806 resultaten.
Splinters uit een houten hoofd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
532 als kermislichten dartelen sterren
door de schiettent van mijn geweten
ergens onder stof en rag
vind ik de gebroken snaar
die het woud trillen laat
ik pluk het gloeiende van de zon
wikkel er ijspegels in
en vlecht er de tango van de lianen door
schoorvoetend veegt de vloer
de broze muziek in mijn
doodstille verwondering
uit het bewegend…
noem me
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
466 Geen spoor in het dode woud. Morgen ben ik mijn naam vergeten. Noem me dan, zeg mijn naam,
zeg me wie ik ben, omarm mijn verlorenheid in zachte
armen. Lieg liefdevol en breng me stap voor stap naar huis
waar de winter met koude ogen wacht. Help me oversteken naar
de nacht voordat ik tot stilstand kom. Noem me, zeg me dat ik ben.…
Sint Jan
poëzie
1.9 met 20 stemmen
2.544 Zwaar wolkt een geur van rozen door het woud,
Daar is geen vogel, die nu slapen kan,
Geen bloem, die niet haar kelke openvouwt.…
Eind goed, al goed
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
477 Ik kende de buitenwereld
uit verhalen: er zijn wouden
en vreemde mensen, gemene ook
Maar altijd komt er iemand
om te helpen, en ik leerde
je kunt een held zijn
Het gaat om de afloop
(het zalige leven begint pas
bij het happy end)
Zo werd ik groot
en de wereld groeide met me mee
zodat mijn buitenwereld steeds verder
weg kwam te liggen…
Groot Nieuws
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
603 Onverwacht heeft Canada zich aangemeld als lid van de Noordpool Unie
Canada is een groot land met veel woud, dunbevolkt en het is er Siberisch koud
De verwantschap met oprichter Rusland ligt voor de hand
De Verenigde Staten van Amerika reageren laconiek
Ieder soeverein land mag zich aansluiten, koninkrijk of republiek
Daar heeft een vrijheidslievend…
Fanmail
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
785 jij hebt geslapen
ik vrij zelfs waar jij hebt gevreeën
Ik ben een stoutmoedig kaboutertje
ik klim op één van jouw zachte borsten
omhoog en op het maanlandschap
van jouw tepelhof doe ik een dutje
terwijl jouw geprikkelde tepel
als ruggesteun dient
eenmaal weer uitgeslapen
glij ik op jouw borst omlaag
en trippel ik naar het zwarte woud…
Feest der Europapafielen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
514 Van oudsher ligt het teutoburger woud
in nedersaksen en noordrijn-westfalen
sinds jaar en dag domein van mainzelmänchen
waar zomers warm zijn en de winters koud
hun nazaten zijn bremer muzikanten
vermengd met bloed van
vikingen en zwaben
van noormannen van friezen
en van franken
die generatie Z hebben gebracht
als nieuwe Zarathoestra…
Avondgloren
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
471 De avond spreidt een zacht gewaad
van purper langs het stille woud —
de wind, een fluisterende troubadour,
zingt lenteliedren tot de wolkendou.…
het veld dat kiest
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
294 moeizaam glinsterende zaden
hard als steen
scherp als inzicht
ze wegen zwaar in de hand
maar groeien langzaam
tot bomen die schaduw geven
anderen laten de wind hun werk doen
staan stil
mond open
en slikken wat voorbij waait
pluizig
licht
zonder wortel
overal schiet het op
zonder dat iemand het plant
zonder dat iemand het wil
een woud…
Hertenjacht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
161 schieten
met mijn katapult van zacht brokaat
en stevig roodbruin leer
Het steentje in de slinger is mijn
milt die ik voor de gelegenheid
bekleed heb met iets als zuiver ijs
In hun hart zal ik ze treffen deze
dieren in hun hart van suikergoed
dat driftig spitse hoeven voedt
Zij veren als verloren dromen die ik
niet gebieden kan door wouden…
vader en zoon
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.443 verliezen
in een moment van absentie
wees alert
voor een boom jou velt
je lijkt het te controleren
maar ze spelen met je
de schijn van een rustige dag
in het bos
open je ogen
bomen, takken, struiken
liefde die ondefinieerbaar is
ik wil je
niet verliezen
maar kan je niet grijpen
of je bent verloren
onderschat de gevaren
van het woud…
O, zomer!
