8651 resultaten.
Gedeelde Privé
hartenkreet
4.2 met 17 stemmen
1.295 Probeer niet mijn kluis te kraken
Dring niet in mijn privé gebied
Laat mij niet in verwensingen braken
Onthul niet mijn geheimen of verdriet
Stromingen van weleer liggen hier opgeslagen
Geleden in kleuren grijs zwart rood en wit
De nog enkele te begane ongekende wegen
Alwaar de dood grijzend aan het einde zit
En als ik hem fluitend tegemoet…
Mijn zusje
hartenkreet
4.5 met 28 stemmen
3.269 Levenslustig, vol energie
backhand hier, winner daar
snelvoetig, vlinderachtig licht
wapperend wit rokje
boven sterke bruine benen
mooi zusje op de tennisbaan
Toen kwam die vreemde opponent
je kon geen bal meer raken
vloog jezelf voorbij
Kortsluiting in je hoofd
ledematen zonder stuur
Wankel ben je nu
breekbaar stil af en toe
verdriet onder…
Bezoek van een oorlogskind
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
937 twee parels
met glazen geduld
lacht ze verloren jaren
zo lijkwit weg
voorbij dat weerloze
is ze zachter dan het wijsje
van de laatste mars
zijn scherven resten
aan haar voeten
dit is het einde
van haar radeloosheid
en nog het enig lawaai
met haar lach
ruik ik de bloemen
blader in de thee en
kijk naar de tuin
ik zie een witte…
501
hartenkreet
4.5 met 17 stemmen
3.218 Het strakke katoenen gewelf
Een hemelsblauw wonder
Duizenden lijntjes lopen
Van rechtsboven naar linksonder
Haar tweegespan beweegt
In het door ouderdom aangetaste
Met hier en daar een kale plek
In het verbleekte uitgewaste
Spelonken onder het zitvlak
Sierlijk openend met elke tred
Witte strengen strekken zich als tralies
Derrière achter…
opnieuw beginnen
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
1.445 woorden
in een zwervend font
ik verpulver de papaver
paverpa de ververpul
de vingers aan de rol
rullen geurige tabak
monden slokken warm
het slijk der aarde
longen zuchten ontspannen
dwars op geduchte werken
ik verzilver de katapult
tapultka de ververzil
elastiek stil de spil
sprong en velde tong
stortte toen asfalt en
schreef witte…
in het land van
gedicht
2.9 met 21 stemmen
2.214 in het land van sliertige witte bewolking zonder noemenswaardig
slangenpopulum [ ] moeten wij te vaak teruggrijpen naar het
oude net niet aangenomen nog niet uitgewerkte soms op ge
geven moment zelf ronduit verworpene het belang van banaliteit als
prikkel voor kubikalisering tot gedicht het appelblauwe
zeegroene dat [ ] achter ruiten luiken…
Mooie woorden brakers.
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.159 Wit gemarmerd
in't azuren blauw,
klinkt afgezaagd
ook veel te lauw.
Een gedicht moet zitten
vol gevoel,
in transparante eenvoud,
dat is nu net
wat ik bedoel.…
Elenore
netgedicht
3.7 met 40 stemmen
2.454 Denk dat ik je maar dierbaar bijzet
in de doos van onvervulde dromen
één van die punten, die ik niet heb bereikt
Bij nacht op zoek naar jouw aanwezigheid
je opnieuw van dwaallichtjes maak en meng
met witte wieven voor damp en luchtigheid
's Morgens de lakens terugslaan, uitrekken
je bent geweest en hebt dingen verplaatst
automatisch het…
Doodgewoon, gewoon dood
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.372 Geen bloemen wilde zij
echt geen bloemen
ja, dat had ze ooit gezegd
daar staat hij dan
met een rode en een witte
roos in zijn handen
want daar hield zij zo van
geen bloemen wilde zij
echt geen bloemen
ja, dat had ze ooit gezegd
wat nu, mompelt hij zacht voor
zich uit
tot de dood ons scheidt
was toch ook niet de afspraak
geen bloemen…
VERLIES
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.292 denkelijk
verloren gelegd
ik zoek je
tevergeefs op alle juiste plaatsen
je naam roep ik
nee fluister ik verliefd
je vrezend je beminnend
de vreemdeling die je werd
in mijn gedachten
uitgewist
als slecht geschreven
letters aan elkaar gerist
verlies ik de herinnering
