481 resultaten.
De eik en het gras
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
86 Ik sta hier als een stevige eik.
Geworteld in de natte aarde.
Geen vallende man meer.
Maar de adem van het moeras.
De geur van dennen in de wind.
Laat de schaduwen maar dwalen.
Niets gaat hier werkelijk verloren.
Elk sprietje gras zingt een lied.
Ik loop vooruit.
Open en vrij.
Ik leef in het volle licht.…
ode aan de eik
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
426 op de grens van het oude capelle
het stadse dorpje aan den ijssel
waar klaas de kade ooit klinkerde
tot waar hij de bermweg bereikt
die de weg naar schollevaar kruist
stond op de werf van hoogerwaard
op de driesprong van deze wegen
meer dan vijftig jaar het houvast
van de majestueus zwaaiende eik
die van wie hem passeren mocht
steeds het volle…
De oude eik
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
442 De oude eik stond er nog steeds,
Het huis allang geamoveerd,
Voor ’n torenhoog flatgebouw,
Toch waande hij zich in ’t toen.
Hij sloot zijn ogen, zag de tuin,
Zijn vader, moeder, zus,
En natuurlijk ook Wolf de hond,
Leek hij ’t toen hervond.
Zijn ouders keken hem aan,
Hun blikken zagen niet,
Zijn vader rookte een sigaret.…
De zwijgende eik
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
212 Weglopen van mijn schaduw doe ik niet;
laat haar onder de zwijgende eik verblijven;
ze mag mij al vele jaren, en ik haar.
Het land dat mij leest, is een rijk gebied,
dat haar benen kromt, niet wil bezwijken;
nog steeds verschrompel ik bij elk fout gebaar.…
Eik en beuk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
13 In opperste verbazing kijkt
Eik met beuk naar 'n jongeman,
Die ’n jonge vrouw uitkleedt,
Haar tepels kust en met zijn lippen,
Liefde op haar buik schrijft.
Verbaasde eik vraagt beuk,
Waarom doet hij dat bij haar,
Hij geeft haar waar ze van geniet,
Maar vraagt en krijgt zelf niets.…
Voor mijn Hond
poëzie
3.5 met 23 stemmen
4.305 Hoe dikwijls lag hij naast mij op de zoden
Aan gindse eik, als ik, de stad
In 't vreedzaam avontuur ontvloden,
Te peinzen en te mijmren zat!
'k Wil aan die eik voor hem een grafterp stichten
Hij heeft die eer verdiend.
Beschijn hem minzaam, hemellichten!
Hij was mijn trouwste vriend.…
Aphrodite
netgedicht
3.1 met 33 stemmen
3.026 vanuit grijze wolkenflarden
scheurt de hemel open:
een God wil zijn boek dichtslaan
maar hoort de donder rollen
vertwijfeld gaat zijn blik
naar het oosten, de witte bergen
waar hij een eik ziet branden,
getroffen door Zeus' bliksem
kletterend valt de regen en
koelt de geschonden eik
terwijl Noach zijn ark stuurt,
in de richting van een…
Misschien moet ik worden
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
588 Nu en dan toch, maar gewoonlijk zijn onze
gedachten bij ons grote ik, zijn we nog liever
geen gras, maar liever een machtige eik.…
Vertrouwelijk.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
673 Vertrouwelijke oude eik langs het grintpad.
Ik kijk, de takken nog kaal.
Zijn kolossale stam, hij staat er
Verlaten bij.
Diep geworteld in de aarde
Waarop de zon schijnt.
Rust, vrede heerst hier onder een
Zachtblauw hemeldek.
Terwijl moeder natuur waakt en ik
een zucht van verlichting slaak.…
De Jonge Eik
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
540 Zelfs de natuurwezens die de mens niet ziet
stonden in rijen van tallen voor hun relaas
want de eik sprak elke week met Rien.
Die was niet gek
alleen zijn fantasie niet de baas.
Zo leerde de eik elk vogellied fluiten
keek naar bokswedstrijden van de haas
zag hoe de eekhoorns leerden muiten
en merkte de mens op als grootste dwaas.…
DE ZELFMOORDENAAR
poëzie
4.2 met 96 stemmen
20.025 Want, terwijl het, zo zacht
Kozend, voortliep en dacht:
Hier onder deez' eik is 't goed vrijen,
Kwam een laars van de man,
Die daar boven hing, van
Zijn reeds lang verteerd linkerbeen glijen.
"Al mijn leven! van waar
Komt die laars?" riep het paar,
En werktuigelijk keek het naar boven.…
Idealen
poëzie
3.6 met 11 stemmen
2.750 ' - spreekt de eik - 'Geneucht,
Te zien geslachten na geslachten sneven,
En eenzaam, boven lot en dood verheven,
Te staan in statige, eeuwig-kalme vreugd.'
En 't kroos der poel: 'Waar dwazen al naar talen!…
Rustpunt
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
790 In de geest met mij
fluisterend met zijn lover
troont de statige eik.
Aaneen elk blad
geeft hij zijn koele schaduw
een zucht beroert hem.
