7969 resultaten.
Vergulde eieren?
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
478 Hoe heet de eigenwaarde die in
gedachten over grenzen waart
gelooft dat de wereld rond is en
verloren zielen over oceanen jaagt?…
Alzheimer
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.093 Hoe raak je mij ,
"MIJ",
in mijn diepste ziel
waar transparant de wereld ligt,
die mijn glimlach van verdwaasd zijn
voor jullie in verborgenheid zingt
en mijn kijken zeilt langs wateren
van oneindig veel (on)wetendheid ?
Het is slechts mijn denkende wereld,
die verwarring zaait..…
Sociale vulkaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
538 voetbal heet,
Ziekenhuizen werden beloofd, maar
Zijn er niet bijgekomen terwijl
Het volk er om staat te springen,
Krottenwijken die niet zijn
Opgeruimd maar weggeruimd om plaats
Te maken voor stadions die niet zijn af gekomen
En dakloos maakten de mensen
Die er woonden - en nu ook
De score waarmee ze verloren
Open wonden maakt in ziel…
Cirkels van het hart
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
720 Je woont onder huid
van een groene fles
je blijft verscholen
als mini danseres
je wilt niet uit
de ziel van tijdloos
marmer vol fruit
en gedrapeerd
door zwart satijn
geaderd voedsel voor het hart
Plagerig verstop je de beloften
achter de sluier van de nacht
opent de met kool omringde
ogen, brengt het
licht van gisteren dichterbij…
De vreemde dood.
poëzie
4.5 met 4 stemmen
1.298 - Neen 't is niet wreed dat na een zalig zwerven
Door vreugde en hoop en stilte en droefenis
Wij eindelijk een koele rust verwerven,
Maar nu: mijn ziel is bang en ongewis,
Ik kan uw warmte, uw zachtheid nog niet derven,
Uw liefde die zo zoet-vertroostend is.…
Jagende verwachtingen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
418 te denken dat ik er
straks niet meer ben, trekt
een vaag gevoel door de maag
en ziel, de kwaal van idealen
die ik al langer koesterde.…
Te druk
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
755 Ik zoek een veilige haven
Ik moet naar een veilige plek
Breng me waar ik in mezelf kan kruipen
Ik word knettergek
Ik wou dat ik een slak was
Met een huisje op mijn rug
Een plek om altijd in te kruipen
In mijn eigen thuis terug
Mijn thuis is overal en nergens
Mijn lijf in het Noordense ijs
Mijn hart in het Zuidense water
En mijn ziel…
Er schuilt in al de dingen, die ik zing
poëzie
4.0 met 4 stemmen
814 Er schuilt in al de dingen, die ik zing
zo'n wondre zin die weinigen beseffen
zullen, in hun stil-leven dat zó effen
henenvloeit, zonder droom noch mijmering.
0, zangen van mijn Ziel! ik zeg mijn leven
rein uit in uwe gelukzaligheid,
omdat elk lied, altoos een nieuwer streven,
een breder Passie om mijn slapen leit.…
AAN WAT NIET IS
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
872 Nu is het stil
Komt het weer los
De pijn van lang geleden
Het is er nog
Was nooit echt weg
Heeft nu een plekje
Diep in mijn ziel
Zachtjes afgegleden
Waar ben je gebleven?
Hoe zou het daar zijn?…
NIET MEEGETELD
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
541 publiek
Door Rudi Kousbroek die ermee verrukt
Het schudt je wakker wat er staat gedrukt
Het maakt een lezer kwaad, melancholiek
Rijt wonden open, maakt van heimwee ziek
Het hekelt, hoont, gaat onder haat gebukt
Voor hen die zich voor inzicht openstellen
De Hollanders kunnen hun geesten scherpen
Het boek schuurt langs getormenteerde zielen…
De Klokke.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.732 En in de vrêege ziel van elkendeen,
Waar klokkentonen beeldenvormen krijgen,
Smelt al hun denken met 't geklep ineen…
Ons klokke luidt het eendelijk geweld,
Dat wroet in ons en nimmer bovenwelt,
Maar ommeworstelt in ons effen zwijgen.
-------------------------------------------------------------
uit:…
Nog wachten...
