1518 resultaten.
Het apocalyptisch bestaan
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
437 ik geef je handenvol zon
jij koelt de wind
verdroogt vruchten
tot de hardheid van steen
speel met wolken
breng jou verfrissende schaduw
jij verzamelt nacht
groeit ziekelijk wit tot kracht
in ontmoeten schemeren wij
onze voortdurende strijd
in het apocalyptisch bestaan
van zon op en zon ondergaan…
Lenteboeket
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
494 Jouw liefde voor haar als een fleurige waas
lente steek je niet onder banken of stoelen
het boeket van liefde voelt zich een dwaas
die haar meeldraden in onrust laat voelen
maar jij ziet schoonheid in haar geurig zwijgen
door verlegenheid is ze niet in bloei te krijgen
achter schemering van jouw stille vitrage
om wat zij werkelijk is, een…
Illuminatie
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
510 Flikkerend knijpen zij donker, open en dicht,
verjagen schemer, zwervend achtergelaten.
Standvastig wordt t schijnsel op hen gericht,
die weten van het duister op lege straten.…
Heksengeste
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
820 In een schemerig en regenachtig Gouda
fietste ik nog even naar de supermarkt
voor wat gerstenat en stevige kost
om daarna nog even langs een gratis
boekenstalletje te fietsen, waarbij
ik wonder boven wonder een boek van
Susan Smit pakte, gesigneerd en wel,
welwel, al heb ik haar een nepheksje
genoemd, ergens vind ik haar wel lief
en dat heeft…
A day in a life
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
571 De schemer valt langzaam in,
schaduwen verdwijnen, evenals de zon.
De avondklok luidt
De nacht neemt alles over,
geluiden, kleuren, alles wat net begon.
De dag is gedoofd.…
Vroeg
gedicht
3.3 met 3 stemmen
3.151 Uit driftloos grijs bestaat
de morgen van het riet,
waaraan nog pluis van
schemer hecht, de resten
van verdriet in dunne
hersenschimmen.
Nevel van een ons
stijgt van het water op
om zich te voegen bij
geluid en bronst van
uitdijend ontwaken.…
De stille oceaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 Het souvenir
bij schemering
in dit bad met sterren
omringt door jouw glinstering.
Het intens gevoel
dat routine bevrijd
gesluierd door de nacht
aan de horizon zonder eind.
Richt mijn vizier
waar het licht opkomt
daar jouw echo galmt
tot de morgenstond.…
LAIS CXLVI
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
498 Schrikbarend sluit het lot de schemering
gans dof en lusteloos het nachtvel in
en aan het grauw van die ontluistering
voegt zij nog wreed naar waarheid toe de zin,
dat alles weerloos sterven moet daarin.
Er rest ternauwernood herinnering:
haar beeld verwrongen door een woekering.…
aquarel
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
163 een koperkleurige dag
licht zo teer beroert de wind
het lindeboom blad
een laagje bladgoud
partituur van een hymne
schrijf in witte inkt
wie draagt de hemel
het wemelen van de dag
de dansende lucht
als schemering valt
de dingen van overdag
tussen de ceders
het gesloten boek
het zinderen van woorden
vlinders achter glas…
september
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
1.479 tussenvorm
met overhang boven velden
de aanloop naar het
aantrekken van een jas
de vergrijzing van blauw
overvolle fietspaden
de geur van een nieuwe school
het schijnsel van kunstlicht
meeruren voor de tv en dat
bij gekortwiekte dagen
geur van bos, bier en brandhout
het afgezakte thuiskomen en
overblijven bij intredende
schemer…
De Kust
poëzie
3.8 met 8 stemmen
2.159 Als een wijkend wonder
nam in de kim de schemer af,
en met het licht, dat haar begaf,
ging allengs ook de wereld onder,
en over de verzonken, zilte
waterbewogenheid, tot aan
de uiterste verte, kwam de stilte,
onmetelijk en diep, te staan.…
De Kust
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.199 Als een wijkend wonder
nam in de kim de schemer af,
en met het licht, dat haar begaf,
ging allengs ook de wereld onder,
en over de verzonken, zilte
waterbewogenheid, tot aan
de uiterste verte, kwam de stilte,
onmetelijk en diep, te staan.…
Vader
hartenkreet
3.2 met 14 stemmen
3.149 Een schemering.
Een ondergang.
