1857 resultaten.
Consolatie
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
568 Het toetsenbord is mij tot troost
Erachter word ik werkelijk
Ik heb er vaak geminnekoosd
Soms werd ik er zelfs kerkelijk
Ook ving het menigmaal een traan
Wanneer ik blij was of bezeerd
Het is de zin van mijn bestaan
Aan taal en print gerelateerd
Mijn laptop, steun en toeverlaat
Die telkens mij een schouder biedt
Die zich door mij beroeren…
afscheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
799 Ook heden is hij roerloos
en trekt een koel verlangen
om weg te gaan, niet meer te zijn,
hij laat zijn schouders hangen.
O hij heeft gezocht, een leven lang
naar een plek onder de appelboom
maar wat hij vond was veel te wrang
hij gelooft niet langer in die droom.…
ontwricht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
451 zeventien was hij
toen het oorlog werd
een stoomtreintje bracht
hem hoog in de Alpen
in die nazomer
poseert hij in uniform
zijn sabel losjes
over de schouder
ik mis jou ik mis ons
dorp en de graanakkers
schrijft hij in brieven
aan zijn moeder
temidden van het
oorlogsgeweld volgt
hij zijn weg door een
verminkte wereld…
De maan herinnert me
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 De maan herinnert me
aan mijn dromen, het plezier
van het zingen, het spel
waarmee alles begon
Geen last op onze schouders
geen onderlinge wrevel
Het heilige moeten
is uit ons weggevloeid
de wereld in getrokken
dwingend en mateloos, kinderlijk
eisend dat het tijd is
om volwassen te worden
maar dat ben ik al
en de last van mijn leven…
het ontbreken
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
774 het fijnste porselein
dat de lichtste aanraking
niet verdragen kan
in scherven uiteenvalt
droef gemis blijft
verplaatst zich niet
het vouwt zich onhoorbaar
op in een lege koffer
de kalklijn rondom je lichaam
voordat je wegging
vervaagde op de muur
ik zal je herkennen
aan de kalkdeeltjes
op je rafelige schouders
je holle ogen…
grosso modo
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
437 wat ligt aantoonbaar aan eigen
waarneming ten grondslag
en hoe lang is een breedtecirkel
als je verder dan armlengte kijkt
door de bank genomen, in het
midden van grenzeloos, tijdelijk
onbestaanbaar voor zover de
verte reikt buiten mededinging
met kop en schouders maar niet
bovengemiddeld, wel altijd uniek
wat blijft is nadrukkelijk…
Ik mis ze
hartenkreet
3.7 met 28 stemmen
1.739 Ik heb ze soms zo nodig nog,
hun armen om mijn schouders.
Beide zijn niet meer in leven,
alles hebben ze voor mij gedaan.
veel liefde hebben ze aan mij gegeven.
Ik zie nog hoe ze 's morgens kwamen,
nooit apart, maar altijd samen.
Het is al wel heel lang geleden,
maar het gemis is er nog steeds.…
rolgordijn
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.088 Doe dan het rolgordijn omhoog en
voel de maan rustig
op je schouders rusten
wat ben je toch mooi, als je daar zo staat.…
gevecht met de zee
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
902 zo’n omweg
is fataal
ik zet mijn
schouders
schrap
tegen
de branding
van jouw woorden
ik moet
naar open zee,
ver buiten
jouw bereik.
ik wil nooit meer
verdriet om jou.