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
548 Nog bloeit de linde niet, maar heimweezangen
vervoeren al mijn ziel die wacht en zucht
tot weldra weer de bloesems vrolijk hangen
en met aroma vullen ’t blauw der lucht.…
Gang
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
460 met een wereld van
atomen, vorm krijgen in een molecuul
paradijs voor illusionisten, licht breken
tot kristallen blazen, waarin herinnering
voor altijd wordt bewaard
Zij kijken maar en al wat bekeken wordt
kijkt ondoorgrondelijk terug
stenen, planten dieren, mensen
alles is en niets gaat verloren
vindt zijn weg opnieuw naar het begin
Ziel…
Vibratie
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
513 soms is de diepte
zo ver en leeg
dat woorden weerkaatsen
op de bodem van de ziel
al staan duizenden op wacht
er is er niet een
die zich in het zwart
kan verplaatsen
dat zijn die momenten
in een dode lente
en de winter deuren sluit,
bruggen lijken opgehaald
ook oren verzwijgen dan
haast ieder uiterlijk geluid
toch verzachten klanken…
Het binnenste hart
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
402 je kunt slapende waken
je vervelen en bier drinken
een vogel leren vliegen
een orkaan temmen en
insnoeren in je week geworden
ziel, je mag gerust liefhebben
en op je bek gaan, vergeet
niet te reizen naar de uithoeken
waar niemand komt, de kroegen
en kale vlaktes, de weelderige
tuinen met vijvers, de plekken
die je dacht ergens van
te herkennen…
De Schone Herfst
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.224 En als ik trad onder het droeve woeden
Van stilte en weelde en lust de dood gewijd
Voelde ik een beven door mijn leden spoeden,
Maar ook, diep in mijn ziel die bang-verblijd
De rijkdom dronk, het mateloze bloeden
Van schrijnende angst en hete onzekerheid.…
een dubbel gezindte
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
524 wanneer de zon mijn hart bereikt
ik zend mijn vragen naar dove oren
' k zie een vals gelaat achter het scherm
dat mij weerkaatst, ik ben een toehoorder
van de stoutste dromen
droog mijn naaktheid af met het spel
aan mijn geslacht, kus mijn tederheid
aan het vlees dat mij bemint, lees stilte
in de haat die ik vermoed
ik voed mijn ziel…
Kom, neem nu mijn hoofd in uw lieve handen
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.308 Zie, hoe ik mijn monde naar de uwe hief,
Voel, hoe mijn lippen verlangend branden…
O, ik wil alles zijn u ten gerief…
Ik wil uw levensbanen bloem-omranden…
O, lievling, wienik lijf en ziel verpandde,
Mijn lievling, ik heb u zo lief… zo lief..…
Hoop
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
602 Daarom blijf ik dapper doorgaan
Vecht mijn eigen kleine strijd
Voel mij op en ook weer afgaan
En sluit vriendschap met de tijd
Ik weet mij zeker in dit leven
Het is geen godverdomde tijd
Er blijft een geest van hoop rondzweven
Die mij aanraakt als ik lijd
Ik weet mij zeker in dit leven
Weet mij gedragen door een kracht
Liefde in mijn ziel…
Opluchting
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 Vastgebonden worden aan ziel en vlees.
Stinkend gas ruiken: het bewustzijn laten.
Pas ontwaakt, met een keel, die stekend brandt!
Steeds dat gehate sap moeten drinken.
Luchtig, bondig, blijmoedig meldt de krant:
"Een verlichtende boodschap mag klinken:
Prinsjes amandelkwaal is overmand;
zijn gezondheid zal weer vrolijk blinken!"…
Pasen steeds mee?
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
485 Een ei, groen als jong, ontwakend grasland,
waarop een klein gouden kruis vredig blinkt,
door dichte, milde zonnestralen omrand,
toeve doorgaans, terwijl het zwijgend klinkt,
in elke ziel, gewijd aan onze Heiland,
die lijden, gepaard met zegen, bezingt.…
Buitenkerkelijk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
388 spelen
bepalen met kracht
de liturgie van macht
exclusief voor heren
zij slaan de maat
met dissonanten
systeembeheerders
vol celebranten
die niet willen horen
hoe we willen bidden
wat we willen zingen
niet begrijpen
hoe we willen vrijen
de taal die we spreken
al die pastores, paters
bisschoppen heiligen
verloren hun ziel…
Emmaüs
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
567 Ik weet de woorden niet, maar sprankels licht
vielen die dag heel diep in onze zielen.
Het was alsof we plots weer wilden knielen
toen ons ontsloten werd een vergezicht.…
Stammenstrijd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
472 Gevelde bomen bij een asfaltmeer
Vanuit de hemel heeft het glas geregend
God staat erbij, de vele zielen wegend
Een engel knielt bij ledematen neer
De afgerukte takken doen hem zeer
De schors, de bomenhuid,nu zwartgeblakerd
Werd ooit in beige juten stof gebakerd
Gestut tegen de grillen van het weer
De kraai rouwt om zijn nu verloren nest…
Sporen
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.052 We laten onze sporen achter
in de vorm van letters
en het bos laat zijn sporen achter
in onze ziel
tekent op het netvlies
sporen die niet uitgewist mogen worden.…
TEN AANVANG.
poëzie
3.2 met 6 stemmen
987 En waar ik ieder blad zag groenen,
Ontbloeid der bloemen blij gezicht,
En later achter de plantsoenen
Met elke dag het avondlicht;
De stad met feestlijke geluiden,
De vogels in de' ontloken boom,
Doortoog, als in het wit der bruiden,
Mijn ziel haar schoonste levensdroom.…
Beteugeld
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
516 groeien, hoger stijgen
Tot de hemel kan het reiken
Maar zonder jou
Bindt het in
Kom ik weer licht bij zinnen
Kan mijn rede weer wat vinden
Mijn hart kan even rusten
Van je handen en je kussen
Tot ik je weer zal zien
En kan laven aan jouw lippen
Een honger bijna niet te stillen
Ik zie het in jouw ogen
Kom hier, dan verover ik
Je hart, je ziel…
Paradijsvogels geloven in hemels geluk.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
425 Dat hun ziel tussen een
veelkleurig kleed van veren eens
het tijdelijke met de eeuwigheid zal
opwaarderen.
Een leven van vliegen tussen zwaarte-
kracht en een zweven met alle winden
mee; zich verbindend te werken aan
een nieuw hemels geluk, te ontsnappen
aan de aardse mêllee.…
Voorlopig
gedicht
3.6 met 5 stemmen
3.519 Anders zal het kruispunt net te ver zijn,
of hij zal, versuft, tegen te lage prijs
zijn lieve ziel verkopen. Kort geluk,
één hete nacht: te weinig. Slechts een eeuwig
vuur voldoet. Ziedaar: een andere
van Dam. Een verre donderslag stemt in.
Collega's, vrienden, onbekenden zelfs:
ze staan versteld.…
Twee Filmsirenen
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.308 En mijn ziel
moog' dieper snurken bij dit sex-appeal.…