986 resultaten.
Stadsmens
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
659 Lopend op het strand
met de golven van de zee
die bruisend aankomen rollen
hoor ik het ruisen van het helmgras
in de duinen
de duinen die ons land moeten beschermen
op blote voeten loop ik voort
het zand kriebelt tussen mijn tenen
met de krijsende meeuwen om me heen
voel ik me vrij als een vogel
als stadsmens kom ik graag aan zee
de…
de wind op
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
627 niet meer dan jou
ben ik mens
waar ik begin zal ik jou zijn
rondom
als niets wordt gezegd
of gezien
of weet hoe zich te vormen
zoals wijd, de zee
tussen de linker- en rechterzijde
van dit papier
maar het wordt later
en ik ben geen kunstenaar
de waarheid van mijn gedachten
zal zich aan dit zwijgen houden
aan meeuwen
die niet…
een laatste zonnestraal
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
833 nog sprankelt
licht over zee
een rimpeling
danst met nevel
de wind al koel
omhelst het water
een trage golf
spoelt over strand
waar een eenzame
voetstap verloren gaat
meeuwen schreeuwen
hartverscheurend,
klapwieken breed
over het water, waar
de glinstering verstilt
een laatste zonnestraal
wordt schaduw
de maan trekt een baan…
laat september
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
519 het leven een tijdlijn
die ons bindt, een gegeven
die je zonder liefde niet vindt
laat september, de komende dood
huilt in het groen de wind beeldhouwt
de polder in een verloren segment
de horizon verlost van schuld staakt
de zichtbaarheid en verhult zich
in een zilveren nevel waar meeuw
en kind gezamenlijk sterven
er is geen eind als…
Najaar Normandië
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
721 Het cirkelen van schreeuwende
meeuwen, die elkaar verjagen.
Hij zet zijn kraag op tegen
dit grauw, dit weidse vage.
Dat schilders toen hier ooit
een schitterend gat in zagen.…
Vlot
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
506 In een onrijpe kleur rust de oceaan uit
van eerdere onstuimigheid
de spiegel draagt het vlot
vol geelgehelmde schipbreukelingen
door de draaikolk van emoties
zijn ze tegen de wand geplakt
ze dagdromen
- nachtenlang -
van onbereikbare stranden
alleen mijn ingehouden adem stuwt ze voort
met meeuwen als loodsen
naar reddende ogen
elke…
Onderweg
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
609 Onuitgesproken woorden
waaien langs de einder
mee met golven, meeuwen
en een eeuwigheid in gedachten.…
Geluk
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
431 de zee het fletste blauw
sluierende nevel
die aan de einder
naadloos overgaat
in aarzelende lucht,
gescheiden
door een koppel meeuwen
in de verte
geen golven
zachte wind over mijn huid
de duinen in mijn rug
de dag nog voor me,
mijn hele leven nog
een heel leven
geen gedachten
geluk…
Bescheiden
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
441 Mocht ik na mijn verscheiden
nog eens komen in jouw dromen
stappend uit mijn woordenstromen
als een kind dat leert lopen
dan hoop ik dat jij mij herkent
aan mijn neus en ogen
Zo niet, kun je mijn stem horen
in het ruisen van het koren
het waaien van de wind
in het breken van de golven
op de brekers aan het strand
het schreeuwen van de meeuwen…
Voor de kade
gedicht
4.4 met 5 stemmen
3.726 Voor de kade wisselt een wolk meeuwen
als strooibiljetten op een sterke wind
van aanblik als 't verloop van eeuwen.
Het is windstil. De wind is een klein kind
dat met geluidjes brood staat uit te strooien.
