871 resultaten.
Jouw wintergevoel
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
753 winter zal verdwijnen
of dat het wordt zoals Vivaldi in tonen van muziek
door het koude jaargetijde de zon kan laten schijnen
en dat je weer mag zien, dat de kale beuk
nog steeds de kleine vogeltjes op haar takken draagt
elk bevroren twijgje hunkerend in een vergezicht
zich buigt naar helend licht, ook lente vraagt
zie mij die de bloesems…
Lentezang
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
500 Kus voel streel mij lief
gelijk de zachte
lentebries geurt het leven
Springt de fontein zilver diamant
onder blauw witte wolkenhemel
De milde zon lacht in het ochtendrood
Zie de merel in boom zingt zonder schroom
een vrolijk
lied tussen roze bloesem
Kom laten we dansen op accoorden
van vogels mijn lief elkaar openbreken
bespelen…
Reis naar de stilte
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
551 Als je mij toelaat, in droomwereld
of niet geveinsde werkelijkheid
reizen we samen naar de stilte
onder bloesem van de vlierstruik
ruiken we adem van zomerse wind
zonder verstandelijke conflicten
of kleerscheuren van liefde
graven we rivieren om te bevaren
onze jeugdigheid en eerlijk streven
begraven we liefde om te bewaren
als een schat…
Fabeldier
hartenkreet
1.0 met 7 stemmen
1.312 Hier woont juffrouw kikkerbil
en zonlicht, bloesem, adem, tijd.…
stromen (2)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
486 in vergaarde stilte
stroomt de loop der dingen
meanderend voorbij
ze brengt ons terug
we wisten het niet
naar wat verloren ging
onder de bloeiende kersenboom
verschuiven tijd en licht
gewichtloos met ons mee
breekbare bloesem
versmelt aarzelend met
het zachte gras
een kleine roodborst
onttrekt zich teer
verborgen in het struikgewas…
zilt op de wonden
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
621 deinen van het gras
laat ik verdriet mijn bodem zien
ik weet heel goed wat is en wat was
wat zeker is en niet misschien
tegen de zilte wind loop ik aan
het ritme van achterlaten
ik voel mijn wang strelen door een traan
opgetild door de wind om daar te laten
ritselend bladerdek stadion van geluid
oranje gloed op schapenvacht neer
rijen bloesem…
Mijn Nederland
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.469 Ik roem uw vrije blauwe luchten
De vette weiden van uw polderland
Uw zeekust, waar de blonde duinen rijen
En de oude toren blikt op het brede strand
Ik roem uw hofstee in ’t geboomd verscholen
De blanke zeilen op het spiegelend meer
Het vredig landschap met de oude molen
De bongerd met zijn bloesems, fijn en teer
Ik heb u lief mijn land om uw…
Per omnia saecula
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
505 Laat je ervaren als nú de geuren rond de esdoorn
en groei in mij, blij als de bloesem in mei.
mijn hart is die Rococo-lotus tempel,
dat innerlijk juweel waarin je woont.
Waarom druk je niet op míj jouw stempel?
Onrust en wellust verdwijnen snel, zelfs in mei.
Wij zijn één. Het hinnikt hier... Ja, een eenhoorn.…
Primavera
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
677 Tuindeur wijd open, vlinder net ontloken dikke min
Verse bloesem erg veel belovend me zo naar de zin.
Sterren doorprikken zwarte hemelen zwevend ook dromend
Kriebeltjes juichen om wat toch nog mocht onluiken niets schromend.
