2249 resultaten.
Je haren waren bleek
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
894 zie je ogen
en je handen
heel ontspannen maar
je haren waren bleek
kleurloos door
de chemokuren
in een weer
moeten verduren
door het sprankje
hoop waarop wij
voortborduurden jij
patronen en ik structuren
wij presenteerden
vandaag aan de wetenschap
jij rollatort traag naar binnen
ik wacht op een nieuw beginnen…
van tere stof
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
446 in wegvloeiend licht
is de droom een stil
en roerloos reizen
van tere stof geweven
omringt hij de aankomst
en het vertrek
een jaarring tekent de
voorbije wereld schetst
de toekomstige tijd
we dromen ons vast
in trage kleine
vergankelijkheid
een vluchtige reis met
enkel de bestemming
van de gewisse dood…
herscheppend
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
452 op de bodem van de diepte
lag als een oester een
weerbarstig woord
onderzeese stromingen
kwamen en gingen
bleven haar beroeren
gestaag schuurden ze
over en langs het
gesloten fort
ze werd weker
minder stug een
trage transformatie
met het verstrijken
van de tijd herrees ze
aarzelend uit haar as
de wedergeboorte
van een woord…
Mijn lieve kind
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
695 ik zag je
op het pad
een takje wuifde
met haar blaadjes
op de wind
ik had
je nooit verwacht
het stormde vandaag
op gang komen ging traag
maar eenmaal in de vaart
waai ik met alles mee
in alles wat voor handen komt
tot zover reikt nog net
mijn stom verstand
ik wuifde
ben de wind
dag jij
mijn lieve kind…
Oma
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
748 Een kluwen wol, twee breipennen
een glimlach die maar niet verdween
koffie zwart, twee zoetjes
bij haar had wederom de zon geschenen
maar een dag legde zij haar pennen neer
keek dwars door je heen
de glimlach nog vaag
geen koffie meer, geen zoetjes
waar een lach eens heerste,
kwam heel traag
een traan.…
alles wat we deden
netgedicht
4.2 met 24 stemmen
1.257 hoe voelt het
om weg te zijn, om nooit meer
gezien te worden
om te weten dat tijd alles zal wissen
en dat je aan de dood om een uitzondering vraagt
is het niet zo
dat door te tellen tot oneindig
alles elkaar aanraakt
zacht of stormachtig
traag en dan weer razendsnel
is er een herinnering
of nog iets van het onbewuste
van wat wij…
slapen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
427 traag keert hij
de wereld de
rug toe
hemel noch
aarde kan hij
bewegen
hij wrijft
modderige aarde
over zijn gezicht
slechts een
korrelig spoor
blijft achter
in het veld van riet
vindt hij wat
hij verloren had
tussen weten en
voelen roerloos
op zijn plek
van wie is broze
eenzaamheid
ze is van niemand
zij is van…
Wetenschap
gedicht
5.0 met 1 stemmen
1.868 Je kunt wel alles denken
dat je wie weet wat,
dat de wortel getrokken
uit je bestaan
een mooi rond getal geeft,
het product van je wezen
een hogere macht is
maar
waar kiemt de liefde,
waar wortelt je lust,
door welke trage lagen
sijpelt het sap
van de groeiende onmacht,
wie legt van je zijn
de bleke uiteinden bloot -…
Bloed maar liefde
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
636 jij marmert
nog een beeld
in wit met
rood dooraderd
sokkelt op
te hoge voet
daardoor steeds
te traag benaderd
zag de kern wist
in zacht polijsten
zonder stof je hart
weer te bereiken
bloed maar liefde
in je witte marmer
ga leven zonder beeld
een verleden armer…
dagen van eenzaamheid
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
644 op tafel de
afgesneden bloem
stervend in een blauwe vaas
in de brief de afwijzing
tussen ongeschreven
regels door
in de arena het
tergend trage sterven
van een dier
onder de rivier
de onzichtbare bedding
die het water draagt
in de vallei
de echo’s en schaduwen
van de doden
het is de tijd die tot
stilstand komt als de…
IJssel 2
hartenkreet
4.8 met 6 stemmen
1.129 Ik voel alleen de emotie
van een trage stroom,
van eindeloos verlangen.