om jou
nooit
meer.…
troost (2)
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
798 troost is het mededogen
waarmee jij kijkt
naar mijn diep verdriet
troost is het zachte
wonderlijke licht
dat in het broek schijnt
voorbij een rij populieren
troost is mijn onlangs
overleden zus
die op een zwaar moment
ineens achter me staat
en haar handen
op mijn schouders legt
troost is de wind
die op een milde
winteravond…
polijstte ze meegaand
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
660 ik zocht de lijnen
in het steen en
modelleerde kop en romp
de schouders rond
en zwierig speels
de armen en je handen
het bekken
stond wellustig
op de benen
die eindeloos
vervoetten in een
reeks van kleine tenen
maar je hart
was tegendraads verpakt
in ferme borsten
ik polijstte ze meegaand
maar mocht alleen naar…
Recycling
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
856 Uitgebluste hoekstenen
wachten op de sloop
nieuwe tijden
nieuwe visies
nieuwe basis
nieuwe hoop
maar kan de nieuwe maatschappij
dus zij, wij, ik en jij
rusten op de schouders
die weer rusten op de stenen
die weer zitten
in de vele hoekjes?…
Yin Yang verdriet
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.858 Oh, zegt zij quasi verwonderd
Dus je hebt mij bedonderd
Ach, ik wist het al lang
Met jou word ik geen honderd
En als zij zich verslagen afwendt
Ver van mij gaat staan
Zie ik haar tedere schouders schokken
Van haar kin drupt een traan
Maar als ik haar aanraak
Trek zij zich terug, als is zij bang
Dat moment heeft mij nooit verlaten
Het…
Wij zijn uit de dood geboren
gedicht
3.4 met 14 stemmen
10.808 .'
Een derde haalt zijn schouders op.
Die laatste heeft gelijk.
Het belang van lichamelijke oefening is niet te overschatten,
en in het denken schuilt de dood als in de struiken een rover.
-------------------------------------------------------
uit: 'Zo helder zagen we het zelden', 2002.…
in het avondrood
hartenkreet
2.1 met 10 stemmen
1.675 'k hoor je zingen
in het avondrood
' k zie je sluikse haren
op je schouders bloot
'k denk eraan
hoe je stem mij roert
'k zie mij al
door je blik gevloerd
'k vind je een en al
een stukje hemel
'k mag je toch
zo lekker aards
'k hang een beetje
aan je lippen
kon ik aan je keel
maar even nippen…
Géén Woord
hartenkreet
3.3 met 31 stemmen
2.308 Tranen vloeien,
schouders schokken
jij aanschouwt het
maar je doet niets
je zegt niets
geen woord...…
statio
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
943 hang
over mijn schouder, het laken
dat mij toebehoort
en opnieuw een dag
waardig
zodat ik mij kan neerleggen
in de dageraad van
het geweten
de ruimte die ik zoek
langs schubben van de ziel
schuif zeeën
naar me toe, het gehoor van
rivieren
in licht en opgeheven handen
en schenk de horizon
het water van de wouden…
Vroeger Nu en Later
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
954 Vroeger
Was je vroeg oud, ’t leven hard, meedogenloos vaak,
als je niet voor een bepaalde leeftijd was getrouwd
werd je als een oude vrijster beschouwd
Nu
Nu zijn kinderen zo vroeg volwassen
dat we op moeten passen
niet teveel op hun schouders te leggen.…
Zichtbaar en toch heel klein
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
767 Deert de regen mij
vraag ik me af
wanneer mijn rug de
zwaartekracht overhevelt
van mijn schouders naar het
gevoel van toen het kind dat in mij
huisde met me speelde en mij
de kracht gaf dromen na te jagen
en te gaan slapen op het kille bed
Ik heb de tijd gesproken
gezegd dat het niet bestond
al was het slechts alleen maar
om te zeggen…
Hoe ik ontroostbaar blijf
gedicht
2.2 met 92 stemmen
24.106 Hoe ik ontroostbaar blijf
in deze zomertijd
met de violetblauwe vlekken
aan de hemel
aangetast door weemoed
die me overvalt
als een te grote afstand
als mijn verbrande kindervoeten
zeldzaam als je bovenlip
met de bevroren mondhoek
als een potloodtekening
word je langzaam zichtbaar
met de dubbele vleugels
met de ivoren schouder
jij…
herdenken 30/04/2009
hartenkreet
3.0 met 20 stemmen
1.332 Ik sla een arm om een schouder
voel me als de majesteit tien
jaar ouder...
