8110 resultaten.
dageraad
netgedicht
3.7 met 14 stemmen
1.024 de vogels fluiten
zo verwacht mijn oor
als ik de deuren open
van mijn tuinkamer
de wereld komt
dan naakt binnen
dat denk ik althans
het is een kip
dat zijn schor geluid
laat horen
die weet wat het is,
niet bewust natuurlijk,
om op te staan bij
opkomend licht
in de verte wat rumoer
van het vroege verkeer
nog vreedzaam van dreun…
de boom, het blad en de wind
hartenkreet
2.9 met 18 stemmen
3.126 kraakt, jankt, hij lijkt bedrukt
Het laatste blad wordt losgerukt
Langzaam dwarrelt zij naar beneden
Wat is die eerste lentedag lang geleden
Geen enkel blad wordt ooit nog zo volmaakt
Fluistert de wind die het afscheid bewaakt
En nu het blad haast ongemerkt de bodem tikt
Is het enkel nog de boom die snikt
Het afscheid had eerst heel natuurlijk…
Buig jouw zilveren lepel
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
654 Hoe dikwijls dans jij
rond de kwetsbare schoonheid
van een innemende natuur
en weef jij woorden
naar het woord van toen
met groene ogen
en een fruitijsje
voel ik jouw huid
een tijd verspilt met zwijgen
in mijn gretig hart
heerst een duisterstorm
heb ik je eindelijk gevangen
in de droomstreek van verlangen
voel ik jouw tong
zal…
Ik ruik de lente
hartenkreet
3.8 met 14 stemmen
1.024 ik allemaal ga doen
Nog even, en er zijn weer madeliefjes
verscholen tussen het groene gras
ik droom alvast een stukje voorjaar
en wou dat het al zover was
'k Maak al plannen voor dit jaargetij
verheug me op wat komen gaat
dagtripjes van deze en allerlei and'ren
dat is wat in mijn agenda staat
Ga stoofpotje eten bij Hilly
en natuurlijk…
Uitbundigheid
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
587 Opkomende gesluierde goudgele zon
in kris-kras witgestreepte blauwe lucht
voor het eerst dit jaar de uilen weer gehoord
roep en tegenroep, nestelen in onze tuin
uitbundigheid van groei en bloei rondom
witpaarse krokus waas in lichtgroen gras
de velden met geel stro en prille levenstint
aan mijn zij mijn lief verzadigd in haar slaap
de natuur…
Het laatste maal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
521 De smerige vlekken deren niemand
soms is het wel een beetje kleurloos
maar het dikke bruin gespannen touw
dat vreemd gedraaid, oerkracht verbergt
slijpt de messen voor het avondmaal
haar luidruchtig zuchten begeleidt
nieuwe adem en breekt stevige vliezen
in nachtelijke uren waar terug naar
de natuur door flikkerende kaarsen verlicht…
Har (t) en har ( d)
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.702 Als hart nou eens hard zou zijn,
een hart van goud
een houten hart
als hart nou zacht zou zijn,
een suikerhart,
een marsepeinen hart,
een hart dat spreekt,
een hard oordeel,
een harde kern
een hart, op de goede plaats,
een hart, dat klopt,
een hard met een t
in plaats van met een d,
want een hard met een d
klinkt van nature…
Bij zonder
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.567 .:
Vraag je vraag maar
misschien
is mijn antwoord
niet leuk
ik weet het
natuurlijk
niet zeker,
maar vraag toch
gerust
maar je vraag.…
Relativiteit
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
572 Ouders begeleiden kinderen
liefdevol naar zelfstandigheid
vol ingeschapen optimisme
verlaten die het ouderlijk huis
Na de middelbare leeftijd zit
mijn taak erop als schalm in
keten van oercel naar heden
cyclus is rond, taak volbracht
Na illusoire suggesties dat
het goede in de toekomst ligt
laat de natuur me in de steek
vier…
Aanraken
netgedicht
3.5 met 22 stemmen
678 strelen zien doet kleuren
en zwart voor een moment
tot een wazige lijn verengt
het licht raakt zelfs een oog
dat verrast de ochtend beleeft
diep van binnen weet ik wel
dat mijn denken het aardse bedriegt,
pijn soms voor wat duisternis zwicht
en over een verzwegen woord liegt