Een leeggebloede avond.
Zo zal ik zitten in mijn vel.
Een oude rozentuin.
Een lege schommel.
Een oud gerei
verloren in de hoeken.
Maar ik zal vloeken…vloeken!!!…
Onzichtbaar
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.583 waar schaduw heerst
en donker lacht
toch wacht ik hier
het hoofd gebogen
in de luister van de stilte
op een verlossend woord
geen wind die stem verwacht
op de kleine ik die alleen
zijn angsten telt
niet op de klok
die zich verborgen houdt
niet op het wezen
dat naar muren klauwt
onzichtbaar als morgen
het licht verspreidt
daar schemer…
Buiten slapen
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen
1.069 Aan het zwerk
een zwerm vogels
meerkoetjes fluisteren
in het riet
de hitte hangt
in huis
buiten begint het
langzaam aan
te schemeren
een vleermuis
schiet
langs mijn hoofd
mijmerend nip ik
aan mijn glas
de langste dag alweer
verstreken
straks
valt de nacht
als een warme deken
om mij heen
ik geloof
dat ik vannacht
hier…
Zwaluwen en een zuiver hart
gedicht
3.2 met 22 stemmen
8.048 het zijn zulke vreemde tijden
de dag verliest zich al vroeg in schemer
terwijl bloemen zich verdringen
in te kleine tuinen
iets verderop loopt de jongen met
het zuivere hart maar
met een getekende grijns
onverstaanbaar door de nieuwbouwwijk
waar mensen als zwaluwen
hun huizen binnen vliegen
omgeven door geuren van vijf uur
-------------…
In de campo
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
856 Schemering.
Ik leun tegen de gevel van het oudste huis,
binnen worden kaarsen aangestoken
kattenogen, wachtend op de nacht.
Met loshangende haren
buigen olijfbomen voor het kerkhof
waar kleine houten kruisen
spelen als kinderen in het grind.…
Winterdans
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
538 De rugzak
gevuld met
afscheid nemen
vertraagd elke
zekere pas
bladeren, gevallen
geven blote voeten
tot bloedens toe
nog niet haar laatste
dans voor schemer valt
wanneer morgenrijp
het zicht aanraakt
en wandelende mist
de wereld weer
laat verschijnen
wordt het ooit
zo grauwe verloren
in verstild wit
ochtendgloren…
De magie is gedaan
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
469 de volle maan
bekrast het zwart
van spiegelend water
schrijft in schemerig wit
met trillende letters
de nacht van zich af
de magie is gedaan
als de aarde weer dicht
in het licht van de dag
nog fluisteren golven
over duistere krachten
in hun rimpelend bestaan
op brekend zwart
spiegelt een gevaarlijke maan
de wens om samen ten onder…
de dag gedoogd
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
601 de dag verglijdt mij niet
voelt als een schilderij
dat ik niet vatten kan
het zoekend licht niet speuren
van kille ochtend zonder zon
tot koesterende zomeravond
geen vroege vogels horen kan
't laat verkeer nog in de verte
sensatie van de wind
die opsteekt bij het krieken
en zich na het schemeren
tenslotte neerlegt bij de feiten…
En de vogels floten
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
1.154 En toen was jij er
in de vroege morgen
terwijl de vogels floten
in de schemering verborgen
Wijl ik de slaap aanbad
de nacht nog niet verliet
de vogels nog steeds floten
in slaapschemerend gebied
Ik wakkerde uit mijn dromen
de lente is ontsproten
en toen was jij er
terwijl de vogels floten
En altijd zul jij er zijn
in elke gedachtengang…
Dierbaar
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
1.871 Misschien dat je het woord betrad
in taal van mist, pijn van regen
dat ik je bij me hield in schemering
