1276 resultaten.
LAIS CCIV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
403 Eén Ijzeroog, de Schelde grauw daarbij:
de dagen zonder haar gaan nooit voorbij.
Het hart is Rijn, en liefde rot er blij,
want Gangesarmen stromen sloom terzij.
Waar d’ Amazone broeit, loeit de Congo.
Cascaden bruisen kolkend van een dij.
De zee is als het eindigt, groots in do.…
LAIS CCLXXXVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
442 Elke zang zonk weg in het grauwe krocht.
Alles van waarde is gratis. Ik geef
voortaan dus maar mijzelf weer prijs en streef
als iedereen het zachte sterven na.
Voel je mijn klank? Zie je wat ik beleef?
Jouw lijf is mijn luister, het gaat waar ik ga.…
de vlucht van duizend rozen
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
1.026 ze keken al mijn kleuren grauw
de lucht droeg minder vluchten
de wind verkoelde snel tot kou
er was geen zon in spiegeling
donker rimpelden de poelen
ik had er ook geen zin meer in
maar in jouw hand
bloei ik weer op en
schoon het vuil van vleugels
je kijkt me aan
en fluistert zacht
dit kan niet door de beugels
ik schaam me en
het…
in vlindersvleugelpracht
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.736 in paradijselijke nachten
nu zit je op de troon in
vervagend wonderschoon
en spreekt je negatieve
oordeel uit over dieren
met een andere huid
je toont rechtschapen
maar ook jouw lusten
kon je niet bewaken
eindeloze vluchten
lieten ons aan liefde raken
je hebt genoten, waarom
ben je nu van kleur verschoten
is mijn huid te grauw…
je woont in stilte
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
704 ik mis je in
het opgaan van de zon
je schaduwt alle uren die nu
langer lijken te gaan duren
de week verliest zijn dagen
omdat niemand naar hun naam
komt vragen, zonder jou is
doordeweeks maar grauw
je woont in stilte
neemt geen woord meer op
laat je warmte langzaam wurgen
door de winter van de strop
muren schuren onbegrip
liefde…
mij met hun hoogtepunt gekroond
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.840 in hun nek
geen handen die ze voelen
niet meer verlangen op het net
ze willen stilte om te
vinden wat verloren is
wat nooit geboren is
maar zo ongrijpbaar leeft
ze hebben alles uitgeplozen
mijn hart en ziel gekozen
mijn lichaam uitgewoond, mij
met hun hoogtepunt gekroond
ze zochten jaren
die vergeten zijn in morgen
gezichten grauw…
het schrijflaboratorium e.a. frivoliteiten
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
582 het is de taal in het banale
ontdaan van elk spoortje romantiek
als bij arbeiders met werkwoorden
in zo'n grauwe taalfabriek
met schoorstenen die in staccato
woorden spuwen voor vertolkers
met haastige spoed
een mens kan veel verdragen
maar er zijn wel grenzen
aldus mijn bezwaard gemoed
kortom zie dit pamflet als een
vorm van weerzin…
Vannacht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
426 Vannacht was ik de peilloze open hemel,
verborgen achter een grauwe wolkenlaag,
waaruit als papiersnippers vogels tuimelden,
door de hitte van een zinderende zon verjaagd.…
Model
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
548 Je staat voorzichtig model
voor mijn onzekere schaduw
het vileine grauwe spook
dat onder mijn bed slaapt
ik wil niet dat je bij me blijft luisteren
of dat je verdwijnt in het duisteren
schreeuw alsof je een leeuw bent
zwijg als de sneeuw in de bergen
en laat me niet moederziel alleen
sta niet model om me alleen te laten
schemering…
Koster Westerkerk John Faasse nam afscheid, ik speechte en speelde met zijn naam!!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
699 Als John ergens zijn FAMILIENAAM FAASSE
eer heeft aangedaan
dan is dat als Koster van de Westerkerk te Amsterdam
Wat heeft hij daar GEFAASSEERD moeten/mogen werken
'In FAASSEN FAN FEITEN, FIJNE EN FERFELENDE':::
Trouw, rouw, grauw, gauw, kou, warm, arm, rijk, jong, oud, groot, klein, naar, FIJN
Dank John FAASSE voor FEEL en VANAF FANDAAG…
Stationair
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
283 de motor moe
in vroege kou
een dunne rook
langs grauw metaal
te lang het draaien
zonder vuur de
ochtend wachtend
langs de straat
huizen zwijgend
achter glas
lichten bleek
in natte ruiten
een motorkap
halfopen stilte
kou verzameld
in het ijzer
geen zichtbare
breuk
geen rook van
binnenuit
alleen dat telkens
weer proberen…
Kat- en muisspel
netgedicht
3.4 met 46 stemmen
16.051 Grauw omhult het leven op de akker,
diepe voren worden getrokken,
het lijden onnodig gerokken,
de vijand is nog altijd wakker.