aan jou als grijze haren
op mijn kussensloop
tussen zilte tranen
en witte…
Mijn verliefde land
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
1.455 Wars van dwarse donderslagen
zag ik mijn verliefde land
dat verslagen en verstoken
in de golven was gedoken
toen het onraad werd geroken
door het zinderende zand
Waar de witte lammerluchten
zich verdronken in het gras
stonden nu verbroosde bomen
over zoute zee te dromen
van een land dat nooit zou komen
en een volk dat nooit was
Maar…
Genadeloos
netgedicht
4.1 met 43 stemmen
1.433 de mug
zoemt
over
mijn blote
rug
pest
mij
als ik tracht
te slapen
zal ik uit bed
stappen,
op jacht
gaan
om haar bloed
op de witte muur
uiteen te slaan
dan wel
mogelijkerwijs
haar restanten
op te rapen
of trotseer ik
haar macht
en denk
morgen heb ik
wel een zalfje
dat de ergerlijke jeuk
verzacht
verdomme…
zomerzee
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
569 Doorschijnend helder zoekend licht
breekt door een donkergrijze wolkenlucht
en raakt de ondoorgrondelijk diepe zee
een levend aquarel rijkt naar de horizon
Witte driehoekjes als willekeurig verspreidde vlekjes
bewegen wiegend over het water
koersen naar de oneindige einder
en verdwijnen langzaam uit het zicht
Een stevige bries verjaagt…
Het bergmeer
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
678 Ik blijf ze dragen: vage beelden van
die vlucht met U, de dagen uit en hoog
omhoog een windzucht door, de tijd bewoog
niet meer,ik scheerde door de lucht en dan
zo ver de wolken in, dat ik niet kan
beschrijven hoe, verrezen in een boog
de witte spitsen van een berg.…
De storm is heftig
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
846 we bladeren
de bomen kaal
jij geel en bruin
en ik rood nog een
laatste blad in groen
de storm is heftig
na een vol seizoen
nog winteren we
geen kou en vlagen
in een speels begroeten
hagelen soms af en toe
in eerste wit ontmoeten
strakken nog geen blauw
in de noordooster zoeken
maar sneeuwen al in dromen
op sloten zal de ijsvloer…
Het licht dat ons wil leiden
netgedicht
4.8 met 35 stemmen
1.258 Het wintert nu weldra en dan komt
ook misschien het o zo witte van de sneeuw
die alles toedekt, al het grauwe van ons falen
en 't niet goed weten hoe we echt beminnen kunnen.…
Spectrum
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
684 Flits witte was
ooghoek trekt
mondhoek wijst
hemels breed
Groen verzoekt
spiegelt hervonden leven
grijp deze halmen
bewerk lot
wanhoop dooft
Oranje binnenvetter
je lacht adoratie
bid
geloof
weg zwart
o zo heerlijk
apocalyptisch
Rood opgediept
grijns oneindig
positief
Verjaag gestorven
korven grijze cellen
herschep…
Maskers en baarden
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
984 het was geen offerblok
waar ik voor stond
hoorde de gezangen van
mannen in een witte pij
maar zag mijn hoofd
er niet meer bij
wel het blinken
van de zwaarden
zwarte maskers
en de baarden
op het geschuurde hout
het bloed van mij
bloot op het schavot
wilde graag de guillotine
in het vallen van de bijl
voelde ik me vrij
maar zij hakten…
Beatrix
netgedicht
3.6 met 23 stemmen
1.353 waar zij eerst nog
onvervaard ons de weg wees
naar vreemde oorden
daar is nu onze majesteit
in de loop der voorbije jaren
verzakt naar ene kant
waar zij eerst nog
helder blauw gekleed ging
met fel witte ogen,
blijkt zij nu door de aanslag
van de tijd tot grauw
en mos bekeerd
och wat keek ik naar haar op
haar verschijning zo…
vlinderzoenenzacht
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
1.048 hoor
hoe stilte jouw lied zingt
in het glimlachen van de lente
tussen zijn en dromen
het daglicht geeft
aan de wolken op ons gelaat
hoe ogen sluiten
door een ver vergeten voelen
wanneer witte vlinders het veld
bloesemen als kleine scheepjes
met bolle zeilen
hoe de wind slaperig
haar vleugels legt op mijn lippen
