959 resultaten.
Aapgedachten
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
545 Die afstammen van hun
Woordeloze soortgenoten
Staan met schaamte die
Op hun wangen groeit
Te gluren naar twee
Wezens achter tralies,
In wie zij zo ontegenzeggelijk
Veel van zichzelf herkennen,
Waarbij de woordelozen zich
Verbijsterd afvragen wat de
Apen aan de andere kant
Van de tralies in vrijheid doen,
Tussen het bekijken van…
Ogen op verkenning
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
734 de handen weer gereikt
in saamhorigheid
ogen op verkenning
naar details
het anders zijn
dan in herinnering
stemmen in herkenning
elkaar ontmoeten met een lach
is de bestemming van de dag
samen weer op pad
als heksen op een bezemsteel
met magisch vier vijf is te veel
kabouters van de
paddenstoelen vegen
die eikels en kastanjes…
Het verborgene
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
556 de nacht omsluit de gebalde geest
als een woud van varens, die regeren
door zich vruchtbaar op te stellen,
hun lichtsporen te herkennen,
onvermoeibare driften
naar een ander ontwaken
als haviken die speuren boven
een gevoelsland, hun thermiek
als hoofdmiddel creëren, soms
in de waan van tegenspraak
waar de moleculen van minuten…
Ontspiegelt mij
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
674 je hand om eigen warmte te voelen
vind ik in jou wat er niet is misschien
regen heeft me weggewassen
ontspiegelt mij in dunne plassen
zonlicht heeft mij anoniem verdampt
wind verslijt gestaag mijn weerstand
erodeert de jaren tot herinnering
verstuift mijn leven door versnippering
ja ademt dagen langs mij heen
je handen voelen in herkennen…
Ik heb een rood lint om de boom gebonden
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
446 Een teken van herkenning
en verbonden zijn. Na al
die jaren van gemis kan
een scheiding beklemmend
zijn. Het niet verder
kunnen reiken dan spiritueel
vraagt van een mens soms veel
te veel.
Wie anders kan mij nu naar
die boom toe drijven.
Waaronder ik zoveel van mijn
gevoel heb kunnen beschrijven.…
Zoveel ogen uit het hart.
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
489 Soms meen je gezichten
te herkennen.
Verdwaalde ogen in een
voortgang van de tijd.
Je hart blijkt dan even
met medelijden te kloppen
voor een grijs gezicht in
zijn eigen strijd.…
Een dichter beminnen...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
557 Ze herkennen de liefde in uw ogen.
Laat hen tot uw stoutste dromen toe.
Geef hen al uw zorgen en uw smart.
Nooit worden verlichte dichters moe.
Onvermoeibaar beroeren zij uw lichaam,
en uw geest.
Zorgen tillen ze van uw schouders.
Wat zwaar is maken ze lichter.