Zijn tijd aan denken of aan doen vergooien
verschilt niet veel, 't is stenen toch voor brood.…
1,5m aarde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
398 We staan dicht bij elkaar
zonder elkaar aan te raken
dat doen we ondergronds
in het luchtige wormenbed
ver van de kwetterende eksters
op onze armen, de pijlen
van de piepende parkieten
met het nieuws van de dag
en de schreeuwende meeuwen
We doen het in het donker
likken aan elkaars sappen
en verstrengelen ons
Mieren dulden we niet…
Overwintering aan zee
gedicht
3.0 met 1 stemmen
2.642 Ik wilde meeuw zijn
maar vogels sterven ook. Dit gaf zekerheid.
Dood als verbeelding. Wonder van elzeproppen.
--------------------------
uit: 'Reducties', 1994…
De zonsondergang
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
439 Meeuwen vlogen over en weer.
Het was koud, zeer koud,
maar ik wilde een glimp
opvangen van de zon,
want ik had het nodig.
Hoewel ik met mijn gedachten
bij het coronavirus was,
werd ik toch
een beetje blij.
Zon, blijf zoveel mogelijk schijnen,
want ieder mens kan het nu
zeker gebruiken.…
Cirkelvormig schilderstuk
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
491 Alsof ze vastgenageld zijn
De mensen bij de grote zilte
Een meeuw hangt roerloos in de stilte
Weet niet van weduwen en pijn
De golfslag is zowaar gestold
De vissersvloot ligt op het strand
Een ruiterstoet draaft elegant
Het schouwspel in dat zich ontrolt
Vanaf het allerhoogste duin
Zie ik bevroren, dorpse vlijt
De mens van toen is er niet…
het grijze sombert stilte
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
754 ik was weer aan het strand
zag de hand van wind
in het afslaan van de duinen
het zand is hard en koud
meeuwen troosten zich met mist
die winter verre van ons houdt
het grijze sombert stilte
de golven rollen kilte
schuim wiegt wit en traag
de korte dag vandaag
maar als ik terugloop
zie ik de konijnen struinen
in het watertje van zon…
Vechterij
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
548 geplaatste vuilniszak
diverse kleine
gaatjes
maar oh
wee/onder
etenstijd geen
enkele behoefte
aan hebzuchtige
maatjes
grote bonje
daar een
enthousiaste ekster
echter van
korte duur
woedend opgejaagd
naar het
topje van
de boom
wat zuur
meer narigheid
twee bedrijvige
duiven ook
voor hen/
uit is
de pret
twee knoerten
van meeuwen…
In berusting
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
594 In berusting van verlies
voelt het liefhebben
als groeien in verdriet
waar men de hoogste toppen
van het leven wil bestijgen
het dal van tranen ziet
waar kluchten witte meeuwen
in schier onbewolkte luchten blauw
woorden van oeverloze liefde schreeuwen
verder laten dragen hemelhoog
in dagen van stille berusting
zullen woorden zwijgen…
Bloemengeur
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
482 de geur van de lelie stijgt op
uit het veilige veld in het
licht bij het vallende donker
geen kreet van een meeuw
boven een demonische zee
dringt hier door en ik laat mijn
venster hier wijd open staan
met het brandmerk van een
vervolgde in de rug en het zeer
van het keer op keer openrijten
van een wond voor wie ik niet bestond…
Lente..