Adem stokt.…
Toegift?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
393 Stilheid die de dorst zal stillen
linde bloesem etst het leven
in een terugkerende odyssee op
de koele huid van een zwerfsteen
gegrift, alle ervaringen als gift met
pieken en dalen een evenwicht met licht
betaald, op dichters graf, waaruit
gedrevenheid ademt, als toegift .…
Het bankje
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
493 we droomden
liepen als vanzelf
het pad van deze
geweldige zomer
op zoek naar
wat stukjes geluk
de bomen kleurden
toen nog in groen
je lach tussen
bloesemende ogen
het herfstig tafereel
toont nu teveel geel
het bankje voor rust
met het kapotte plankje
gaf de smaken weer
terug van hartstocht
en haast liefhebben
ging vaak veel te…
Dankbaar
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
691 Met bloesems in tinten, teer en zacht.
Het spelen van een kind,
het laat je hart weer leven.
De neiging om te zingen.
Barstens vol herinneringen.
Hoe heerlijk dit gevoel,
dat zich ieder jaar opnieuw onthuld,
het leven doet ontspruiten.
Met nieuwe moed vervult.
Blijheid, goedheid, vrede.…
Zachte boter
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
606 Lentes met zacht gekleurde bloesem aan de bomen.
Zomerse lome dagen, jonge mannen die om kusjes vragen.
Herfst met vallende bladeren en de geur van vergankelijkheid.
Winters waarin we de kou moeten verdragen.
We glijden door de tijd: uren, dagen, maanden, jaren.
Herinneringen drijven mee.
We glijden door de tijd.…
Melancholie
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
918 De avond ademt zwoelte tot dampen
krekels smeken een melodisch gebed
dat gevat in ‘n aromatisch bouquet
verglijdt om gittering te beklampen
maanstof sprankelt mystiek in het meer
dat – wiegend in loverbedding - gesust
in de omarming van leliën rust
en mijmering drijft in de atmosfeer
de maagdelijke nacht hult zich verlegen
in bloesems van…
Spreek tot mij!
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
1.408 wentel gekke wind het stof in kringen
de veel te vroeg gevallen bladeren
met dode bloesems die vergaderen
dans met resten van papieren dingen
draai mijn zinnen, spreek mijn woorden
hardop luid en laat ze galmen
dein dan mee met groene halmen
draag mijn stof naar kanten boorden
jij dwaze vriend de wind
mijn ogen zien je wazig
mijn stem…
Lente in de lucht
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.536 Lente in de lucht die ik ruik
vol verse sneeuw die ik krakend laat klinken
omdat ik dat ene speciale biertje ga drinken
op de nog verlangend kale vlinderstruik
Lente in de lucht die ik dans
onder bomen die alleen nog maar dromen
van het ontluikend in bloesem komen
en de onschuldig frisgroene nieuwe kans
Lente in de lucht lente in de lucht…
Mijn hand op je hart
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
2.242 een ongekende zwaarte
ik kus je houten lippen
en laat je koude handen
nog een keer rusten
in mijn ogen vol vragen
in bronnen van woorden
vind ik marmeren zinnen
die ik beitel in de aders
van je aardse graf
ik leg me neer
naast glazen vogels
en de geur van wierook
op het witte grint
waar bomen
prevelen tegen zerken
hun bloesems…
Het gebroken prinsesje
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
2.541 Ik ben een papavertje in een veld
heb schuw te weinig zon genoten
hang luw mijn knopje kuis gesloten
vanwege angst voor nieuw geweld
Mijn steeltje is een beetje stuk
geknakt daar `t ruwweg werd geplet
een sprietje was ik nog maar net
toen `k werd gekapt van het geluk
Toch koester ik stuifmeel in mijn hart
ook bloesem heb ik al…
venusheuvel
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.827 als haar bekken kantelt
dan vlucht de vlinder van onder haar oksel
dan wringt zij zich los uit een harnas van was
en breekt zij uit een schaal van schrik
zij knielt en het zweet in haar liezen verdampt
altijd dichter, dichter sluipt ze naar mij
