166 resultaten.
Donkelen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
736 Verwonderd zoekt zij
langs ijzeren wijzers
van de comtoise naar
gestolen tijd
monotone tikken brengen
adem noch uren dichterbij
helder wordt plotsklaps
het laatste beeld
alras schimmig vervagen
ooit gesproken zinnen
donderslagen komen in de
donkere uren veel later
het verlangen naar
de herfst schiet
door haar heen als
hete…
Het nerveuze snuiven
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
470 ik zag de
schimmels draven
de bosrand langs
gemend door vaste hand
ouderwets getuigd
de kar nog zonder veren
een schimmige koetsier
geen enkele passagier
het was alsof
de film bleef haken
beelden braken zonder
de werkelijkheid te raken
ik voelde spanning
in de bomenrij een
opgestoken wind bracht
vreemde geuren dichterbij
nog…
ozonlaag
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
438 de aardse vlaktes voelden wat bevroren
veel grijze lucht met schimmig wit
slierten zweefden vanonder naar boven
de hemel oneffen, leek omgespit
de zon was weg, ik had het koud
alles draaide er nu omgekeerd
mens en dier waren benauwd
de lucht werd ijl, geterroriseerd
een engel kwam vertellen in paniek
dat we straks allemaal gaan sterven…
opgejaagd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
561 In alles zit de stelligheid maar
zelden laat de gestalte zich ontwaren
Zo ook de wind die jaagt
tot het waait en de dood
met takken uit de kruinen slaat
Zo ook zou het afdichten van holte moeten zijn
tot het beurse uit de lippen valt
ietwat van vergankelijkheid verketterd is
wankel terend op slechts een paar schimmige woorden
met enig voortbrengsel…
libanees gezin
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
481 nog had hij
met restanten
oud geloof
zijn land het
kleine altaar
kunnen geven
waar hij zijn
momenten
van intense stilte
zou kunnen beleven
een rustplaats
voor de schimmige
wegen van zijn
nachtelijk
autobedrijf dat er
volgens de autoriteit
helemaal niet mag
zijn en nu gemangeld
wordt door
recht en criminelen
in deze heksenketel…
vlinders blijken motten
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
981 dan ook niet geronnen -
spinnen eten om haar vlinders te vergeten
liefde beter gewaardeerd
schimmig achter schermen
niet gevuld de termen
niet bezwaard gerelateerd…
wachten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
639 wolken kwetterende spreeuwen
vervuld van felle onrust
zwermen in het late zonlicht
een vreemde kilte
ruist door de bomen
met lange schaduwen
herfststormen komen
razen en jagen
door dorre bladerkronen
luchten vol
woest weemoedige muziek
zoete geur van afbraak
op mistige ochtenden
ontwaakt de wereld traag
onder een deken van schimmig…
Romantische herfst
gedicht
1.9 met 21 stemmen
9.265 schimmig vanavond jaagt die mist de velden
de maan sluipt terug in dodelijke bomen
nu is de grote rafelaar gekomen
een herfst een doodgaan een gekwelde smeekstem
hoor... ademend beweegt de aarde van heimwee
om mensen te bezetten met een adem van verdriet
om koeien zwaar en zwijgend in zich vast te zetten
als schepen, vastgegroeid aan het…
Gedachtenvruchten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
554 Ze volgen kronkelige takken
vanuit de hersenstam
die zijn voedsel haalt
via schimmige wortels
uit verstilde wateren
in de diepe ondergrond
van het zoetzure verleden
Ik vlinder achter liefde aan
op zoek naar een nectarbron
bemest het eeuwig zuur
met schone zoete zaken
overstem het zwarte suizen
met een vrolijker lied
blus aldus de meeste…
kalveren
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
464 Te vroeg voor alcohol, dat kon zelfs
dat hippe baardje niet loochenen
Je relaas was schimmig en vertrouwd
als de geur van jonge runderen.