Ik sla een kruis...en ga naar huis…
Een ochtend op Callantsoog
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
570 Daar komt een groep
Mensen aan voor wie
Het leven louter dikke mik
Lijkt te zijn, schouders
Gerecht, de blik naar voren
Over de hoofden van anderen
Heen kijkend in het niets -
Het individu volgt ze
Een tijdje op het Callantsoger
Strand, en merkt al binnen
Minuten dat de groep net zo
Los aan elkaar hangt als het zachte
Zand van…
WANDELAARS.....
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
877 Langs grachten
wandelde hij
ook zij
tas over haar schouder
Binnenvaart
was er stilgelegd
gracht...een brakke sloot
scheepvaart er morsdood
Hij keek
plots opzij
vond haar
jaren ouder
De rimpels
onder haar ogen
in haar hals
haar nek
In een ver
verleden
had hij gezegd:
'Ik vertrek'
Die harde woorden
had hij
ingeslikt
en…
Smoorverliefd
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
473 het is soms
dat ene woordje
die ene oogopslag
die ene klank
die mooie haarlok
die zo perfect op
je schouder ligt
je oorschelp er
tussendoor laat gluren
en uitlokt om eraan
te gaan knabbelen
dat kleine gebaartje
die subtiele glimlach
dat alles waarmee je mijn
ruit aan diggelen gooit
mijn blik verruimt
en gelijktijdig verstoort
ik…
Nadat haar man begraven was
gedicht
3.3 met 3 stemmen
8.701 nadat haar man begraven was
liet overgrootmoeder Betjie van Middenspruit
hem opgraven
en trok hem een ander zondags pak aan
‘ineens begrijp ik het’ zegt mijn moeder
‘ik zou niets liever willen dan
daar bij die hoop grond te gaan graven
net zolang totdat ik bij je vader ben
tot bij waar hij is en hem
aan zijn schouders optil
die onontkoombare…
Ontmoeting
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
498 Het kleine meisje
Met de klinkende sieraadjes
Loopt door de goudversierde stad
Ze heeft haar wonden licht getooid
Danst door de schitterende neon nacht
De tranen als steentjes rond haar hals
Zaait ze kermis uit haar rok
En zwaait wat naar pages
Die duiden naar het hemelbed
Maar als de rust het doek
En alles valt
Kruipt ze in mijn schouder…
Zintuigelijke verliefheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
737 Als je met elkaar kan lachen
door elkaar maar even aan te kijken
als zijn of haar hand je even aanraakt
even die arm om je schouder
die korte maar hartelijke kus
die geur, zo bekend, zo aangenaam
als je een half woord genoeg is
om iemand echt te begrijpen
dan heb je een ‘ hele’ relatie
werken de zintuigen visa versa optimaal
als je dan…
afstand
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
567 zoals het ritme
van de tijd onzichtbaar zingt
en zichtbaar doortikt
zoals de liefde
voor de mens een eeuwigheid
duurt en opeens stopt
zoals de woorden
over de verbroken lijn
dan pijnlijk klinken
zoals de schouder
ontbreekt als een vast rotsblok
voor de losse traan
zoals de afstand
een liefde kan verbinden
doet het verdriet…
Dagromen.
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
617 En zou ze heel bevallig haar kuiten
en de sproeten op haar schouders tonen
dan wist ik dat zij mij
tot koning van de nacht zou kronen.…
Trampolinepret
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
635 Ik spring, ik spring
zo hoog als ik kan
Ik ben de trampolineman
Met mijn armen hoog in de lucht
val ik weer neer met diepe zucht
Ik stuiter en bons
‘t blijft onder ons
op schouders en billen
zonder ‘t uit te gillen
Ik kom toch steeds weer
eigenlijk zachtjes neer
Ja, heus ’t is waar
Er is geen gevaar
maar wel veel pret
als de trampoline…