of van mij weg want ik kiem in haar gladde greep
zij plukt de bloesem van de amandeltak
ik bijt…
Verzoening
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.274 Je geeft niet meer om te geven
in de lijnen die je trekt, gespoord
door de ringen van jaren, en
vertrek je naar dat laatste seizoen,
om je nog een keer op te richten,
om je de eigen verhaal te scheppen,
ontdaan van uitgebloeide bloesems,
waarin jouw waarheid niet zal zwichten,
en ben je met de dood verzoend, een
vol leven om niet opnieuw…
God was een zachte vlinder
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
623 Jij schreef alleen
wat je niet wilde zijn
geen figurant in een droom
of een derderangs dichter
zonder geweten
bergen, rivieren
bruggen van taal
domeinen vol liefde
omgrensden jouw brein
op de heuvel in het bos
bloed stroomde angstig
bloesem bloeide listig
je ademde voorzichtig
in angst en leegte
van wat je niet wilde worden…
de dialoog in mij
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.037 thuis wil blijven
wanneer het enige dat straalt
niet te houden is
mij verlaat
en decemberdagen neerlegt
alsof mijn ziel er in zou
passen
loodzwaar
hoe kan jij vragen
of het zich rond mij wil wikkelen
en alles wat ik in verbeelding zie
warme wind en weemoed
laag op laag, zacht op zilt
weerloos
wanneer dat woord
dode bloesems…
De winter wordt bijna ontslagen
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
573 Menig gewas vreest nog de vorst die zijn laatste nukken torst
maar ik denk al aan zaaien en maaien en het versere uit een tas
aan de bloesem en de granen en het stapelen van het veldgewas.…
vandaag kom ik dichtbij
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
751 ik vouw mijn handen open
in de eerste dagen
van lente
en lees het gedicht van de boom
hij fluit op mijn vingers
naar het meilicht
droomt meer
dan zijn kruin verwachten kan
meer dan ooit voorbij
het zachte weer beweegt zijn bloesems
blijmoedig naar mijn bankje
ik vraag hem niet
naar zijn naam
welke beelden hij ziet of zijn…
Niemandsland?
netgedicht
2.3 met 13 stemmen
740 Ze plantte een heimtuin in mijn
hoofd, fluitenkruid bloeit aan gene
zijne zoals ze heeft beloofd, bloesem
legt een sneeuwtapijt over alle resten
die zijn gezaaid, uitgedunde oppervlakte
laat zich niet bemesten, de overkant
behelst een ruw gebied, de dove netel
claimt de overhand, weelderig onkruid
bemant de horizon zover men ziet.…
de warmste kus
netgedicht
3.4 met 21 stemmen
884 aan een gebarsten zeeschelp
door een geliefde achtergelaten
vogels angstvallig
het vliegen vermijden
zich laven aan sneeuw
en ieder overlevend woord
van lijden
schep dan mijn weg te gaan
door duinen, bijna
als wind
en vertel me waar rozen
gerechtvaardigd dromen over het zachte zingen
van de zon
zodat ik weet
wanneer ik bloesems…
Zie de Lente
gedicht
2.7 met 43 stemmen
11.944 Daar staan wij ook, naakt en koud met bloesem
in grijzig haar en willen warm en wild
en dat we houden van die schrille kleuren
van elkaar.
--------------------------------
uit: 'Kat van sneeuw', 2003.…
vaderdag 2011
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
700 wij gingen voor elkaar door 't vuur
vier handen op één buik
ik zie zijn groene vingers weer
als ik de lente ruik
in bloesem bloem of blad.
verrijzen noem ik dat.…
Praalgraf
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
764 uit de ranke glazen tombe
ontspruit een hemels bloesem
groots toont de schepping
schoonheid van stervende blaren
opdat de ziel gevoelde eeuwigheid
blijvend in ons kan bewaren.…
Vooruitzicht
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
706 een bloem draagt bloesem
in het avondrood
verzacht het ademend lood
vertraagt een onbekende dood
het daglicht schijnt zich
toch wijder te verspreiden
zelfs over een grijze berg heen
die al metselend gedacht
een toekomst dicht
ergens gloort het weten
groter dan de zwaartekracht
waarvoor een droom
menselijkerwijze zwicht
het eeuwige…