongerige zuiverheid
van naakte adem
daar moet ik het mee doen
snoepvlinder
jij bent gevlogen…
Non-verbaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
537 In de schaduw van jouw licht
streel ik met mijn ogen
jouw lieve gezicht
In de stilte van jouw verhaal
luister ik
aandachtig, naar jouw gesproken taal
Uit alle macht
spreek ik uit
zonder geluid, ik mis de kracht
Je kijkt me aan, onbewogen
en ik weet
er is geen woord gelogen
en jij hebt mij verstaan
In het schijnsel van het licht
raak…
Weerspiegeld
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
735 In jou zie ik mij
Weerspiegeld
Als jij daar bent
Constante stroom van esprit
Lachen diep van binnenuit
Wij spelen met levenslust
Dartelend over de toppen
Van jouw en mijn kunnen
Spitsvondig, elkaar te slim af
Samen opgenomen in zonlicht
Jij was weer even thuis
Nu pas het besef van stilte
Kun je zo eigen worden
met de ander?…
Vonkten naar explosief
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
932 ik hoorde je woorden
maar zag bloemen wiegen
in zon en de zomerse wind
jij liet in de lyriek
van je voordracht
alle beelden weer leven
expressief door
blik en gebaar in
een warm omgeven
indringend koos jij
voor stilte in scenes
vol emotionele momenten
ik raakte je onverwacht aan
wij vonkten naar explosief
zonder woorden zijn wij…
Polder
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
487 Graan, polder, hemel
Rechte lijnen, gele vlakken
Meanderend doorkruist
Door achtergebleven kreken
Land dromend van zee
Warmte spiralend
Boven verlaten akkers
Klimmende leeuwerik
Hoor, het zacht ruisende water
Tijdelijk gescheiden
Van haar bedding
Ooit weer verenigd
Tot die tijd
Gouden vergezichten
Korenblauwe lucht
Stilte…
Broos..., fragiel..., licht...
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
470 Broos...fragiel...licht,
ja zo licht
als de aarzelende stilte
van een dromerige zucht.
En bij elke ademhaling
beluister ik haar kwetsbaarheid
die zich ontrimpelt
in de warmte
van ons wonen...!…
Messcherp
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
524 bewegingloos
hangen woorden in de lucht
als wolken op een zomerdag
maar messcherp zijn
hun schaduwen getekend
op de nog warme grond
waar het zinderen
plotseling koelt en koude tocht
in ijzige stilte voelbaar wordt
speelt mistig licht
vals in de stroperige tijd
hij is alle houvast kwijt
kijkt haar hulpeloos aan
in de verte echoot…
De middelmaat
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
495 weer heb ik geprobeerd
mijn horizon te verticaliseren
het is mij niet gelukt
droeg stenen aan voor babel
talen spraken vloeiend hun cement
op weg naar het ultiem moment
maar woorden braakten stilte uit
wij raakten onze hoogte kwijt
in een chaos die geen hemel kent
erosie heeft de klus geklaard
ambities kennen weer hun aardse plaats…
Bij mijn graf
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.066 Ik ben de lippen die je kust,
Ik ben de stilte in de rust.
Ik ben de vlinder in zijn vlucht,
Ik ben adem in je zucht.
Laat bij mijn graf geen traan om mij,
Ik ging niet dood. Ik ben nu vrij.…
Een eigen wereld
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
602 waar vroeger
schemer licht was
in de duisternis
stilte het altijd
voor het zeggen had
als laatste woord
heerst nu kilte
in transparante drukte
zonder schaduw
sprookjes sagen
mythen en legenden zijn
bronnen vol gelukkige ellende
de levensrode draad
spint juist garen bij
dimensies vol met fantasie
laat woorden uit
hun werkelijkheid…
Schreeuwen hun vergeten
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
453 steeds schroeit slecht nieuws
langs kwetsbare plekken
ik heb niets om ze af te dekken
mijn stenen schreeuwen
hun vergeten uit in
de woestijn van mijn leven
ik heb ze achter gelaten
omdat ik hun zwaarte
niet meer kon dragen
want de meute jaagt
de schaduwen na
van verblekende sterren
ik ben de eenling zonder taal
die stilte spreekt…
In een zee van dood
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
534 ik hoorde
woorden verdrinken
in stemmen die zongen
over wanhoop en pijn
het lied van de zwemmers
met stilte als repeterend refrein
de barstende lippen
van droogte en kou
memoreerden hun vlucht
voor angst en barbaar
in een regen van kogels
als minachtend gebaar
zij hebben vrijheid
voor even gezien
het benedendek kraakte
maakte snel…
huis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
451 nu staat hij bij het huis dat
prijsgegeven werd aan wind
striemende regenvlagen
en een op hol geslagen zon
niets anders dan de
drukkende stilte
het snerpen van cicaden
de trage vleugelslag van een roofvogel
het verweerde tafelblad
een atlas met kringen
krabbels en datums van
de voltooide verleden tijd
in deze uithoek van
het menselijk…
Herfstige overpeinzing
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
590 Wat rest
na de verwondering
is
de stilte,
en een
warme smart
in het hart.…
vergetelheid
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
676 het is negen uur
in de ochtend
ik schrijf
over de eeuwigheid
mijn pen sleept langs woorden
verzonken in de stilte
ik wil geen eind forceren
noch een gezicht onthullen
dat ver teruggaat naar kinderjaren
en enkel op een zwarte bladzijde
wakker te krijgen is
ergens moet er een land zijn
een zacht land, een heel zacht land
wie wil…