poëzie
3.3 met 12 stemmen
3.075 Wier geurige adem zucht door rijs en wouden,
En gloeien wekt, waar zielen wieken spanden,
Tot die miljoenen traan en leed verbanden,
En lachten, of zij nimmer wenen zouden:
Gij juichte', o, zomer! in mijn zielsverrukken,
Toen mij uwe armen en Mathilde omvingen,
En gij voor mij uw wereld scheent te smukken!…
Elfje
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
994 wegen
Vraag me niet langer om geduld
Hoe lang moet ik nog wachten
Voor geluk mijn hart terug vult
en de zomer brengt in mijn gedachten
Maar een antwoord verwacht ik niet
Het zijn maar hopeloze vragen
Het is maar verlangen en verdriet
dat ik slik al zo veel dagen
Dus vannacht wordt het terug sterren tellen
Ik blijf verloren in het woud…
Droevig afscheid
netgedicht
2.7 met 22 stemmen
3.104 Jij zegt mij zachtjes fluister toe
ach ween toch niet om wat ik doe
rond bomen van mijn gouden woud
klatert lief rond ‘t groene hout
het water dat gevoelig stroomt
mijn wens die liefde droomt
Jij zegt mij zachtjes wenen toe
de pijn die in je groeit en bloedt
en jou zo angstig slapen laat
scheurt het leven flarden weg
tot enkel kou die sterven…
En verre tochten...
poëzie
3.6 met 18 stemmen
2.362 Geen woud, doorkruist van wegel, baan en laan,
- een oerwoud!... Ach!…
WIEGELIEDJE VOOR DE GELIEFDE
poëzie
4.4 met 8 stemmen
3.777 Nu zal je slapen, mijn zachte kind, in de kuil van je haren;
straks is het dag, dan moeten wij weer tuilen lezen gaan
Morgen zal er uit het Oosten 'n koning komen, met nieuwe bruidskleren voor ons beiden;
hem zullen wij, arm in arm, als kinderen in het woud, verbeiden.…
Zij sluimert
poëzie
3.6 met 12 stemmen
3.422 Ik zie de donkre nacht genaken,
Dat gij uw oog voor eeuwig houdt geloken, -
Dan sluimert gij, maar kunt niet meer ontwaken:
Dan zal de zode, die gij dekt, ú dekken,
Dan zal geen zonnestraal uw lippen stroken,
Geen lied van 't woud u uit die sluimer wekken. -
----------------------------------
uit: Mathilde (1882)…
Lente
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
827 Een schijn van goud doorspekt de wouden
en trekt nog nurkse luchten glad.
Het zonlicht sijpelt in de kieren,
hiaten, nissen van het land.
Het valt verblindend op rivieren
en zet het zinken dak in brand.
Een grauwe hond en een seniele.
Een hok hangt schots en scheef.…
Natuur
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.047 Kleine vogels, groene bomen
Deze wereld, het is om over te dromen
Lente, alles groeit weer
Het is zo mooi, het vraagt om meer
Een klein stroompje door het woud
Het is er lang, heel erg oud
Krakende takken, oude bladeren
De manier waarop we het benaderen
Het groene gras, de ruige zee
We gaan er steeds weer in mee
Golven maken je weer kalm…
Lentezang
poëzie
2.9 met 9 stemmen
3.168 De wouden herhalen
Hun feestelijk lied;
Ook zwijgt, in de dalen,
De leeuwerik niet.
Van Echo vervangen
Bij 't rijzen der maan,
Heft gij nog uw zangen
O Nachtegaal aan!
Geen nevelig duister
Bedekt meer het veld,
Geen blinkende kluister,
Die 't beekje meer knelt!
