Alle inzendingen over aarde/water/wind

27292 resultaten.

Sorteren op:

Hete zomer (5)

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 626
het burengerucht overstemt de harde wind zomeravondzucht…

samenspel

hartenkreet
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 886
een meeuw in de wind dans met een onzichtbare maar wie leidt er toch…
Tsila18 maart 2006Lees meer >

haiku

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 796
Wind en zon maken van mijn losgeraakte haar een Medusahoofd…
lia1 augustus 2006Lees meer >

Verlangen (senryu)

netgedicht
3.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 714
Was ik maar de wind die je mag strelen als je uitwaait op het strand…
Custor15 september 2010Lees meer >

Depressie [aforisme]

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 558
De November wind doet zich te goed aan mijn onrust.…
Hein Pierik31 oktober 2010Lees meer >

hardvochtig

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 609
ik wind er geen doekjes om waar het lekt moet je dichten…
Fred4 april 2011Lees meer >

Schelpenwind

netgedicht
3.2 met 16 stemmen aantal keer bekeken 1.665
wind die zo alles verwaait mijn liefde voor jou in een zin Weet nu altijd mijn lief als de windmolen draait waarom ik de zee zo bemin…

De Levensboom

hartenkreet
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 982
Zoals een boom haar wortels vat, in rulle aarde vastgeklonken, verbeeld ik mijn bestaan, soms door een watervloed welhaast verdronken, en toch, het water zakt, de lucht klaart op, een nieuwe knop zoekt naar de zon vanuit haar schrale top.…

De dag lag bleek

poëzie
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 2.170
Onder effen wolkentent ging Aarde slapen; Stilte alleen was aan haar peluw wakker. Niets scheen te leven op de donkerbrede akker Dan wat oude wensen, lang begraven.…

onrust

hartenkreet
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.651
Verwarring, verdoving en stilte Haal me hier uit, geef me je hand Trek me uit deze donkere wolk Ik voel de aarde tollen Geen kracht, geen schouder Een meer vol tranen Overvloed aan daden, maar geen woorden Kil, koud en onberekenbaar, voel me alleen, voel onrust...…
Annet23 oktober 2004Lees meer >

De pijn van leven

netgedicht
3.7 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.028
water vuur ravijnen diepzeeduiken en tonijnen zelfs vulkanen zijn te duur maar onrust roept het ongeziene wenkt naar onbetreden land kom ga mee geef mij nog eenmaal weer je hand…
wil melker31 januari 2007Lees meer >

Evenwichtig

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 527
Stilstaand water stinkt en brengt ons verder nergens heen. Hijs de zeilen, vaar op zeeën, laat de aarde beven. Recht doen aan het wezen van de mens doe je alleen Door hem te minachten en te prijzen omstebeurt. Heb de wijsheid niet in pacht door iets zeker te weten. Tracht niet te voorkomen dat iets weer opnieuw gebeurt.…
Worst Hessel8 september 2010Lees meer >

Een levend schilderij

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 549
In licht geborgen ontvouwt zich een subtiele kracht die zich uitschenkt in een zachte nevel over de aarde stromend over de kale landerijen, dorpen en steden Kleurt zij alles opnieuw in: van verzakte huisjes aan de bochtige dijk en de smalle wateren langs drachtige koeien in de wei tot de vierkante loodsen die zich optrekken aan de regenachtige…

Hemelvaartsdag

netgedicht
3.4 met 8 stemmen aantal keer bekeken 782
Hoe zal dat zijn wanneer je met de Geest in plaats van water wordt gedoopt en dan die kracht die wij erdoor ontvangen zal die ons helpen te vertellen over Hem? Kijk nou, Hij gaat steeds hoger, wordt al vager weet jij nog wat Hij over uiteinden der aarde zei? Hoe kunnen we nu zonder Hem...…

De innerlijke zomer

hartenkreet
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 559
Ik proef de volle zomervruchten zie de blauwe zinderende luchten de zon is op zijn hoogste punt dat ons allen het licht nu gunt van donkerte lijkt nu niets te duchten Het is de keizerlijke maand die voor ons de hemel baant de stralen vallen in de warme aarde die de oude krachten steeds bewaarde zij houden zo ons leven gaand Ik voel de…

De zwaarste storm?