De maan, schuin boven het nagloeiende weiland,
verlicht nu genadig je povere silhouet.…
Fantomen
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.076 Verwaaide bomen
omringen mij als schimmige fantomen
Hier tast ik naar mijn jeugd en alles wat
ik in het leven zo heb liefgehad
maar dat me door de tijd wreed werd ontnomen
Mij stotend aan met mos begroeide stenen
zoek ik de wereld die mij is ontroofd
De bomen druppen kilte op mijn hoofd
en struiken slaan hun doornen in mijn benen
Fel…
IJsland onder vuur
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
804 Een donk’re aswolk drijft naar ’t vasteland.
’t Mag nu wel stoppen, naar ik hoop
Het eiland heeft iets schimmig, lijkt een spook
Gaat soms in IJsland alles op in rook?
Een aswolk afkomstig van de IJslandse vulkaan Eyjafjallajökull drijft naar het Europese vasteland. Het vliegverkeer in Europa ligt stil.…
Laatste gedicht
hartenkreet
4.0 met 12 stemmen
831 Wat wekt het verlangen
naar het opvullen van de schaduw
schimmig spelend in het zicht
grimmig wachtend
op verduistering van het levenslicht?
Wat doet het verlangen ontwaken
naar het voelend lezen
van een laatste gedicht?…
Ontwaken (1)
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
465 Ik wals in schemerlicht tussen nacht en dag
en streel het schimmig beeld van ochtendglore,
waarbij zonnestralen in nevelige wimpels
door het nachtelijke wolkengordijn boren.…
Mijn moeder loopt voorbij*
netgedicht
4.3 met 23 stemmen
4.809 Schimmig, zo maar
is zij daar. Kordaat en rank op de been
schrijdt zij in opgewektheid langs me heen
en glimlacht met ogen grijs van de staar.
Mijn moeder ziet me niet. Passé de tijd
om duistere pijnpunten uit te praten,
het heden voor het verleden te laten
onder het mom van de verdraagzaamheid.…
Nachtlucht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
785 zon rust voldaan
Willem recht zich nauwelijks
hij wacht op nachtlucht
hernieuwt zijn krachten
draagt wat hij liefheeft
en bouwt verhalen
als Babylonische tuinen
van hem leer ik fluiten
maar zingen mag ik niet
Willem houdt
van wrakke woorden
van schimmig tussen lijnen
van bibberaties
op vreemde huid
met glans verslaat hij
zijn…
De Boom der Kennis van Goed & Kwaad
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
719 III wordt
In het geloof voorbereid
Strijders voor
Óf Allah óf God
En hoewel
Beide schimmig
tart Israël zowel de
Palestij-
nen als de wereld
Kinderen die
Geen of nauw'lijks weet hebben
Sterven de
Hongerdood....
...terwijl Is'rel
Zich 'tegoed doet' aan De Boom
Der Kennis (van)
Goed & Kwaad...…
Eenzamen Geesten
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
772 In het nachtelijk duister komen zij ongevraagd
ijle bezoekers uit koud en schimmig duister
opdoemend zich beeldend in onzen gedachten
zij die bij ons willen zijn met klagend gefluister
nachtelijk aanvaarden van hen die wij zijn
comprimeren zij kil met wazig aanschijn
zoekt de eenzame ziel in rusteloos dwalen
opkomend verschijnt zij angstig…
Wandeling?
netgedicht
3.9 met 163 stemmen
16.789 Wandelend door de nacht
kwam ik een dame tegen
een parel zo schitterend
verlegen herkende ik haar
Lady van de liefde schoonheid
troostend in schimmige nacht
nam ze mijn te grote hand
en ik
vertelde haar met zachte vingers
‘iets harder door verlaten nacht‘
mijn angsten teleurstelling onmacht
‘ik dreig een kluizenaar te worden
de harde…
het blad beweegt
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
915 wind snoeit dode stammen
over mythische velden
waar druppels bloed
van schimmige helden
in het ijzige morgenrood kappen
de doodstrijd breekt los;
scherp geslepen zwaarden
zijgen in de geur
van warme huid als
uit honderden monden
kreten verbranden
tegen de verbasterde lucht
herhaalt het kletteren
het duivels vuur boven
bange ogen…
Ik ken U
netgedicht
3.8 met 23 stemmen
1.379 als ik ben, gelijk
de doorsnee mens
en dat ben ik
wijk ik niet af
van uw goed en kwaad
of lief en leed
in luiheid en verboden daad
als ik mens ben
gelijk allen
ken ik u
en speel ook toneel
met geopend doek
kijk dan de zaal in
gevuld met uw zielen
maar door de belichting
blijkt dat een schimmige look
oh zeker, ook ik…
OCHTENDSPRAAK
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
638 Reine vreugdetranen aan de struiken
omsluiten schimmige koepelpaleizen,
die langzaam, zacht, wazig blauw ontluiken,
trillend ineenzakken, weer verrijzen,
hun wezen beeldend laten gebruiken
door beitels der menselijke zienswijzen.…
Gedachten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
461 Schemerige, schimmige gedachtespinsels
met de wind mee, verwaaid en geland.