In sloten stroomt het donkere bloed,
menigeen vreest voor zijn leven,
de waanzin doet hun lijven beven,
onheuse helden zonder heldenmoed.…
Als jij maar naar me lacht
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
854 meer genieten
Van de rust in huis
'T is hard werk
En al is het ook fijn
Er zijn van die momenten
Dat ik o zo graag bij jou zou zijn
En dan ben je daar
Ik zie je gezicht
Binnen in m'n ogen
Schijnt een hemels licht
Je bent zo dichtbij
En zo levensgroot
Je kijkt me aan
En lacht je tanden bloot
En ik weet
Al is m'n wereld nog zo grauw…
Stemmings buien
netgedicht
2.4 met 14 stemmen
1.229 ze komen weer jagen
in loodzwaar grauw
mijn lauwe dagen
in giftig blauw
dan voel ik genoegen
in wervelende huivering
en hoor ik lucht zwoegen
tot die laatste zindering
als een malse regenhoos
draalt en strepen maakt
zot gedraaid de windroos
mijn glazen daken kraakt
en het roestrode gruis
mijn uitzicht bevuilt
het kleffe bloemenpluis…
Allerzieligst
netgedicht
2.7 met 18 stemmen
3.672 (voor Hallo Wien)
hoe, hoe
hard roept de uil
deze nacht
hij klaagt
de stenen uit de grond
die statig dansen in de valavond
hun scherpe schaduw kruipt verdacht
de kraters van de maan verlaten
één voor één de donkere dagen
ze klauwen grauwe wolkenlagen
en hebben mij de vrees gelaten
een oude eik,
in de leegte geboren
kraakt mijn…
VOORUITZICHT
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
982 Ik weet het herfst
nog voor het vallen
van de blaren
het grijs van grauwe ganzen
in regen vluchtig afgepunt
de zee die zich in druppels zaait
op kleur van lappendekens
fluisteringen tussen dreven
hoor
door kalende kruinen
schuurt de wind zijn kille adem
ongehinderd wint hij veld
op de stilte van de warme dagen
het tiktakt op de…
Herfstblad
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
1.369 ‘Hoogste tijd’, zo dacht het blad
- al turend in de grauwe lucht -
‘ik heb mijn seizoenen nu gehad
ben klaar voor de finale vlucht
Krijg kramp in al mijn nerven
mijn huidje wordt al droog
val ik nu in duizend scherven
of zweef ik naar de regenboog ?’…
De perfecte man.
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.742 Jouw lach
Kleurt een grauwe hemel,
En brengt woeste golven tot rust
Jouw aanraking
Ontdooit bevroren harten
En brengt warmte in elke hoek
Jouw stem
Voert de stilte weg
En brengt klank in gedachten
Jouw ogen
Bewegen bergen heen en weer
En voeren de wind steeds verder weg
Jouw lippen
Bloedrood als de zonsondergang
Laten mij sidderen…
Mitridat gebergte
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
702 Mitridat gebergte - òù 2
Angstig verlaat ik vlakte
Dreigend welkom mij ten deel
Het te nemen wenkt tartend
Waagt het mij te schenden
Spottend tonen zij het dak
Met aflatend grauw wit
Gehard ineen klemmend ijs
Onvermurwbaar in hoogte
Kleuren krachtig schuwend
Trots brakend weerstand
Weigerd schending vreemd
Medogenloos afstraffend…
De roodgouden waas
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
553 ik heb de
roodgouden waas
door succes van
het scherm gehaald
de prachtige boys en
girls die avondvullend
aanwezig waren
zijn ineens verdwenen
het grauwe blauw
van de gewone mens
wordt eindelijke de hype
een trend waarin jij jezelf bent
nergens meer op lijken
geen maniertjes en gebaren
of het nadoen van de
dansjes naar hun pijpen…
onvoltooid applaus
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.608 kort voor Tarifa rechts
kronkelt een nieuwe asfaltweg
glimmend haast spiegelglad
richting zee
daar kruip je dan
bijna tot in zee
tot op het strand
o stad
zo diep gelouterd
tot in je grauwe stenen
het is hier stil
het is hier beter
niet te spreken
want stenen
spreken niet met woorden
maar met beelden
het forum ligt verstomd…
Tegenlicht
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
1.530 De dag was grauw en tekende
het donkere gevoel van afscheid
verpakt in grote glanzende tranen
onze gedachten alsmaar dwalend over
het wegsterven van voetstappen
en haast vergeten stemmen.