maar even zich gesteund te voelen
door een geste der natuur…
HERFSTBLAD
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
2.951 en aarzelend los
het is gedaan, je zware taak zit erop,
de boom heeft van je werk genoten
je begon als nieuw en kleine knop
nu als oud en overbodig afgestoten
daar lig je in al je glorie en pracht
op mijn houten tafelblad te stralen
’t is net of je uitbundig naar me lacht
om je laatste schoonheid eruit te halen
je bent de perfecte natuur…
Mémoire
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
1.023 mijn hoofd
is niet ovaal, haast
vierkant van nature
daarin die grote
bolle ogen
blauw geheten
in de volksmond
vervlakt grijs
als ik het zeggen mag
een neus
met geringe Joodse inslag
zorgt voor een
verweesd gebaar
de glazen hangen immers
onder het vlak mijner blikken
terwijl mijn lippen
dun de bovenste
de onderste dan
wat meer…
in memoriam
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
766 groot waren zij, bonkig,
oprecht en puur
hun verweerde gezichten
vertelden van de natuur
ze waren niet van praten
ze grommelden maar wat
lopend, licht gebogen
langs veld en wallenkant
wisten ze van vogels, vissen
en van de gewassen op het land
met hun knuisten grof en groot
zetten zij het verdwaalde
eendenjong terug in de sloot
in eenvoud…
Houvast?
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
539 Vonken reinigen de loop van
mijn fossiele natuur als ik doelloos
rondzwierf om keien naar de top
te sjouwen, kan ik op mijn dromen
bouwen zonder mij te laten boeten ?
Blijft de horizon gelijk, zonder
haar stappen te tellen?…
lentegevoel
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
802 De lente is begonnen
nu de zon weer schijnt,
de natuur kriebelt,
een roze bril.
Verliefde stellen,
wandelend op het strand,
niks maakt meer uit,
problemen aan de kant.
Alleen maar genieten,
tulpen en narcissen,
tomeloos verlangen,
alleen maar zonneschijn.…
Slechts een silhouet ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
640 Ik strijk mijn streken met
een droge kwast, lees de
verlichte tred in de ravenzwarte
ogen en word onder een steelse
blik van meewarigheid begraven,
ze steelt papavers uit de sterren
van haar figuur, tomeloze last van
weelde in een aansprekelijke natuur,
die ze eerst met me deelde en ik
vrijliet door haar persoonlijkheid .…
Wandeling naar de zee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
548 Ik ben bang als een klein kind dat
overgeleverd is aan de natuur en geen
moeder in de buurt weet. In de verte hoor
ik een kind huilen en roepen of is het een
vogel die z'n familie zoekt, wanhopig als ik?…
Onomstotelijke waarheid
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
538 Gerommel
Een fase van schuilen tegen
De elementaire kracht van
De natuur
Gezamenlijk
Gaan vijf eeuwen voorbij
Over de brug met
Vier pijlers te water
De aarzeling
Schroom van de schaduw
In het mooi' licht
Vanaf de tel. Dit ogenblik
Na rust. De liefde. Het moment
Andermaal
De schildering. Het verlangen
De kunst.…
Kantjil
gedicht
3.3 met 9 stemmen
6.521 Eens kijken of een hert nog kleiner kan,
ik maak bonsai, heeft de natuur gedacht.
Saté-prikkers als poten, hazenvacht,
vrij kilo vlieggewicht. Daar staat hij dan.
De kantjil uit de Oost: made in Taiwan.
Het brekebeentje leeft slechts in de nacht.
Alles is groter, alles is verdacht.
Gevaar, gevaar! Zijn staartje trilt ervan.…
Winter
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
567 Straks wordt het weer voorjaar
Daar is het verlangen naar
De natuur gaat dan ontwaken
De eendjes gaan weer kwaken.
De winter is dan gauw voorbij
Iedereen wordt vrolijk en blij
Als de zon weer gaat schijnen
En ijs en sneeuw snel verdwijnen.…
Trampolinepoëzie
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.003 De ramp als natuurlijk experiment.
