27292 resultaten.
Hete zomer (5)
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
626 het burengerucht
overstemt de harde wind
zomeravondzucht…
afscheid
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
910 Van zomerdagen
Nog wat zon
Ook wind en regenbuien
Nagenieten…
samenspel
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
886 een meeuw in de wind
dans met een onzichtbare
maar wie leidt er toch…
haiku
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
796 Wind en zon maken
van mijn losgeraakte haar
een Medusahoofd…
Verlangen (senryu)
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
714 Was ik maar de wind
die je mag strelen als je
uitwaait op het strand…
Depressie [aforisme]
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
558 De November wind
doet zich te goed
aan mijn onrust.…
hardvochtig
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
609 ik wind er
geen doekjes om
waar het lekt
moet je dichten…
Schelpenwind
netgedicht
3.2 met 16 stemmen
1.665 wind
die zo alles verwaait
mijn liefde voor jou in een zin
Weet nu altijd mijn lief
als de windmolen draait
waarom ik de zee zo bemin…
De Levensboom
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
982 Zoals een boom haar wortels vat,
in rulle aarde vastgeklonken,
verbeeld ik mijn bestaan,
soms door een watervloed welhaast verdronken,
en toch, het water zakt, de lucht klaart op,
een nieuwe knop
zoekt naar de zon
vanuit haar schrale top.…
De dag lag bleek
poëzie
4.3 met 3 stemmen
2.170 Onder effen wolkentent ging Aarde slapen;
Stilte alleen was aan haar peluw wakker.
Niets scheen te leven op de donkerbrede akker
Dan wat oude wensen, lang begraven.…
onrust
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.651 Verwarring, verdoving en stilte
Haal me hier uit, geef me je hand
Trek me uit deze donkere wolk
Ik voel de aarde tollen
Geen kracht, geen schouder
Een meer vol tranen
Overvloed aan daden, maar geen woorden
Kil, koud en onberekenbaar,
voel me alleen,
voel onrust...…
De pijn van leven
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.028 water
vuur ravijnen
diepzeeduiken
en tonijnen
zelfs vulkanen
zijn te duur
maar onrust
roept
het ongeziene
wenkt naar
onbetreden land
kom ga mee
geef mij
nog eenmaal
weer je hand…
Evenwichtig
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
527 Stilstaand water stinkt en brengt ons verder nergens heen.
Hijs de zeilen, vaar op zeeën, laat de aarde beven. Recht doen aan het wezen van de mens doe je alleen
Door hem te minachten en te prijzen omstebeurt. Heb de wijsheid niet in pacht door iets zeker te weten.
Tracht niet te voorkomen dat iets weer opnieuw gebeurt.…
Een levend schilderij
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
549 In licht geborgen
ontvouwt zich een subtiele kracht
die zich uitschenkt in een zachte nevel over de aarde
stromend over de kale landerijen, dorpen en steden
Kleurt zij alles opnieuw in:
van verzakte huisjes aan de bochtige dijk
en de smalle wateren langs drachtige koeien
in de wei
tot de vierkante loodsen die zich optrekken
aan de regenachtige…
Hemelvaartsdag
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
782 Hoe zal dat zijn
wanneer je met de Geest
in plaats van water
wordt gedoopt
en dan die kracht die wij
erdoor ontvangen
zal die ons helpen
te vertellen over Hem?
Kijk nou,
Hij gaat steeds hoger,
wordt al vager
weet jij nog wat Hij over
uiteinden der aarde zei?
Hoe kunnen we nu zonder Hem...…
De innerlijke zomer
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
559 Ik proef de volle zomervruchten
zie de blauwe zinderende luchten
de zon is op zijn hoogste punt
dat ons allen het licht nu gunt
van donkerte lijkt nu niets te duchten
Het is de keizerlijke maand
die voor ons de hemel baant
de stralen vallen in de warme aarde
die de oude krachten steeds bewaarde
zij houden zo ons leven gaand
Ik voel de…
De zwaarste storm?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
589 zijn laat het
beuken in de koppen, in de
zwaarste storm sinds tijden
schreeuw de teruggang uit in
stil geluid tot in het achterland
tussen eb en vloed met alles
wat daaraan werd verwant, onder
restricties opzij en aan de kant
dan krijgen de hoogste golven
zelf een naam, blijven deelbaar in
de ziel van elke oceaan, als bruisend
water…
Het moest maar eens gezegd worden
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
486 Als altijd met de verwachtingen,
hoger dan de Eusebeuse zijn wil:
haar schil verbleekt als de heuse
aard van de heimers aan de Rijn,
als het water aan de lippen komt;
als je oneigenlijke schuld opsomt.…
Thuiskomen
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
530 De tijd
verliest zijn haast in het mos terwijl de aarde diep en traag ademt.