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
476 Het riekt naar lente in het land
Daar in de boom bij ons plantsoen
Schemert het allerprilste groen
Ik ben al wat verbrand
Het hoort toch dat ik nu geniet
Die hemelsblauwe schone lucht
De meeuwen in hun felle vlucht
Het is beperkt krediet
Een flinterdunne laag geluk
Die in een flits aan flarden scheurt
Van huis en haard en lief gesleurd…
Energietekort
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
508 Naar eigen binnenzeeën staren
Waar witte meeuwen weg van zilte zichzelf vermakend in de stilte
Zich achter zijn genezing scharen
Voor overweldiging hem sparen
In heisa, licht, geluid, bombarie
Is hij een soort van mijnkanarie!…
Zilverdoem
hartenkreet
4.0 met 15 stemmen
510 Mistroostigheid behoeft
geen kleur, een kleed
van zilverdoem bedroeft
een wilgenkant
die zwijgend zinkt
in dicht verwaterd land
de stilte weegt
vervaagt het al
omfloerst en leegt
tot daar een vogelvlucht
wit opduikt uit
de grijs vermiste lucht
meeuwen zwenken, hangen
alsof ze naar harmonie
verlangen
ze hijsen zeilen op de plas…
reis naar de eilanden
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
429 ik reisde naar de eilanden
blind stof aan de voet
over geschakelde vlekken aarde
kwam daglicht mij tegemoet
langs de hele horizon
werd het licht gespleten
door kreten van meeuwen
aandachtig bestudeerde
ik de omtrek
een gekartelde inham
de los lopende lus van
een wegbuigende kust
en als genadige inval
de witte rand
van het strand…
Zilveren vlucht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
453 Ze zeggen dat jij
Voornamelijk op prooi
Uit bent, altijd op jacht -
Voor mij ben jij die
Vogel met de zilveren vlucht -
Altijd balancerend, schepping
Van ongekende pracht…
LAIS CCCXVII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
474 het ziet haar lichaam zwemmen en in de
data wordt het lijf een school baleinen.
het maakt het bont, gemengd met hinde.
meewarig de zwijgende dolfijnen
gebaren: weinig vin en veel venijn. en
zout legt de zon van de zee op zijn huid,
en roepende scheepshoorn, zeemeeuwgeluid.
wonden die gutsen, golven die lonken
gieten twijfel in een vaststaand…
Strand
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
1.739 het zand
de zee
de duinen
de zon
en ook de wind
meeuwen
boten
surfers
het spelen van een kind
lopen langs de vloedlijn
een duik nemen in zee
zout proeven op je lippen
geen radio of tv
je ogen sluiten
dromend
weg van iedereen
geluiden van heel ver
voelen
je bent alleen
een hand
beroert je schouder
"hee, slaap je?…
in de lucht
netgedicht
3.9 met 27 stemmen
4.853 in de stilte een meeuw grauw
het wolkendek gesloten
door de wind verstoten
een tinteling van licht berouw
door de wereld die ontvouwt
voor de tranen eens vergoten
is hij in lucht gesloten
alleen wolken die hij aanschouwt
in het geheugen ochtenddauw
diep in de veren gestoken
nog verblind door smok
zoekt helder en bouwt
een vogel vlucht…
Een vakantiedag
hartenkreet
2.0 met 8 stemmen
2.619 De meeuwen vliegen over het dak.
Ik voel me gelukkig, fluit een wijsje.…
winterdroom
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
516 op de ramen schommelt avondrood
dof slaat de oude kerkklok zeven uur
in de lucht ganzen in V-formatie
een droeve kreet van de laatste meeuw
die langs het grijze water scheert
een dolend blad dat zijn rust nog niet vond
boven het grijze land daar is de stilte het zeerst
in de nevel loopt een man van boom tot boom
in ademloze tijd met een koffer…
zee aan zee
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
1.781 zij zoeken zeldzaam lila
langs eeuwen schelpenstrand
het blauw gevuld met meeuwen
zo wit als zilverzand
een V-formatie vliegers
verjaagt de winterkou
met zuiderzonnewarmte
vanuit een hemels blauw
het bruisen van de golven
die breken op de kust
het ruisen van de harten
die ademen naar rust
waar komen al die spetters
die glinsteren…
Queeste
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
587 afscheid nemen van
de oude pijnboom doet zijn bast rillen
naalden op het klinkerpad
steken hem, weg moet hij, ver weg
van de opgefokte straten
in een zieke stad waar dood normaal schijnt
bloed en blauw door aders razen,
laaiende lichten de nacht versjteren
weg moet hij, ver weg, op zoek
naar die plek waar witte windveren
wedijveren met meeuwen…