Toch blijft de herinnering levend
aan een onbesproken middag
over winterharten en dode adem
en licht, verborgen licht
dat hunkerde naar vrijheid.…
Ronde van Vlaanderen
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.874 onder Zuidvlaamse wolken
met rauwe grauwe grijns
suizen ontieglijk vroeg
verbeten Flandriens
gekromd zoals de bomen
vernijdigt zich de strijd
over kasseien wegen
windop tegen de tijd
melkkoeien slaan op hol
door 't heuv'lend platteland
wanneer de waaier spint
en zich bergop verkrampt
lichtvoetig over muren
bemerkt de favoriet
hoe…
Bevroren woorden
gedicht
2.7 met 69 stemmen
25.723 Ze lagen bij handenvol op straat
Als gekleurde kralen,
Sommige rood, sommige goud,
De meeste grauw als zand.
En toen het begon te dooien
Was het een onvoorstelbaar kabaal,
Hulpgeroep, gelach, ruzies, gefluister.
Jouw naam zat er ook nog ergens tussen,
Tezamen met de woorden: ik hou van je!…
Winter
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
711 Rode lijnen komen samen
In het blauwige water
Hitte maakt plaats voor kou
Licht zand wordt grauw
Hoge golven nemen afscheid
Van de ooit zo volle stranden
Uitgeputte meeuwen vliegen hun laatste rondje
Een vergankelijke drukte is niet meer
Nooit was er een beter moment
Om terug te gaan naar wat eens was
Naar de vege gure wind
Die ons ieder…
De heide
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
928 Ze bloeit en schittert
en lokt bijen ver van hier om
't zoet van honing te vergaren
nog eer de winter komt en alles weer
in stilte toedekt, grijs en grauw.
kijk nu nog even naar het blauw
dat oeverloos de hemel kleurt
en dat van heimwee wil vertellen, al
weet je niet waar dat zo plots en
ongenood vandaan komt, onafwendbaar.…
Ongekende weelde
netgedicht
5.0 met 31 stemmen
1.373 De regen mild en haar verzachtende werking,
zoals nu wanneer de glans weer op de ramen
is verschenen en de verkeersdrukke straten
voor even wat minder grauw.…
In overvloed
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
632 natuur en samenleven
Brood en zorg minzaam aangereikt
het meedenken gewraakt tot zwijgen
de massa volgt indolent in het menselijk zijn
verwurgd is de tolerantie alles te verkrijgen
In Soedan vraagt een kind om water
in een leven waar het nooit voor koos
in India zoeken gezinnen een slaapplaats
biddend dat het deze nacht niet hoost
Een grauwe…
Zonder titel
netgedicht
3.4 met 20 stemmen
665 de handpalm draagt de kin
terwijl ik zit op oud terracotta
alhoewel de zon mij beschijnt
denk ik ver vooruit in het niets
deze zwaarte heden ten dage
houdt mij als het ware klein
het drukt de last van innerlijke lagen
voorkomt het peinzen in rechte lijn
het is dromen in luchtballonnen
die vertellen dat je bent, voelt
maar hoeveel grauwe…
Monogram
netgedicht
2.1 met 16 stemmen
822 Als seizoenen vernauwen
tot een trechter met kille
duisternis moeten wij nog
hechter slapen gaan en het
licht laten schijnen over
dromen die ons benauwen,
zelf zijn we de armen die
ons weren tegen gestapeld
grauw en tegen de ondeelbare
wereld die buiten ligt te
wachten en getekend in de
nerven van doorschijnende
gedachten.…