6609 resultaten.
Huilende struiken
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
610 Het moet mooi en synchroon lopen
dat doet 't nou natuurlijk niet
vandaar dat fluisterzachte wenen
dat groene immense verdriet!
Hard lawaai, verstomt het wenen,
Ik kijk en luister nu maar niet
kan er namelijk heel slecht tegen
tegen dat struiken-ween verdriet!…
De religies van toen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
458 ik heb gezien
hoe het oorlogspuin
ooit twee glooiende
heuvels hebben doen
groeien in kaal land
boerderijen langzaam
plaats maakten voor
nieuwe wijken met groen
hoge flats en scholen
kerken uit religies van toen
voor een kind was
de wereld een paradijs
de techniek gaf al zijn
geheimen prijs over
bouw en architectuur
ademloos hebben…
De overlevende
gedicht
3.0 met 1 stemmen
2.578 Wanneer mijn vader sterft, laat mij dan staan
Vereenzaamd als een treurboom in 'n plantsoen,
Gesmukt met 't teerste, avondlijkste groen,
Bijna bebloesemd, sneeuwwit aangedaan.…
De overlevende
gedicht
3.6 met 7 stemmen
4.474 Wanneer mijn vader sterft, laat mij dan staan
Vereenzaamd als een treurboom in 'n plantsoen,
Gesmukt met 't teerste, avondlijkste groen,
Bijna bebloesemd, sneeuwwit aangedaan.…
Ijskoud de mooiste
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
479 De zon staat stralend laag vandaag
er liggen schitterende oppervlaktes
vergezichten, bomen in mijn turende blik
witte kleden over het eerst zo groene land.
Momenten verplaatsen zich zonder vragen.
Ik graaf als kind in mijn mond naar letterpap.…
mijn fototoestel
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
814 Mooie groene valleien, hoge bergtoppen,
gaat hij in zijn geheugen verstoppen.
Ik neem hem zacht in mijn hand,
schrik dat ik hem laat vallen.
Hem vergeten, hem kwijtspelen of
in het ergste geval hem breken,
dan moet ik al het mooie,
laten voor bekeken.…
hier sta ik
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
604 hier sta ik dan
een oude eik
wiens takken ooit
jong en groen nog
zich verstrengelden
met een appelboom
uit de wortels
van die omhelzing
entten zich de loten
die schuilend eerst
groter groeiend later
uit onze schaduw traden
zo is vol het leven
in het kleine woud
dat wij samen waren
tot rot op zekere dag
ziek en dodelijk
mij…
Sneeuwjacht
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
803 gisteren oogde de polder
zo fleurig en groen
zelfs madeliefjes kon ik
in ’t gras ontwaren
zag reeds jonge loten
aan de uitlopende heesters
het voorjaar leek zich
explosief te openbaren
doch toen ik vanmorgen
mijn blik liet zweven
over ’t identieke polderlandschap
was ’t vriendelijke voorjaarsgroen
plotseling vervangen
door kil, troosteloos…
Hoe lief mij Holland is
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
730 Er groeit gewas langs elke oeverrand
De mix van groen is hier een lust voor ’t oog
Wat vroeger zompig land was is nu droog
Bij ’t schippersdorpje Broek in Waterland
De houten huizen lijken van fondant
Hun zachte kleuren als pastel seringen
Een fraai bewerkte deurkalf doet mij zingen
Van ’t schippersdorpje Broek in Waterland
Ooit schreed…
Verdwijntruc
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
427 Vanaf de bank voor het oude stadhuis keek
ik naar de zangeres in het groene jurkje.
Ze gaat naar Zuid-Frankrijk, vertelde ze.
Misschien mogen we mee.
Je keek somber. Je had geen tijd.
