35281 resultaten.
het heeft de nacht gezien
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
677 onze liefde was
als een kostbare steen
in een ruwe rivierbedding
we werden ondergedompeld
in de heldere stroom
die ons kabbelend kuste
het leven verliep
als een rivierstroom
die zich haast naar zee
en zoals waterdruppels
de stenen uitholt, zo
versleet de tijd ons hart
de steen is geslepen, gekerfd
vol littekens het hart
het heeft de…
Metalen meeuwen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
519 Een vlucht metalen meeuwen
komt vanaf de zee naar land
zwevend boven kilometers strand
bewaken zij de mensen daar beneden.
Want vol haat en wraakzucht
bulderen de megaleeuwen
de kamelen van hun stuk
dictatuur geeft laatste stuipen
wanneer komt toch dat geluk?…
Van belhamel tot Admiraal.
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
639 --om de zee te kunnen zien
beklom hij immers
zelfs de kerkendaken?--
Dat vraag ik me af.
Maar zeker is zeker, hojo hojo!
Je zou er zó
een liedje van kunnen maken.…
Meer dan duizend sterren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
793 te maken op jou
Ze schitteren en zweven
zijn een geheel met
de ruimte die hen draagt
wat inleving en aandacht
dat is alles waar
het universum om vraagt
Meer dan duizend kleuren
daaruit ben ik gebouwd
te divers om
in een blik te vangen
te verscheiden voor
wat voelt als vertrouwd
In een hokje ben ik
niet te stoppen
diep is de zee…
Herkomst
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
419 In de verte liggen mijn gedachten
als zachte woorden uitgespreid
parelend over dauwbedekte vlakten
als een glinstering van warmte
in een zee van laaghangend licht
waarin mijn geheimen zijn verborgen
onder golvend oppervlak.…
Zonsopgang
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
583 Zachte vredige warme stralen
overkoepelen land en zee.
Neer schijnend en verwarmd
steevast gestaag en soms gedwee.
Onderhevig aan talrijke kleuren,
permanent of 'n enkele keer.
Gelijk de wisselvalligheid van 'n schepsel
als je 't vergelijkt met z'n eigen sfeer.…
Moeder Aarde
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
514 Als zij oud is – geef het vleugels –
laat het koren golven in de wind –
zaaigoed voor sagen, zee voor
al wat vruchtbaar is – in goede
aarde.
Als zij jong is – laat haar bezinken
en gewiegd worden als een
onnozel kind – bodem nog
ongerept in de voren van
zijn toekomst.
Mijn inzicht zal haar niet grijpen.…
een laatste zonnestraal
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
833 nog sprankelt
licht over zee
een rimpeling
danst met nevel
de wind al koel
omhelst het water
een trage golf
spoelt over strand
waar een eenzame
voetstap verloren gaat
meeuwen schreeuwen
hartverscheurend,
klapwieken breed
over het water, waar
de glinstering verstilt
een laatste zonnestraal
wordt schaduw
de maan trekt een baan…
Streept horizon bol
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
534 laat me maar drijven
op een oneindige zee
oeverloos deinen
met eb en vloed mee
de wind
als mijn vriend
golven als huis
in hun eeuwig geruis
heb aan de hemel
mijn leven getekend
met wolken in buien
en regen als sluiers
daar waar zij raken
de lucht en het water
streept horizon bol
eist bestaan weer zijn tol
want grenzen verleggen…
Een zijden draadje
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
552 ooit heb ik
alle eindjes
aan elkaar geknoopt
mezelf beloofd
die draden
nooit meer op te nemen
ik vlocht er
alle kleuren mee
verfraaide mijn verhalen
gooide ze in zee
om golven te bedaren
maar kon die klus nooit klaren
breide toen mijn
netwerken in recht maar
averechts liet steken vallen
er knapte iets
toen alles aan…
Los van een houvast
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
653 mijn kwetsbaarheid deelt in oorsprong
waar tijd als ballast wordt ervaren, het
sterft voorbij de reizen die ik nog
had willen verzamelen
ergens spint de hemel nog wat garen
sproeit de kater zijn water als kaneel
over het verdorde gras, schuift de zwerver
aan bij het ontbijt
de zee blijft het gras maar maaien
en kolft haar borst als nooit…
Zeekust
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
989 donk're wolken pakken samen
witte regen lijkt voorspeld
tot we op de kruising kwamen
hadden 't heel anders voorgesteld
dat onze wegen hier zouden scheiden
had geen van beiden bedacht
bleek dat laatste niet te vermijden
'kan niet zonder jou' murmelde jij zacht
sedertdien is het gaan waaien
in mijn hart en in mijn hoofd
bij de zee zal…
vluchten
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.162 een kreet naar verlossing
gevangen in mijn dagelijkse routine
ik moet eruit
ik moet ontsnappen
ik heb de zon zee strand en een lach nodig
de perfecte oplossing
de auto volgooien met benzine
en er volledig tussenuit
een vlucht om lucht te kunnen happen
zo erg is het geworden, alles overbodig
alles uit de weg
alles stop zetten
en gewoon…
Natuur
hartenkreet
3.0 met 9 stemmen
565 Spinnen met tekens
Een vlinder vol kleuren
Bloemen in elke vorm
vol gevoel en geuren
Voor ieder een lust
De zee een zoute traan
De nacht de zon en maan
Een zwoele wind of een orkaan
De natuur geeft alles aan
de liefde de moed
Ze doet kwaad ze doet goed
De mens die de natuur ruimt
en haar niet ziet
Is de natuur vol van geduld
Zij die…
Terugdenkend aan
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
766 terugdenkend
aan de laatste keer
dat ik door je haren streek
lijkt een eeuwigheid geleden
zal nooit vergeten hoe je naar me keek
met onze ogen
spraken we stilzwijgend
hoe innig ik je ook vasthield
werd jij zonder entschuldigung weggerukt
mij achterlatend, in een zee van wanhoop, geknield
voor altijd
zal ik je blijven gedenken
evenals…
rouw
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
923 vlees en bloed en bijna
de nacht en de woorden
alles heel donker groen
angst voor een vampier
bedolven onder bloemen
het bevroren slachtoffer
tijdens een lange begrafenis
iets is van glas
grind onder schoenen
in de verte een vlakke zee
tijd als tussentijd
gordijnen gaan dicht
vogels blijven in de lucht en
dromen glippen…
uiteindelijk
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
467 elk beeld vertelt een oud verhaal
rond mooie woorden struikelt het gevoel van
volgepakte zinnen
om te beginnen was er nog een zachte foto
en een valse naam, die
afscheid aan zijn slippen droeg
waar ik ook naar vroeg, het rolde voor me uit
geen uitgestippelde staketsels
of een patroon naar nieuw
duinenzand grondt helm
aan zee verlaten…
Van voor ik moeder werd
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
739 Toen ik jou die onschuldig was
Aan het redeloos verkeer
Verloren had - jij die
Deel van mij was en altijd
Zijn zal, was er in mijn
Hart een gat geslagen zo
Groot en wijd en diep
Als nooit meer zijn zal,
Een krater die niet meer
Met heelwording kan worden
Opgevuld, tot een zee van tranen
Geworden vol leegte, kilte en verdriet -…
Het Nieuwe Koningslied
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.205 Wilhelmus van Nassouwe
Die delen aaneen bond,
’t Schild waarachter ik kan bouwen
De dijken temmen de zee.