En zij stroomt verder,
laat mij achter,
in een eeuwigdurende herinnering
van liefde.…
Tederheid
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.183 Ondanks uitgewisseld verdriet
of wellicht juist daarom
vrijden we met elkaar
in een traag
moeiteloos
tempo
een bevestiging
van ons leven
van onze liefde
voor elkaar
Zolang het soepele ritme voortduurde
was er geen sprake van
dat de grens tussen
de feiten
verzinsels
werkelijkheid
en fantasie
vervaagde
alles teruggebracht
tot wederzijdse…
Vierdimensionaal
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.075 Hoe mooi zou het zijn, net andersom
één dimensie hoger in plaats van alsmaar omlaag
had ik maar de fantasie, die intelligentie
zo'n vierde dimensie in mijn hoofd
maar daarvoor denk ik net iets te traag.…
Afscheid bij de zee
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
2.981 Uiteindelijk eindigt
alles bij de zee
op een eiland eerder
dan daarbuiten
De trage veerpont
overbrugt het afscheid
en wij lopen golvend mee
brengen het koude leven
naar de wijde dodenzee
Wanneer de witte meeuw
duikt in het donk’re water
gaan wij weer aan land
van de zee
de eindeloze zee…
Vurig rood
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
447 traag boog
warm glas
bolde door
lucht van
de blazer
tot de coupe
die we zagen
schitterend
hoe transparant
inkijk geeft
aan beide kanten
gescheiden door
twinkelend
kleurend kristal
als vakmanschap
de scherf vermijdt
voorkom je dat
de mens zich
scherper snijdt en
pijn het vurig
rood laat zien…
Singapore Sling
netgedicht
4.9 met 21 stemmen
1.200 Terwijl het zweet
in trage slakkesporen
langs haar hals loopt,
glijdt weer
een gin-doordrenkte nacht
de ochtendglijbaan af.…
Spiegel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.188 De staarder
Zo lang, zo traag
Te klein, zo bang
Zijn angst,
Getackeld door het leven, zijn trots ontheven,
Zijn klank zo donker, zijn zicht zo mat,
Zijn kennis: vindt het tussen zijn regels op het klad,
Zijn defenitie van disipline is een eindeloze mars,
Een duisternis waar alleen hij het pad kent, een wereld waar het pad hem kent.…
Een doorzichtige lach
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
494 er golft water
speels en traag
onder eeuwig
spiegelend blauw
ik schep
met mijn hand
een doorzichtige
lach als innige band
die je pas ziet
in het verdromen
van beelden die
mee zijn gekomen
langzaam sijpel
ik weg zonder een
woord te hebben gezegd
in de scene van scheiden
ik kijk niet om
maar het nat van
mijn schaduw droogt…
Midwinter
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
616 traag rolt de mystiek
van een verre hoorn
door de melkige nevel
bomen met hun kanten takken
zweven boven het witte niets
tegen vervagende bosranden
oergeluid tot de onzichtbare einder
de weemoedige roep
van bezinning op deze verre heide
herinneringen aan een ver verleden
gedachten komen tot rust
in de intimiteit van de sluimerende…
nieuwe wereld
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
1.949 iemand hield mijn ogen open
en in mijn binnenste zag je het
scenario oplichten in
trage ochtenddauw van dageraad
spelend in een zoektocht van twijfel
bewegend in de wind naar
het ongekende land waarin
doodsbloemen zich uitspreiden in rijping
milde ogen in eeuwigheid
onbesmet achter mijn masker
weent mijn ziel in
een nieuwe wereld die…
Stil maar
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
962 het kind wijst
naar de bomen die traag
met winter antwoorden
iemand zwijgt, iedereen
sneeuwt
en de haren van het kind
worden wit
als uit de slaap
gebeden staren, stil te volgen
op haar huid
een vrouw wijst
naar de winter, in de ochtend
jaren later
en vraagt haar naam
aan vlinderbomen
iedereen zwijgt, iemand
sneeuwt…
ik, als zuigende minnaar
netgedicht
4.0 met 28 stemmen
1.132 ik zuig immer
zacht en traag
van het zoete bloed
zeg maar gerust,
óók liefdevol
zoals dat slechts
een echte minnaar doet
het is echter zo,
zucht de
stervende vlo
dat mijn tijd van
heengaan
is gekomen
steeds meer
tref ik de verzuurde mens
toen ik aan jou
was begonnen
wist ik het zeker
het chagrijn
is niet meer…
Suites voor Annemieke XXXX
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
493 de ramen open
het gorgelen van de stad
in de zomernacht
net overleefd -
een bus met zweedse toersten
net iets te traag -
de arm dwars leggen
de arm langs het lichaam -
de pijn blijft bestaan
vroeg of laat genen
kankerfouten hier en daar
omstandigheden
ondermijnd door chemo
geinfiltreerd door virussen
wachten op een kus…
help dan toch de moderne tijd voor iedereen.
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
941 littekens worden in een ruk opengereten
tot een opgeluchte trage typ-machine.
letter na letter heelt ze verse wonden
waar pijn een handicap wordt.
hang ik maar wat in woorden boven het gras
tussen twee bomen gebonden aan het touw
dat nooit kan breken onder het zuiver gewicht
van het lezen en kennis als krieken op te eten.…
In passie gevangen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
468 waar vlammen spelen
hun warmte delen
rakel jij het vuur
onverwacht op
je blik jaagt
hartstocht aan
de lach daagt uit
door het lint te gaan
handen gloeien
schroeien mijn huid
in passie gevangen
schreeuw ik het uit
traag dansen kleuren
hun eindeloos spel
maar in samen rusten
vervagen ze snel…
uitgeleefd
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
592 uit mijn laatste raam kijkende
zag ik al luisterend naar
het wegsterven van hun klaagzang
traag zwarte vogels vliegen
over grijs betegelde akkers
waarachter ze verdwenen
in een hels avondrood
al wachtend op de volgende vlucht
tank ik mijn laatste glaasje diesel
klop mijn pijp en sluit alvast m’ n luiken…
De aller-schoonste bloem
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
588 Iets wat traag ontwikkeld wordt
ook gestaag groeiend niet verdort.
Ik zag slechts het begin
van het ouderlijk gezin.…
Wat wrevel op de achtergrond
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
624 Wat wrevel op de achtergrond
maar ook een trage glimlach om het leven
dat altijd anders is en niet
gepland en gratis wordt gegeven.
Wat wrevel op de achtergrond
maar och, er zijn toch zoveel mooie dingen
dus loop er maar niet aan voorbij
en durf je liedje hoopvol zingen.…
Executie
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.059 Liefste dochter,
tergend traag,
met zand in je ogen,
lachend om kapotte hoeven:
je hoefde echt niet weg vannacht.
Liever dan verlaten,
liet ik de wereld je tranen zien.
Bij de stromen van Babel.…
Meteoor
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
696 De traag rondwentelende aarde
brengt zijn wilde zonneval tot staan.
Een neertuimelende fakkel wordt ontstoken,
hij boort zich lichtend door luchtlagen.
IJle rooksporen verdampen in mistende vlagen.
Een blinde wesp, een speldeknop van licht
is eindelijk tegen de lamp gelopen.…