inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 89.546):

Hertenjacht

Duizend plus duizend is het aantal
herten dat bijkans onhoorbaar
door mijn hoofd heen dendert

Ik zou er een paar willen schieten
met mijn katapult van zacht brokaat
en stevig roodbruin leer

Het steentje in de slinger is mijn
milt die ik voor de gelegenheid
bekleed heb met iets als zuiver ijs

In hun hart zal ik ze treffen deze
dieren in hun hart van suikergoed
dat driftig spitse hoeven voedt

Zij veren als verloren dromen die ik
niet gebieden kan door wouden met
geexalteerde sprongetjes

Nu bereiken zij mijn uiterwaarden
en ik stroom lijdzaam over om ze
te verstrikken in mijn dageraad

Mijn hart trekt met zijn holle hoorns
het kreupelhout uiteen en alle
herten zetten het op een zuipen

Mijn milt kleeft aan mijn handen
mijn kop zijgt op mijn borst ik ben
een jager die het schieten mist

Schrijver: Jurjen, 23 juni 2026


Geplaatst in de categorie: overig

4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 81

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Jurjen, 3 weken geleden
Jij bedankt voor je reactie van Xanten, dat stel ik op prijs. Elk gedicht is persoonlijk, als je wilt dat het waarde heeft, fijn dat je dat opmerkt.
Van Xanten, 3 weken geleden
Een intens gedicht, Jurjen.
ergens ook ontroerend tussen
zuiver ijs en de uiterwaarden.
Gemis wil gekoesterd worden
ze leeft niet voor niets.
Dank voor het delen.

reageer Geef je reactie op deze inzending: