Alle inzendingen

Pijn, verdriet, wanhoop, lijden in het het leven, dat is het trainingsprogramma wat ons wijzer of kapot maakt, het leven kan ons maken of breken. De mooiste zielen op deze aarde lijden het meest, het is aan ons hoe we er mee omgaan. Zullen we er van leren of blijven we in een negatieve cirkel roul...

De dichter Jan-Jacob fietste vaak van Leeuwarden naar de Hervormde pastorie in Jorwerd, waar hij net als de middeleeuwse barden op de dochters van dominee Hille Ris Lambers verliefd werd. Dominee Cornelis was een aanhanger van het spiritisme en via hem kwam de jonge Jan in contact met geesten...

ik wist dat de kou weer zou komen zag de ganzen op hun vlucht in je ogen dromen met stille weemoed vlogen wij mee naar het zuiden langs de zee je was iets kwijt lachte in berusting ik voelde vage spijt de wereld was intens verlokkelijk met opgefokte haast wij werden opgeslo...

Scheen 't heiligschennis, buitenshuis-ook te gewagen Van liefde's teerste, van haar innigste bestaan, Aan hoorders dacht zo min mijn roemen als mijn klagen, Maar dichter is hij niet, die hoorders tracht te ontgaan; Een toevlucht, ongezocht, heeft soms zijn hart te danken Aan 't door zijn woor...

In Polen heeft slecht één partij de macht De vrije pers wordt openlijk gebreideld Elk oppositieplan wordt grof verijdeld Het democratisch denken omgebracht Recht én Rechtvaardigheid? Een eufemisme Het lijkt verdacht veel op het Krommunisme

Soms is het genoeg op straat te lopen Hand in hand met het liefste kind Dat speelt en lacht en nog kan hopen Dat ik de weg voor haar vind. Dan speel ik aarzelend met haar mee En kijk naar de twinkel in haar ogen Zij is de vloed, ik de eb van de zee En ik zwijg over mijn onvermogen. 's Av...

Het bed dat in de kamer beneden bij het raam staat. Vrijwillig leven. Buiten het nog wel kunnen volgen. Tot de ogen sluiten. Een kunst die stervenden alleen beheersen en nooit te laat.

hangvogels zijn het die mijn patat opvreten zootje bleekscheten

ik was kind in de wereld van gisteren in onbegrensde tijd gedreven door het rommelig ritme van rusteloze verlangens turbulent tuimelend over abrupt afgebroken woorden en wiebelende tanden ik was kind in de wereld van gisteren in onbegrensde tijd

Ik ben een week geleden Door een frisbee onthoofd Toch ging ik met jou winkelen Dat had ik je beloofd Sinds ik jou leerde kennen Kan ik niet meer stuk Ik heb verkering met een engel Ik barst van het geluk!

Wat kan het toch verdrietig zijn Als je geliefde er niet meer is Nog elke dag voel je het gemis Want het leven was samen zo fijn. Soms kun je het niet meer aan Niemand om even mee te praten Je voelt je zo eenzaam en verlaten Nu moet je alleen verder gaan. En toch gaat het gewone ...

Als reactie op een gedichtje van Egbert Jan: Ik ben KLAAR met vergeven Ook ben ik KLAAR met vergeten Ben net iets te hard getrapt. Men zegt: vergeven en vergeten Maar ik ben er KLAAR mee en daarom Blijft mijn hart en deur gesloten! Je HOEFT namelijk niet alles te nemen Je MAG niet over...

Jullie begeleiden me Bij mijn wekelijkse gang Naar bewegingstherapie Op elk raam in de gang Een afbeelding van een Vogel die bevroren is In zijn beweging - En toch blijven jullie Op weg naar een onbestemd Einddoel - zijn net als ik Onderweg naar een doel Dat we nog niet kunnen...

De jaren overziend heb ik erg veel geld in rook zien opgaan door al die pakjes tabak die ik niet in de schappen van de winkel kon laten staan. Waar rook is, is smoke en zo leerde ik het ook; en kon ik mij van dit geconditioneerde gedrag niet meer vrijmaken. Een ongezonde gewoonte ge...

De vrijdagen zijn schaars gezaaid dit jaar. Ik heb dr 53 geteld, waarvan er al twee zijn vergaan. Nu zijn er ook nog andere dagen, maar die klinken niet zo mooi als deze vrijerige dag. Het heeft te maken met hoe snel we draaien, alles is bijna rond, in 24 uur voorbij, en niets...

Een groeiend aantal schapenkoppen* komt in Zwijndrecht coffee-shoppen. Voor espresso komen ze niet, maar wél voor zakjes nederwiet! Even later gaan ze terug (over die ambetante brug) met hun zak vol henneptoppen. Al eeuwenlang teelt Zwijndrecht spruiten ergens achterin de Waard. Ooit br...

Als donderslag bij heldere hemel op een natte novemberdag een zonnestraal door de bewolking heen op deze verder sombere dag Die zonnestraal ben jij het bericht van jouw komst maakt ons zo blij je ouders vinden het zo fijn een tweede kindje op rij Nu nog zo'n piepklein mensje maar je ma...

ronkende stilte de nacht vervliegt als schaduw in gedachte bij tranen drogen op de wereld is het speelveld trotse gevoelens dochter op afstand golven verfrissen heimwee veilige haven

het is waar toen ik haar voor het eerst ontmoette dat ik over haar geschreven heb in de trant van dit is haar weet ik zeker werd het ook terwijl toch al gauw, als mist omhoogkroop dat het geheim moest blijven je hart kan breken terwijl er nog niets afgelopen is ...

Ze gingen als roedels wolven tekeer, tralala!, en niemand heeft vat op hen, ze verpesten onze vrijgevochten sfeer met hun ordinaire, etterige dievenclan. Nog even en we trappen ze ver uit Europa! Ze zijn niet tot nauwelijks opgevoed en als prinsjes in de watten gelegd, onder een laagje ko...

hun woorden bevroren tot ijs door een gure wind gedragen tochtten zij kilte door het paradijs waar tropische emoties bruisten felle blikken huisden in het smeulend vuur van omfloerste ogen stilte brak de eerste schrik paniek vluchtte in chaotische taferelen zij drongen met velen...

Als ik rust op 't doden-kussen Als mijn ogen niet meer zien Als mijn oren niet meer horen Zal er éen, o éen misschien Brand van ziel en zinnen blussen Lopend tussen 't zonnig koren Met mijn verzen 't leed t' ontvliên. Verzen, duizend verzen schreef ik Voor mijn ziel gestalte...

De wind en het grauwe weer gaan over mijn hart, en ergens over een dak waar ik heb bemind; de winter wordt koud, en de struiken zijn al zwart - over een plek waar mijn graf zal zijn gaat de wind. Ik zou vuur maken als zij hier weer bij mij kwam als eens in dat oud verhaal van haar en van mij;...

Nu schijnbaar plotseling het paard van Troje zich onmiskenbaar tussen ons bevindt om in het donker onder vrouw en kind zijn schokkende verachting rond te strooien, zal men gastvrijheid, zo laat zich vermoeden, verbinden met verbolgenheid en woede.

hoe ver kun je gaan zonder dat de hemel huilt de druppels vallen stukslaan op beton verdampen tot leegte tot iets dat nooit heeft bestaan wat kun je vragen om te ontwijken wat kun je dan nog raken zodat het breekt en dat je met lege handen staat en valt - en de scherven niet meer op...

zo'n ontroerend afscheid van jouw geliefde bewaar dit dankbaar in je hart jij wilde hem/haar niet afstaan het leven is mooi maar soms ook heel hard onderweg naar jouw vertrouwde omgeving kijk je even om naar de met bloemen overladen kist verwerkend wat jij nu al enorm ...

En ineens binnen 24 uur was Labrador Midon hondsmoe kon geen poot meer verzetten kreeg geen hap meer door zijn keel keek moe, triest en verdrietig en kruiste zijn achterpoten als teken "Es is volbracht" In de buitengewoon empathische omgeving van Dierenkliniek Kralingen te Rotterdam m...

aangekomen bij de achterdeur plakt hij met kunst en vliegwerk de dagen aan elkaar als een dode vogel zijn vleugellamme armen bevroren aan het lijf houdt hij vuur en zwaard zorgvuldig tegen het licht legt hij de breekijzers in de schaal de stilte sluit zich om hem heen als hij de hand...

Een eendagsvlieg zei heel verheugd: "Ik heb vandaag geen zorgen" "Morgen is er weer een dag" "Morgen?"

Het donker van de nacht wordt door de dag verdreven. Haar eerste licht is wonderschoon, ze bloost en kijkt verlegen. Zwart afgetekend staat een boom. Haar takken strekken, om het moois te pakken. Wiegend in de zonnestralen, ijzige pegeltjes lekken. Het licht trekt vrolijk haar baa...