De rampspoed zat jou op de hielen en
niemand zag jouw worstelingen.…
Ontheemde kinderen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
385 trouwsel naar mij toe
dorens uit voeten het satijn aan doe
het dwalen langs distelhellingen moe
naar ‘t vredige landschap room van de koe
haar zwervende naam in de bries van een bruid
‘t land intens en zacht als ‘t licht binnenvalt
tijdloos hemelblauw boven de rots en ‘t kruid
waar ontheemde kinderen rusten bij de rivier
onder de groene…
schijn van geluk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
360 gewoon
een dag zoals normaal
in de schaduw van de zon
op zijn vertrouwde plek
speurt de reiger kikkers
voor het ontbijt of diner
als op weg naar ergens
de mensen hem passeren
in het glinsterende licht
van het water in de sloot
weerspiegelen de wolken
op deze fraaie lentedag
alsof er geen vuiltje is
dat ons verontrusten kan
uit het groene…
kleur bekennen!
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
577 gelukkig bestaan kleuren
om dingen op te beuren
zonder hen was alles zwart
eentonig of ietwat apart
de grijze muur die wil ik wit
een zilveren stoel die ik aanbid
de gouden schijn van het maanlicht
geeft blij gevoel, een fraai gezicht
de hemel verf ik altijd blauw
de zon is geel en zingt:" ik hou van jou"
het gras dat kleur ik in 't fel groen…
Springtijd?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
499 in tweeën,
Pyrrus gewin zonder lauwerkrans,
veegt de oostenwind het diepste
zwijgen weg, resten gerijpte druiven
in een eindeloze droom, verdeling
van gestolen buit, de heerser zwaait
met de scepter van geweld, levert
zich niet uit aan de moraal, maar een
springtijd is niet te stoppen, vertakt
de aarde zich in des zieners mededogen,
groene…
Buitenwerfs
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
422 kabbelen knabbelt aan het talud
langs het kruinpad kraagt gras
ik wandel langs het wijde water
hier gieren geen banden
soms op zuidwester dagen
de meeuwen en de wind
achterom wappert de was
wit als de zeilen in het schelle licht
de hemel verzilvert de zeespiegel
tussen de oevers kromt zich de horizon
het water welft over het groene…
HART VOOR DRIE LICHTEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
499 Het glanzende groen brengt vluchtig geluk.
Kort oranje en lang wachtend rood dreigen
op stil kruispunt geweten te doen zwijgen:
tòch gas of doortrappen: even ferme ruk!
Hoe Jezus' alles overheersend gebod,
"uw naaste liefhebben als u zelf," rond zweeft
tussen taak voor voertuigen en hun verbod...…
ZANDWEG ADEMT
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
352 Twee kleuren groen trachten elkaar te raken.
Neer en opwaarts? Fris avondlicht komt los
uit zomerzon, is een stille sluipvos,
die hier vreedzame vesting laat smaken.
Binnen de stammen, met meloen bestreken,
zweeft de pas ontwaakte uil langzaam rond;
zijn vleugels roepen naar alle windstreken.…
Plens
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
503 Ja, dit jaar is het landschap fleurig en groen,
maar voorkom dat je geest teveel meandert.
Wie materie aanbidt, krijgt een tekort aan adem.
De hang naar hebzucht plakt vast, hij is enorm,
onze leegte brengt slechts vernietigende storm.
Waarom geven we moeder aarde geen omvadem?…
FEESTNACHT VAN OUD NAAR NIEUW
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
602 tussen het oude en het nieuwe jaar
hangt een warme winterse sfeer
familie en vrienden komen weer
wat dichter en knusser bij elkaar
rond de feesttafel met wit linnen gedekt
brandende kaarsen, bloemen en groen
om aan het oog van iedereen te voldoen
komt ’t kreeftmenu ten volle tot zijn recht
als de klok de laatste minuten gaat tellen
vloeit…
Openen het mozaïek
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
468 de lucht droeg
merkwaardig genoeg
het onbestemde
druppels twijfelden al
glijdend aan tak en
stam donker kleurend
als heel oud behang
in deze seance
klonken de kreten
van vogels gedempt
zonder de echte spirit
die een zonnige dag
van ze kent in gedartel
en gedurfde duik
maar tussen de
struiken en groen
grijzende grassen is
het een…
WAAR BLIJFT DE LENTEZON?