Net als bij gifslangen niet sterven aan je eigen vergif.
Vreedzaam samenleven met je 100 biljoen bacteriën.…
Religieuze vriend
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
641 De onderkoeling van mijn ratio
is jou niet ontgaan door de mystiek
jij voelt het via het opperwezen
ik omarm de natuur
met diverse gebreken
en in de zwoele nanacht
van onze zwijgvoltooiing
zijn er allerlei bewijzen
voor het simpele feit
dat ook hersenschimmen
kunnen dansen
aan de rivier en naast de vijver
onder de maan op onze…
Altijd bij mij
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.234 geworden dacht ik aan jou
hoe je op me klom, zorgvuldig je gewicht verdeelde
me bevrijdde van een langdurige eenzaamheid
Al geeuwend de dakramen gesloten
In een boek met Griekse mythen gelezen
hoe Zeus in de gedaante van een regenbui
een sterfelijke vrouw bezwangerde
want nogal vruchtbaar, goddelijk zaad
Even later vielen mijn ogen dicht, natuurlijk…
AAN C.TER LINDEN (05)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
448 U zit mijns inziens teveel in uw hoofd
Meer is ondoenlijk zegt daarbij uw hart
Ja, ik weet alles van het nachtelijk zwart
Waar twijfel toeslaat en je wordt beroofd
Van liefde en vertrouwen in een Wezen
Dat voor ons mensen niet te vatten valt
Dat zwijgt en niet meer van de kansel bralt
Gestorven is en naar het schijnt verrezen
Natuurlijk…
ROUWGEV(W)OEL!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.543 Als rouw z’n intrinsieke intrede doet
doodt het alle voorkomendheden
beleefdheden en omgangsvormen
Dan ontmoet je de mens rauw
als rauwe haring om in te bijten
niet in stukje maar als geheel met graat
Geen jonge borrel vooraf
geen glas droge witte wijn erbij
zonder ui, zuur en vlaggenprikkertjes
Gewoon natuurlijk bloot met je handen…
verlaten en alleen
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
894 Soms voel ik me zo alleen
tussen al die mensen
ik voel me dan zo verlaten
wat heb ik te wensen
Omdat het om mijn kind gaat
blijkbaar vooroordelen
natuurlijk is dat waar
mijn gevoelens gaan meespelen
Toch zou ik het voor ieder ander doen
al blijf ik in mijn zienswijze alleen
voel ik me verlaten
waar kan ik met mijn verhaal heen
Iemand…
Beiden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
622 Hij en zij
samen op het strand
langs de waterkant
hand in hand
Allebei
alleen maar zwijgen
nadenken
terwijl donkere wolken dreigen
Jij en ik
de golven spoelen aan
het wordt vloed
blijven we of zullen we gaan
Beiden
zo kwetsbaar in de natuur
zeggen niets maar begrijpen elkaar
op het late uur
Ik en jij
als de golven van de zee…
Het verbloemde hart
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
443 ontbreken
tussen muren die barsten
ramen zijn geen schilderijen
achter deuren die sluiten
bomen hebben meer vragen
dan eenzame huizen
boven kelders vol boeken
de goden verzoeken
je brengt het verbloemde hart
naar de zomer van de antieke boom
bij het bloemengraf in doodse stilte
deze warme lentedag
in maagdelijke warmte omhelst jouw natuur…
zonder titel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
486 midden in het bomenland
door groen gras omgeven
ligt stil en haast verscholen
mijn houten thuis, een stulpje
met groei en bloei verweven
de tijd heeft het beschutte lijf
van pannen op gelaagde planken
gevormd, het heeft zijn pracht
aan wisselende seizoenen te danken
in een verlatenheid,
haast van mystieke aard,
waar enkel de natuur…
Werelddromen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
569 Soms passeer je in schaduw van zomerdromen
andere passanten met een dromerig geweten
niet teleurgesteld in illusie of werkelijkheid
je verzint een ratio in mystiek en pure natuur
met empathie voor ’t leven en geestelijke rijkdom
maar nu tijd zo lang blijft duren
herken je jouw vijanden aan de dromerige snik
die jouw vrienden niet herkennen…