wanneer…
beunkneus
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
2.570 al koutend over mijn kwelling
het was van den droeve
thuis zonder uitzondering
gordijnen aan rechte roeden
onverklaard dalend met helling
zei jopie van jack's laminaat
kijk eens naar je schroeven
die waren scherp gepunt en bedraad
pluggen met erbij gezochte maten
voor door gave voorgeboorde gaten
in onze wit gestuukte zoldering
tergend…
Toch de hemel in
hartenkreet
3.6 met 14 stemmen
2.457 Zodat ondanks mijn misstappen in dit leven
het stof waar ik uit ben ontstaan
Zachtjes als een witte nevel
toch de hemel in zal gaan.…
ZOMERAVOND
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.686 Elk begin is heilig zwanger
van een zwellend universum
ook wanneer je langzaam
je witte bloes losknoopt
doorheen de stilte
als het droge knetteren
van een insectenvleugel
en het bleke zonlicht
zachtjes vallen laat
op je bange schouders,
ik echter ben gevangen
in de diepte van je navel.…
de torrente in via
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
965 ik hoor dit woord en zie weer
hoe roekeloos wij de route
liepen naar het torenhoge
licht dat onbarmhartig scheen
een scheurende weg en daar
slurpte ik water dat naar ijzer
smaakte zoals het water
in de wezenputten van tessel
intussen keerde mirjam om
maar ik ik zocht het hoger op
ik haalde ruimschoots lucht en
leegte maar de witte…
Ik sluit de deur
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
1.532 Je woorden snijden in mijn ziel
Stekend als een scherp mes
Je wilt je wit wassen
Nooit meer willen terugzien
Je eigen weg inslaan..
Ga dan, vlieg dan maar weg
In stille lafheid verdwijnen
Ga dan, jij die ooit in liefde geloofde?
Laat je zweven op de vele leugens
De waarheid altijd versluierde..…
Vrouw
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
3.078 Je lacht, een witte glimlach,
en je heupwiegt,
zoals dat hoort
en je koopt je tweede huid
in voordelige flessen
en het lijkt alsof niets je stoort,
Maar je verdriet
is een verborgen oceaan
een diep schrijnende wonde
een oceaan van tranen
en van te lange nachten,
een oceaan van weemoed soms,
waarin niemand zich waagt.…
idefix
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.093 ik weet nog dat we ooit
kauwgom
en andere niet fysieke dingen deelden
als ziektes
de kleur in je haar
de vlekken om mijn mond
na een bord spaghetti
de vlekjes op je zonnemelk witte huid
details
die een schilder niet bedenken kan
tenzij de onze
die ons schildert met mijn hand
die het blikje cola iets te schuin houd
je blik in mijn ogen…
wasvrouw-het gevecht met de engel
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
1.344 delven
was het een wasvrouw
die in ochtendkantoorlicht
langs mij sliep op straat
ik zag haar niet blind
geslagen me zelf te groot
lichaam op barsten
moet wakker waken
gleden er vannacht geen twee
ogen gele maan
ik haat het vechten
moet morgen glimlach maken
mensen die praten
het licht staat buiten
ogen schieten raketten
door witte…
Mijn grijze tintelreine
poëzie
3.3 met 21 stemmen
3.369 Mijn grijze tintelreine
mijn witte strelefijne
met hoog van omhoog gezwier
van uw handekens, schier
het vlerkegezwaai van vogeltjes,
het omkomen van wiekmolentjes,
ze veren zo fraai door de lucht,
mijn oor hoort geheel geen gerucht,
en uw wangen glijden aan
en uw lippen staan saam aan
beweegloos rood
en in eens daar vlood
een…
gaan krijgt geen verleden
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
1.384 de wereld wordt weer zacht
met witte vlokjes ingepakt het zwart
dat onbedekt zijn kaalheid toonde
het land was afgeroomd
door zomerslange dagen die in
de herfst hun vruchten mochten dragen
in sneeuw verdwijnt het onderscheid
de stappen op het nieuw tapijt
verdragen kort hun werkelijkheid
de sporen zijn gewist, nee
witvernist in lagen…