mensen wegduwde uit de intrige
maar je bent mij dierbaar
als mijn eigen ik, zonder twijfel
je blijft steeds bij mij in dromen
die dichterbij durven te komen
je blijft jezelf, ook zonder masker
maalt niet om status, of veinzen
je blijft…
Uit zilveren schalen geschonken
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
582 Zou je mij willen bewaren
in het licht
van ontluikende ogen
in herinneringen aan
verstilde schoonheid
van een verlate schemer
als het avondrood
overgaat in nachtelijk blauw
en ik je mijn lang vergeten
brieven ongelezen laat
onder het bladerdak waar ik je
mijn hartenklop ontvouw
zullen we dan onze zielen
verstrengeld laten opgaan…
VREES EN PROFETISCH VOELEN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 Moeder schrikt
wanneer in de vroege schemer
een kleine schaduw
de vredige achtertuin
huiverend doet zuchten
haar zorgenloze hummel
juicht dat haastige dwergspook na
verlangt met hem mee te zweven
kon zich dan verrijken
onbekend avondgefluister
brengt het verontruste gezin
naar de verlaten zolder
waar pasgeboren vleermuizen
het huis…
Muren kenden schaduwen
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
650 met kaarsen
verloor de schemering
zijn licht
vlammen dansten
warmte en intimiteit
rond fraai gedekte tafels
maar de muren
kenden schaduwen van
mensen die worden gemist
waar vroeger het café
nog vol liep bij de reünie
speelt nu het gebeuren in zaal twee
het afscheid is weer zwaar
maar altijd zegeviert de hoop
op een weerzien…
Landschapspapier van de nacht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
531 Iedere schemering in jouw gedachten
brengt lichte verkleuring tot stand
op het landschapspapier van blauwe nachten
ben ik als tekenaar jouw oude klant
ik beschrijf dromen
waar niemand kan komen
beleef nieuwe kansen
door met jou te sjansen
ik dans tot een nieuwe dageraad
mijn trouwe potlood verstilt
niet de tekening of ik zelf
maar jij…
Toestemming
gedicht
4.1 met 7 stemmen
8.298 Ikzelf, ik fluisterde
mijn woorden pas
als de schemering
de tekst verduisterde
en ik zeker was
dat niemand luisterde,
maar als je echt moet
in het publiek
is een beetje muziek
en de hele rest
mij ook goed hoor.
Mij is alles best.
-------------------------------------------
Forth Worth 12 augustus 2011.…
Een waas
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
417 Als de zon is ondergegaan
en de warmte verdwijnt
en de maan opkomt,
komt er een waas voor de horizon
een waas in jouw gedachten
jouw gedachten die afdwalen
je ziet een waas,
een waas in de stilte
de stilte van het moment
en de schemering van de avond
een waas,
een warmte die je nooit eerder voelde
die de hoop doet opkomen…
loomheid laat de klokken slaan
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
537 vliegen spelen ongestoord
landen en bewegen
warmte is ongehoord
geel vraagt snel om regen
het rechtgekante polderland
de zomer trillend in de verte
loomheid laat de klokken slaan
het zware werken is gedaan
ik koester zachte schemer
als stilte in mijn hand
een vogel kaatst een zonnestraal
terwijl het donker langzaam valt…
afgelegen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
441 zwerf door diepe, donkere bossen
aan de rand van mijn achterland
zwijg mensenluw mijn vergeten naam
proef bloed, aarde en zand
adem is hier vleeslegerig met een
ijdele hang naar gevallen blad
de schemer zalft, verder gaat dit niet
deze aarde is nu plat
de horizon is ondergegaan
bomen hebben hun bladeren afgelegd
een stilte is verzwegen…