Dichters weten wat vrouwen gelukkig maakt.…
stilte predikt onvermogen
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
938 het spelden prikken is voorbij
geen woord valt onvertogen
het was genoeg voor allebei
stilte predikt nu ons onvermogen
de paden kruisten
in een langgezocht ontmoeten
herkenning huisde in een
woordenloos begroeten
we overbrugden de
ravijnen die ons scheiden
zuchtten om de pijn die
de eeuwen ons deed lijden
geschapen als een paar…
gaan verliefde ogen vrijen
netgedicht
2.8 met 20 stemmen
1.906 ik dans een bloementuin
kleuren zingen om me heen
mijn sluiers zijn wat nevels
de zon verdampt ze één voor één
bomen zien mijn naaktheid
in het groen en ruiselen verheugd
hun takken wuiven want in mij
herkennen ze hun jeugd
de middag zindert in het
driftig zoemen van de bijen
geuren vlagen in de wind en op
de bankjes gaan verliefde…
Eigenden gezicht
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
474 er was warmte
frisse vlagen
dansten kleuren
om de eenheid
van binnen met
buiten te laten zien
we wolkten
substantie
zonder gewicht
lach en plezier
eigenden gezicht in
komend herkennen
bij het nieuwe spel
van communicatie
zonder aardse
zintuigen dat ons in
eenvoudige algoritmes
werd geschonken als
eigen leven
lijkt ingewikkeld…
Tijd bekent kleur
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
573 de dagen
worden zachter
maar lijken in
hun kleuren
feller te spreken
om een eigen
persoonlijkheid op
toon te brengen
na millennia de zon
te doen opgaan
zonder gezicht
en herkenning en
alleen in licht en
warmte de
communicatie
te verzorgen
ook de maanden
veranderen hun
profiel om in een
geëngageerde baan
met de aarde te
komen…
De boekenrug
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
174 In de voortuin staan
ruggen schouder aan
schouder
wachtend op handen
die hun stilte openen
Hij legt enkele woorden
tussen hen neer
zo licht als veren
op water, maar zij
keren terug als vogels
die geen tak herkennen
Er zijn huizen waar
boeken blijven
vertrekken,
bladzijden reizen
van hand tot hand
Het aanreiken als
een…
Hard op
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
856 Dan schrijven
Is het om te praten
Met minder woorden
Toch hetzelfde zeggen
Zodat je laat zien
Wat je voelt
Door middel van praten
Door je houding
Laten spreken
Wat je eigenlijk
Nog zeggen moet
Maar zo zorgen
Dat je toch
Uiteindelijk
Niet te praten hoeft
Spreken van ogen
En gebaren van handen
Zijn je reddingspost
De herkennende…
Muren
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
1.047 de wereld
van de jungle op de straat
Geld leeft in grote huizen
hun kinderen doen aan cultuur
en kunnen alles breken
De straat is van het volk
slechts de wet van overleven
wonen in huizen zonder geld
Hun kinderen zijn verdwaald
gebroken dromen in het zand
De muren van de rijken
en de straten van de armen
komen elkaar niet tegen
Herkennen…
GEWELD OP AARD
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
1.653 De mensen zoeken waarde
Voor hun spullen en hun geld
En om dat te bereiken
Gebruiken ze wapens en geweld
Mijn buurvrouw huilde zachtjes
Toen haar zoontje overleed
Zijn lichaam niet te herkennen
Nadat die tank er over reed
Het huilen en de tranen…
samen blijven
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
709 - ik heb nooit geloofd in toeval, alles
heeft een goede reden – het regende
die dag en nog dagen daarna, en jij
spatte door de plassen op de straat
het leek nooit anders te zijn geweest
op de glanzende keien trok je sporen
in het patroon van je schoenzolen
zodat ik je altijd wel herkennen zou
zelfs als de maan haar stralen brak
op het randje…
Karakterbomen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
605 Karakterbomen tekenen het karakter
geven gave wortels aan de geest
hechten het hart aan de emoties
en al die tijd geschreven
denk ik dat je mij zal herkennen
in toon van gevleugelde dromen
ritme van jouw onbaatzuchtige ziel
tot groter groeien, wijs bemoeien
nodig jij onvolkomen lentedruilen
tot krachtigere adem, zuurstof vermogen
innerlijk…
de Oplichter
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
1.128 Gedreven door mijn valse sluwheid
Schreed ik op het laagste niveau
Verminkt achterlatend verboden zones
Maar dan gleed ik uit door de herkenning
Struikelend smakte ik op het granieten geheel
Mijn gezicht haakte de richel van fatsoen
Scheurde mijn schranderheid en liet los
Om meegevoerd door de frisse wind
In het duistere ravijn af te dwarrelen…
En passant
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
402 ik zie zo vaak
je lach hand
of blik dat
ik schrik als je
niet en passant
voorbij komt
wij delen de
wereld in al zijn
aanwezigheden
herkennen onszelf
in samen genieten
als teken van liefde
het zijn de
kleuren die
jou raken en in
hun weerkaatsing
net even anders
gaan smaken
je zwaai die
uit afscheid een
beloftevol weerzien…
Een mooie herfstdag die vertedert
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
686 Een mooie herfstdag die vertedert,
die ineens weer het hart van het kind doet ontwaken
omdat er zon is, omdat de geuren van de herfst
niet enkel vergetelheid oproepen, maar ook
blije herinnering aan warmte, aan herkenning
van de vreugde die ik straks zag in de straat
toen een man een vrouw omhelsde en zij
juichte tot iedereen het kon horen.…
Sterre 2009
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
705 Ik weet niet of ik je nog
zou herkennen onverwacht
op straat of in een schouwburg
Je stem zal bekender zijn
zacht met iets van staal erin
ik heb je nog niet gehoord
In mei het bloeien van bloemen
de nectar door bijen gemaakt
Lentehoning die zo licht smaakt
nog niet met bitterheid geraakt
De geuren blijven van je haar
je huid als zachtheid…
Zwijgende oceaan
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
566 kloppen van je bloed,
een oceaan van gloed, waar eb
en vloed tot elkaar komen, om de
hemel op te rapen in je dromen, om
in je adem samen te vloeien, in een
tijd die niet bestaat en op kousenvoeten
verder gaat,vermomd zich met de
uitgeworpen kleren op de achtergrond,
onderworpen aan de glimlach rond
je mond, uit duizend nachten
te herkennen…
ongewenst bezoek
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
815 mijn voeten
laten zich verwennen
door het dauwnatte gras
zal ik hem nog herkennen
weet hij nog wie ik was?…
Verbinding van tijd
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
534 De seconden gaan te rap
om de uren te vergaren,
wat alleen verbindt is tijd,
gesponnen op een brug van
grijze vervlogen haren,
ze wuiven naar elkaar, soms
ook terug, sedert uitgesleten
jaren en moeten ze bekennen
om elkaar nog altijd niet te
kunnen herkennen.…
Billen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
686 De politie roept vrouwen die zichzelf op de beelden herkennen op zich te melden.…
Dansen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
546 Het voelt als een blij herkennen
want ik voel en weet dat kind
was ik lange tijd geleden.
Het is als een mooie droom
die als een schaduw in het licht
van de tijd hier naast me staat.…
oma - poëzieprijs 'Boekje Open' - 1996
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.461 kindertijd
Je hebt geen band meer
met het heden
Het leven geeft je
geen respijt
Ik voel het beven
van je hand
Je woorden blijven
on-af-gebroken
zweven
Je bent op weg
naar de overkant
Ik maak me van je los
en laat de liftdeur
tussen ons
schuiven
Buiten draai ik me
nog één keer om
Je handen wuiven
Je mond lacht stom
Een blik van herkenning…
Huiswerk 1963
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
603 het tikt nog in mijn hoofd
al is het een eeuwigheid gelee
ik zie haar nog met
open mond de middag inluiden
mijn hand voelt het tafeltapijt
waaraan ik wegdroom in
mijn schoolse werk
mij ontgaat de zware maag ook niet
en denk ook nog eens aan alles
dat geen algebra heet
bij de herontdekking van de wereld
zo, tegen drie uur
volgt de herkenning…
Mijn wereld uit geluid
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
621 de techniek naar thuis
zacht zoevende motoren
passeren vrij dichtbij
in een onafgebroken rij
een verdwaalde meeuw
doorbreekt het kwetterend
vogelkoor met valse schreeuw
dat even rust na
een claxon met
wat decibels teveel
bij laad en los kreunen
pallets en pakketten kraken
bij verplaatsen en neerzetten
geen stem meer te herkennen…
Zonder meer of minder.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
546 Ogen die wonderen herkennen.
Oren die genieten van muziek.
Hersenen die creatief componeren,
binnen een kosmische hersenpan.
Dat alles is werkelijk waar, maar,
dat leven bij toeval is ontstaan,
daar geloof ik geen donder van.
Geen donder en geen bliksem.
Dat ons leven bedoelingen kent,
die geen mens verzinnen kan.…