Elke ritseling vertelt
een stil verhaal zonder de noodzaak
van harde woorden. Mijn huid herkent de zachte
koelte van de vennen als een deken die de wereld buitenhoudt.
De geur van donkere
varens en roerloos water vult de holtes
van een overprikkeld hoofd.…
Altijd aanwezig
netgedicht
2.1 met 14 stemmen
356 In mij beweegt een stille
gevoeligheid die elke nuance opvangt -
het verschuiven van licht, de trage puls van de aarde
onder mijn voeten – en ik laat mij leiden door wat zich laat herkennen.…
struinen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
133 ons zou meesleuren naar het einde
van ons in een gedachte platte aarde…
Altijd sta Ik je nabij
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
2.661 ook al hou je van het leven
treur niet om dood te gaan
waar de bloemen altijd bloeien
daar klop je op die dag aan
het leven gaat hier verder
Ik heb het al zo vaak gezegd
de hemel bood Ik aan op aarde
hier begint het ZIJN pas echt
heb geen angst om te sterven
treur niet om dood te gaan
zoals Ik bij je was op aarde
zo zal Ik ook hier naast…
Zonder kleren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
527 Uit geluid van taalgebruik
is in een onbestemd verleden
uit liefde voor Moeder Aarde
de behoefte om te zwijgen ontstaan
in de stilte die daarna is blijven hangen
deed de mens zijn kleren uit
uit liefde voor Moeder Aarde
en ging voortaan naakt door het leven
onder het helderblauwe hemelfront
allemaal tegelijk in blote kont.…
Voor anderen....
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
4.714 Omdat ze reeds zijn gekocht door Hem die de aarde
weer iets gaf om te hopen,
toen Hij de hemel verliet
voor anderen...
Zoek met je naasten de schatten van waarde!
Als je leert om te leven
zoals Christus betoont,
worden ploegen gesmeed van ontelbare zwaarden.
Is het tijd voor vergeven;
wordt de aarde bewoond
door anderen...…
Slaap maar zacht
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.032 ,
Slaap maar zacht,
We mogen hopen,
Dat het leven je toelacht,
Dat je op deze aarde mag rondlopen,
Slaap maar zacht,
Heel jezelf,
Kies voor de aardse pracht,
Of het oneindige hemelgewelf.…
De blauwe planeet
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
764 In de ruimte koud en inktzwart
zien ruimtereizigers in spotlight
van de zon de blauwe planeet-
dat in stilte met de schoonheid
van ‘n aards paradijs schijnbaar
gewichtloos in oneindigheid zweeft
Kwetsbaar flinterdun de schild
tegen een gewelddadig ruim
de beschermer van aards leven-
paradoxaal gloort dan de hoop
dat inzicht van leiders…
Leven is het bewijs
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
525 Slechts Één schenkt ieder wezen
De liefde en het leven hier op aard
Zoveel gunsten heeft Hij reeds bewezen
In Zijn lankmoedigheid ons bewaard
Welk Wezen kan schoner aarde bedenken
Met meer verschil in vorm en kleur
Of zou Zijn schepping beter schenken
Zo volmaakt, zo superieur.…
Klein knolgewas
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
540 weet het wel zegt moeder Aarde…
regen en de Grote Roest
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
732 ook al is deze zomer voor alle tijd bewolkt
valt het water met karren vol sop naar beneden
‘t verleden blijft niet te vatten natter dan ons heden
zonder polders dijken ‘t land dorpen onbevolkt
we zullen het nimmer meer in tekens kunnen achterhalen
maar de oceanen moeten ooit met water zijn vol gelopen
na uit de lucht op het land in leemten…
DE BRON
netgedicht
3.5 met 37 stemmen
9.614 wild en krachtig
stormde ’t machtig
woeste water naar omlaag
kolkend, klotsend
beukend, botsend
schuimend op de keienlaag
stuwend, sleurend
zwart verkleurend
in een helse razernij
oorverdovend
niets belovend
lokte ’t woeste water mij
tergend glad
’t zwoegend pad
naar de oorsprong van de bron
zwetend, vloekend
doelloos zoekend…