Zwoele zachte wind
aan de rand van stilte
een mystiek geluid.…
Het bankje
hartenkreet
3.7 met 13 stemmen
1.472 Het bankje waar we vroeger zaten
daar bij die mooie oude eik
die is gekapt en weggehaald
voor een nieuw te bouwen wijk.
Ik zie het aan met lede ogen
een mooie tijd wordt teniet gedaan
geen plekje om terug te keren
als er straks nieuwe huizen staan.…
Quercus
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
5.642 het is het ruwe hout
dat op zijn doden groeit
het jonge groen bejubelt
en diep in de aarde tast
het werpt zijn stof
op kille stenen
die wortelloos verhalen
over dood en van weleer
ik ruik de eik
die mij zijn ogen schonk…
De ommuurde tuin
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1 Zo jong als de bladeren aan die oude eik.
Diezelfde eik waaronder onze lippen voor het eerst kusten.…
levensstroom
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
562 leeuweriken stijgen jubelend
in de stralend blauwe koepel
jij bent hier
in het suizen
van de wind
in teer ontloken groen
van verre bosranden
ik voel je levensstroom
in machtige eiken
het gezang van vroege vogels
en golvende bloemenweiden
de warme aarde is je schoot
al mijn vezels zijn doortrokken
van jou
mijn lentegodin…
KRAAAAK
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
808 ALS EEN ZWAAR EIKEN DEKENKAST !!…
teder
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
511 schuchter streelt de lentezon
ruige schors van eeuwenoude eiken
vanuit de diepe koele aarde
sidderen levenssappen naar ’t licht
een feest van pril groen
fonteinen van nieuw leven…
Oude reus
hartenkreet
4.1 met 12 stemmen
817 Groeide hoger hoger,
nu met bladerdak zo rijk
Geeft hij zuurstof en beschutting
deze eeuwenoude eik.…
Flagrant
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
522 Deze zonsondergang is van de
vileine hand van de Meester
'Zonsondergang bij Montmajour' is
in tijd van woede gecreëerd
Net als dagelijks de zon aan
het eind van de dag
Gelijk in alle oceanen
leven gaat, maar niet de zeester
wordt dus Van Goghs werk gewaardeerd
Kleine, verwrongen eiken op een
rotsachtige heidevlakte
Met op de achtergrond…
hier sta ik
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
604 hier sta ik dan
een oude eik
wiens takken ooit
jong en groen nog
zich verstrengelden
met een appelboom
uit de wortels
van die omhelzing
entten zich de loten
die schuilend eerst
groter groeiend later
uit onze schaduw traden
zo is vol het leven
in het kleine woud
dat wij samen waren
tot rot op zekere dag
ziek en dodelijk
mij…
Eikenprocessierups
snelsonnet
3.4 met 5 stemmen
616 Ik ben een rups in ’t diepst van mijn gedachten
Men krijgt van mij zo’n vreselijke jeuk
Dus ga ik binnenkort maar naar een beuk,
opdat de mensen mij niet meer verachten
Verheugt u op een zomer zonder hinder:
Dankzij de beukenboomprocessievlinder…
tafel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
455 kleine tekeningen
gekerfde tekens
in het oude hout
als het schrift van
woorden van goden
in het eiken
een zwarte kring
verborgen onder
de sleutelbos
mijn gesloten
hart onhoorbaar
ernaast…
Alleen
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.639 Zwaar drukken de eiken
een stolp over de schemer.
Zijdelings gloeit rodondendron op.
Zwaar ook weegt de onweersnacht
op klamme schouders.
Bladerruisen door de nevel dringt.
Het huilen der honden.
Het zweet.…
Festina lente; 4. Het Grote Feest
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
350 De eik vond het wel mooi zo vol en rond
het bladervuur waar de dieren beesten
tot diep in de nacht. Dat schitterend deken
van sterren en de maan die lachte
en alle uilen knapten al wiebelend
of stiekem giechelend in hun donsvachten.
De zon kwam weer op.…
schaduweik
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
729 het is een bezigheid
neen, niet al te druk
maar boeiend genoeg
om tijd aan te schenken
het delicate ervan is het moment
-dat unieke moment
wanneer ik kan zien
hoe van die grote eik
de schaduw valt
hoe stil de aarde dan kan zijn…
Uitgespeeld
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
518 Het lege lokaal
Gevuld met een eiken houten stoel
Waarop een vermoeide oude man zijn tijd doorbrengt
Na jaren van steun
Zijn best gedaan
Is de vermoeide oude man uitgespeeld…
in het landschap
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
537 onder slapeloze
wolken kermen
de takken van
twee oude eiken
over blauwe
velden roept
een bange vogel
ik denk aan de
zachte sporen
van woorden
die jij naliet in
het landschap
van mijn hart…
Wachten op de dood
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
2.680 linkerarm
vingers wijdgespreid
bloedend hart nog altijd warm
doch ingehaald door tijd
als ik zo naar mijn opa kijk
en zachte kermen hoor
herinner ik de oude eik
die al zijn blad verloor…