Dat ik dankbaar mag blijven,
Mijn hart steeds opengaat;
De tirannie verdrijven
En and’ren binnenlaat.…
Verloren liefde
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
722 De grote zee drijft aan het kleine water
waar het leven zich ontbindt en het lijden
zichtbaar wordt aan de voet van de groene dijk
de dood proeft hier haar vruchten en de mens
bepaalt de smaak, doch bitterheid
is de wond des duivels waar geen stem de
eeuwen kent in gelijkheid van alle rechten
wie draagt mijn hart als het oog verloren
het…
Een afhankelijk bestaan
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
465 ook in deze vroegte drijft het sterven
op het karkas van water, stilte
is het moment dat deze morgen spreekt
en de dood voltallig is zoals het koren op het land
kleine rimpelingen in de grote zee, het besef
dat nooit altijd kan zijn en tijd de vrucht is
van een afgekalfd verleden, deze morgen leest
zich in eerbied gezeteld in de leegte van…
Ik ervaar je
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
885 In de sterren zie ik jouw lach
In de wind hoor ik jouw stem
In de zon voel ik jouw armen om me heen
Ik ervaar je in alles
Laat niemand verliefd op je worden
Mijn longen willen zich vullen met jouw lucht
Ik wil in je ogen vol van de zee mezelf kwijtraken
Ik ervaar je in alles
Het is me niet gelukt om in je ogen mezelf kwijt te raken
Hetgeen…
Maangodin
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
578 opschudt
wat verlangen tussen de lakens schuift
en mijmeringen zachtaardig zijn
haast ze zich naar boven
geen rolluik die de kamer donker maakt
alleen een wellustige maan
die stralen schijnend naar haar lichaam hunkert
ze ademt zwoele woorden uit
ontdoet zich van het laatste weefsel
ze denkt aan zweven
zichzelf verliezen
verdrinken in een zee…
Najaar Normandië
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
721 Basalt boven de troosteloze zee,
die mompelt achter haar nevel.
De grijze koeienlijven drijven
zonder poten boven de rivier.
De geur van vis, die tussen vangst
en slacht hier gebleven is.
De boten hangen op hoge poten,
gevangen in de haven van laagtij.
Het cirkelen van schreeuwende
meeuwen, die elkaar verjagen.…
Mijn boom herdenkt
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
534 Mijn boom herdenkt
de stilte van de zee
het verhaal waarin jij
bent heen gegaan
en mijn wanen
denken mee
mijn droom herleeft
de stilte
van de armoede
in werkelijkheid
mijn boom is beleefd
en leeft in stille aardigheid
zonder opsmuk
met een verlegen gebaar
staat hij daar in weemoed
met alle takken klaar
om het leven te vertakken…
De vogels van morgen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
967 In niets voorbij, de aarde
nog aarde, de zee onbeademd, het stof
mager uit je borsten schuddend, omarmend
de vogels van morgen.…
Mijn pen als wapen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
547 Ik schrijf met tranen
tranen van de zee
over hen die in alle vrijheid
leven daar waar
grenzen onzichtbaar in
elkaar overvloeien
waar weelde oeverloos is
en kracht immens
ik schrijf met tranen
tranen van de wereld
over hen die oorlogen
creëren
die kogels gebruiken
in plaats van woorden
om hun verschillen
mee te beslechten
ik…
Zindert de evolutie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
487 is leegte te vullen
zoals het wad menselijke
sporen kan verhullen met een
krachtig hart in eb en vloed
een meeuwenveer
met sterke pen beschrijft
de strijd zonder grenzen
op het slagveld van het leven
dat altijd winnaar is
van eten en gegeten worden
cirkels haken in en sluiten met
op ieder niveau andere gebruiken
tussen zand zee en…
Je ogen blijven stil
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
586 je speelt vandaag
om gisteren te vergeten
het niet meer willen weten
in je lach kleurt zon
wind piekt blonde haren
in vrolijkheid rondom
maar je ogen blijven stil
in het murmelen van de zee
hoor je wat hij wil
ziet de golven groeien
schrikt en stikt haast door
zijn brute overrompeling
het is niet uit te wissen
zijn excuses van…
JIJ
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.342 Jij mijn anker op woeste zee
soms donderen golven overal
het beukt aan alle wanden
aan hoofd, hart en handen.
Begrip in je ogen is wat ik zoek
o zo vaak voel ik je helpende hand
alles te kort, nooit meer genoeg
mijn tekorten veel te vroeg.…