Ontvlucht nu de steden,
Wie vreugde begeert!…
periodiek antibioticum
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.562 op de toren van de nacht
stond ik in brand
leidde ik verdwaalde schepen,
jij was de wilde in het woud
de oerboom razend
waar ik de blaren heb afgescheurd,
de stad een hamer zonder steel
braakte urenlang
en tuimelde in de straten,
en langs de dagen van september verloor
ik een hand
verlichtte ik de geronnen dalen,
over je klamme schouders…
Lentenimf
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
922 Heel even maar
hoor ik haar koddig lachen
dan slokt het woud haar beeld weer weg
Nieuw leven ruist er over het veld
een tranenlaken glijdt onhoorbaar van haar flanken
de alvast geleende zomertijd voorspelt
een bruisende oorsprong van ongeboren ranken
Dampend valt de milde voorjaarsregen
geheel bevrijd van het hard bevroren winterjuk
op…
HERINNERINGEN AAN ONZE MUUR
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
945 kijk ik toe
het kaft van het boek
is gescheurd en gekreukt
de inhoud was het waard
keer op keer gelezen en doordacht
muziek gebrand in zilveren schijf
draait rond en stoot geluiden uit
de rock, het rithme van de dans
weerkaatst op muren van beton
de krijger en zijn krachtig paard
de Indiaan met haviksblik
begeeft zich in het groene woud…
groene mamba
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.760 ooit kwam hij uit het ei gekropen
genesteld in een vermolmde stronk
onder een dun bladerdak
nu kruipt hij uit de winterslaap
over een tak in de tropen
in een woud dat dagelijks kaler wordt
het broos skelet houdt hem lenig
gladde schubben dekken zijn leren vel
als vingernagels die elkaar overlappen
er spant een vlies over ogen
die zwijgen…
we groeien weer
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.415 vangen
onzichtbaar daar directies
gecostumeerde onderdanen
in de kranten staat te lezen
er is de noodzaak
nimmer stil te staan
besparing op
de kosten men kan
telefonisch bellen
voor drie maal tuut
je krijgt menu's
om zelf te kiezen
zo maar achter elkaar
dan een jongedame
die het ook
allemaal niet weet
in het groots gebouwde
woud…
's Morgens
poëzie
3.6 met 7 stemmen
1.980 Gelijk om 't woud daar bleke neevlen hangen,
waart om mijn geest de mist van mijne dromen,
en, dauwzwaar als de mijmerzieke bomen,
zijn mijn gedachten loom nog en bevangen.
Flus gaat de tintelende strale komen
die 's nevels ziele zal in dropplen vangen:
doet ooit de zon, in parelende zangen,
mijn wazig mijmren vonkelen en stromen?…
Najaarsklanken
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
557 Terwijl het in het woud improviseert,
wordt ieder lid door herfst geïnspireerd:
door kleurrijk blad dat valt of is gevallen.
De dagbladpers, aanwezig voor kritiek,
is enthousiast en schrijft vol welbehagen
uitsluitend grote lof in haar verslagen,
bijvoorbeeld 'Sfeervol speelt het bladmuziek.'…
grote kuis
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
801 aan de wand hangt een antieke klok
een gedrocht met frullen
uit zijn mantel is een harp en een gems gesneden
hij ruikt nog naar een ver zwart woud
raderen kraken, de worm graaft in zijn hout
benen wijzers schuiven over de plaat
om het uur hupt de koekoek uit zijn kooi en roept zijn naam
gisteren begon die ijzige tik aan een zenuw te knagen…
Zet stil die klokken
gedicht
3.3 met 74 stemmen
50.743 Giet leeg die oceaan en kap het woud:
niets deugt meer, nu hij niet meer van mij houdt.
Vertaling door Willem Wilmink
-------------------------------------------------------
uit: 'Vertel me de waarheid over liefde', 1995.…
De doden en de kinderen
poëzie
4.3 met 7 stemmen
3.053 Ook grauwe stenen in een dartle bron
Zijn oude watermannen van heel vroeger;
Zij moeten stilstaan en zij lachen goedig
Als je, schoenen en kousen in de hand,
Over hun hoofden springt naar de overkant
Om tovenaars te zoeken in het woud.
Je gaat stil zitten op een dode boom,
Wilt blijven kijken, maar slaap maakt je loom.…