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
550 die al wat duister is moet verdrijven
toon toch een glimp van Uw Gezicht
wij willen U in glans zien verschijnen
waar blijft Gij O ontluikend leven
de aarde zwelt al tot barstens toe
ieder zaadje dat tot kiem werd verheven
is zijn aardse verborgenheid al moe
toon U O eindelijk als verrezen -
alles wil uitbotten in groene kracht
Gij…
Donald uit Noland
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
441 Eergister liep ik met
mijn verre uncle Donald
in de tuinen, de kebons,
zoals hij vroeger zei
Onder het genot van een
senseootje vertelde hij
ten langen leste
mij zijn biostory,
gezeten in een luie
stoel in de wintertuin
onder het foliage
van een palaverboom
In een vorig leven
op deze groene aardkloot
diende hij als…
Laat de mensen slapen.
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
638 Dresden en Guernica,
Grozny en Hiroshima,
de groene heuvels van Vietnam.
Aleppo en ook Rotterdam
werden ooit rücksichtlos gebombardeerd,
we raken het schijnbaar nooit verleerd.
Dode burgers, bange schapen,
Oekraïne draagt een kruis.
Laat de mensen in vrede slapen,
gooi geen bommen op hun huis.…
noorderlicht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
584 als ik naar de koude trek
duizenden, ja duizend kilometers
in een bijna eeuwige tijd
haast tot slapends toe in de verveling
en ik alsmaar, onophoudelijk, verder doorrijd
zonder maar iemand te zien, geen enkeling
langs het groen, van zwarte geasfalteerde wegen
met die eeuwige witte lijn in het midden
wat zeg ik.....een lange slang die mij sprakeloos…
In memoriam patris
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
492 De kracht van de zomer, het groen en het graan,
de rode papavers in ’t koren,
‘t is alles weer weg en voorbij en gedaan,
geen vogels in ‘t veld meer te horen,
geen licht in de verte dat feestelijk schijnt,
geen warmte die koestert de bomen,
alleen nog de mist en de dag die verdwijnt
nog eer hij, tot volheid gekomen,
de mensen het teken…
aankomst
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
514 de stad was al krom
en er zat rot en roet alom
en vieze molm in het gebinte
en er zat rat in de groene verf
en in de voegen vergif
en er droop goedkope droomslijm
en namaakdras af van het zomer- en
winterterras.…
Jas van mij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
519 Jij jas om in te wonen
elke dag droeg ik je
behalve als je weg was
om je te laten stomen
Van spijker was je gemaakt
je was zwart met een groene kraag
alleen werd je jammer genoeg gekraakt
Moest ik naar huis zonder mijn favoriete shell
door de regen en kou
wat een hel
Ik miste je zachte binnenkant
unieke kleuren en mooie vormen
en dat…
Ademen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
398 toeristen
op het terras van het taanhuis
die onze tuinen inlopen
alsof wij hier wonen
in een openluchtmuseum
en hun onnozele brutaliteiten
horen te prijzen
als fatsoenlijke interesse
Maar we kunnen ermee leven
De bezoekers lopen rond
in een parallelle werkelijkheid
en wij hebben echte buren
een wijde hemel, het wijde water
en het groene…
De enige echte robot
netgedicht
5.0 met 105 stemmen
491 de ochtend
spande had
rode tuikabels
om het blauw
van de hemel
te dragen liet
wolkjes hun wit
als schapen door
ze te laten grazen
de idylle van
een vreedzame
aarde klokt enkel
vroeg op de dag
daarna verpest
haast en stress
stilte en rust en
stroomt verkeer weer
van groen naar rood
ik schouwde
als bezoeker de stad
zag in wakker…
herfst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
376 in nazomers zonlicht strooit eens groen lenteblad
warm herfsttapijt aan de voeten van de bomen
waar daaronder de belofte van vernieuwing groeit
aan de losgelaten schaduw van wat verleden is
om later dan weer in nieuwe levenslust te bloeien
daar waar wij gezellig de volle oogst genieten
korten zich dagen sneller naar lange nachten
de grijze…