Uit alle hoeken en gaten schieten verzinsels
voorbij, zonder enig verband.
Benauwd balanceren op de ladder
naar een oneindig alziend oog.
Aan de top van de driehoek
geen woorden voor betoog.…
Spoor
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.028 Of met gitaar
en drugs op zak
in een schimmig café staan,
zwarte kleding
en zwarte lijnen om de ogen.
Liever dat.
Vandaag heb je de trein gepakt,
naar een witte wolkenplek
waar bloemen metershoog
samen met kittens en paarden zingen.…
een jaar
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
706 door
takken vol schimmen
mistige flarden
schijnt de nieuwe dag
haar lila licht
heeft de zon zich vergist
zie ik
door
schimmige takken
flarden van mist
alleen de nacht
die zich verschuilt
voor de werkelijkheid
een tak
zwaar en rijp
breekt
valt op de grond
mist mijn hart
rakelings
mijn god…….…
ONTMOETING IN ANTWERPEN
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
528 Op een klein donker stadsplein
brengen oude gekrulde straatlantaarns
hun flauw schijnsel nederig
over het ontzagwekkende
hooggezeten Neptunusbeeld
dat men ziet met de ogen
van een pas ontwaakte slaapwandelaar
zwijgend kijkt de baardige zeevorst
langs schimmige gevels
ergens onder zijn geweldige troon
murmelt een watervalletje
vertolkt bedeesd…
In confrontatie
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
468 ik heb het landschap uitvergroot
groen in duizend tinten
op maagdelijk linnen gladgestreken
maar aan pigmenten kleefde dood
wilde het vitale en de
oerkracht van de zee weergeven
golven vangen in hun schuimig grijs
zelfs geen waterspat bleef hangen
zag de storm schimmig jagen
voelde uit donkere wolken regen vlagen
striemend pal in mijn…
Zomaar wat woorden
gedicht
3.8 met 4 stemmen
6.333 Ze haken niet naar eeuwigheid noch malen
Ze om iets hoogs en schimmigs als cultuur.
Men doodt de tijd met oeroude verhalen.
Niet kunst schept vorm, de vormen scheppen kunst.
Men luistert hoffelijk hoe zich uit wind,
Gebaar en ritme -woorden zijn een gunst-
Opnieuw het al zo vaak gehoorde ontspint.…
Het anderhalfwereldspel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
678 andere gezichten kent
zoals de kabouters
en dwaallichtjes boven
het zwart water ven
dieper in het bos
de dansende elfjes bij
maanlicht op het mos
griekse mythen en
sagen in latere dagen
het glanzen is verdwenen
de spanning voorbij
volwassen mensen moeten
kinderrollen spelen
de rest zit zonder enige
fantasie te gamen
in het schimmig…
eenzaam aan 't water
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.537 groen is de dag
hij spuwt mij wier
in mijn betraand gezicht
en ook het zwoele zware
middaglicht dat schimmig blinkt
in ’t goud van zon
twaalf uur schuimt in het riet
en ’t kolkt en klokt
uit diepten zijn adieu
’k lig roerloos stil
in ’t vochtig natte
en wil niet luisteren
naar de lucht waar ik jouw ogen vind
en witte wolken fluisteren…