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 589
zijn laat het beuken in de koppen, in de zwaarste storm sinds tijden schreeuw de teruggang uit in stil geluid tot in het achterland tussen eb en vloed met alles wat daaraan werd verwant, onder restricties opzij en aan de kant dan krijgen de hoogste golven zelf een naam, blijven deelbaar in de ziel van elke oceaan, als bruisend water…
Pama13 oktober 2020Lees meer >

Het moest maar eens gezegd worden

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 486
Als altijd met de verwachtingen, hoger dan de Eusebeuse zijn wil: haar schil verbleekt als de heuse aard van de heimers aan de Rijn, als het water aan de lippen komt; als je oneigenlijke schuld opsomt.…

Thuiskomen

netgedicht
2.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 530
De tijd verliest zijn haast in het mos terwijl de aarde diep en traag ademt. Elke ritseling vertelt een stil verhaal zonder de noodzaak van harde woorden. Mijn huid herkent de zachte koelte van de vennen als een deken die de wereld buitenhoudt. De geur van donkere varens en roerloos water vult de holtes van een overprikkeld hoofd.…
CB2 maart 2026Lees meer >

Altijd aanwezig

netgedicht
2.1 met 14 stemmen aantal keer bekeken 356
In mij beweegt een stille gevoeligheid die elke nuance opvangt - het verschuiven van licht, de trage puls van de aarde onder mijn voeten – en ik laat mij leiden door wat zich laat herkennen.…
CB1 april 2026Lees meer >

struinen

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 133
ons zou meesleuren naar het einde van ons in een gedachte platte aarde…
elze24 juli 2026Lees meer >

Altijd sta Ik je nabij

hartenkreet
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.661
ook al hou je van het leven treur niet om dood te gaan waar de bloemen altijd bloeien daar klop je op die dag aan het leven gaat hier verder Ik heb het al zo vaak gezegd de hemel bood Ik aan op aarde hier begint het ZIJN pas echt heb geen angst om te sterven treur niet om dood te gaan zoals Ik bij je was op aarde zo zal Ik ook hier naast…
Wim Niesten1 februari 2007Lees meer >

Zonder kleren

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 527
Uit geluid van taalgebruik is in een onbestemd verleden uit liefde voor Moeder Aarde de behoefte om te zwijgen ontstaan in de stilte die daarna is blijven hangen deed de mens zijn kleren uit uit liefde voor Moeder Aarde en ging voortaan naakt door het leven onder het helderblauwe hemelfront allemaal tegelijk in blote kont.…

Voor anderen....

netgedicht
3.7 met 10 stemmen aantal keer bekeken 4.714
Omdat ze reeds zijn gekocht door Hem die de aarde weer iets gaf om te hopen, toen Hij de hemel verliet voor anderen... Zoek met je naasten de schatten van waarde! Als je leert om te leven zoals Christus betoont, worden ploegen gesmeed van ontelbare zwaarden. Is het tijd voor vergeven; wordt de aarde bewoond door anderen...…
Schiwo27 november 2003Lees meer >

Slaap maar zacht

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.032
, Slaap maar zacht, We mogen hopen, Dat het leven je toelacht, Dat je op deze aarde mag rondlopen, Slaap maar zacht, Heel jezelf, Kies voor de aardse pracht, Of het oneindige hemelgewelf.…

De blauwe planeet

netgedicht
3.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 764
In de ruimte koud en inktzwart zien ruimtereizigers in spotlight van de zon de blauwe planeet- dat in stilte met de schoonheid van ‘n aards paradijs schijnbaar gewichtloos in oneindigheid zweeft Kwetsbaar flinterdun de schild tegen een gewelddadig ruim de beschermer van aards leven- paradoxaal gloort dan de hoop dat inzicht van leiders…
Custor12 februari 2009Lees meer >

Leven is het bewijs

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 525
Slechts Één schenkt ieder wezen De liefde en het leven hier op aard Zoveel gunsten heeft Hij reeds bewezen In Zijn lankmoedigheid ons bewaard Welk Wezen kan schoner aarde bedenken Met meer verschil in vorm en kleur Of zou Zijn schepping beter schenken Zo volmaakt, zo superieur.…

regen en de Grote Roest

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 732
ook al is deze zomer voor alle tijd bewolkt valt het water met karren vol sop naar beneden ‘t verleden blijft niet te vatten natter dan ons heden zonder polders dijken ‘t land dorpen onbevolkt we zullen het nimmer meer in tekens kunnen achterhalen maar de oceanen moeten ooit met water zijn vol gelopen na uit de lucht op het land in leemten…

DE BRON

netgedicht
3.5 met 37 stemmen aantal keer bekeken 9.614
wild en krachtig stormde ’t machtig woeste water naar omlaag kolkend, klotsend beukend, botsend schuimend op de keienlaag stuwend, sleurend zwart verkleurend in een helse razernij oorverdovend niets belovend lokte ’t woeste water mij tergend glad ’t zwoegend pad naar de oorsprong van de bron zwetend, vloekend doelloos zoekend…
Anne-Mieke6 augustus 2002Lees meer >