131 resultaten.
contact
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.428 zeg mij niks
over mij
soms zoek ik gewoon
contact
ik mail naar de dichtst
veraf gelegen persoon
liefst teder qua inborst
in woorden uitgebeeld
ik zeg
joh kietel mij gewoon
linker schouderblad
rechts daar ja jeukt
ja lekker
heerlijk
neen vraag mij
verder niks
ik zocht
gewoon het contact
begrijp je
weet jij veel
What's in an email…
vleugels op huid
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
617 het schuwe kind
dun, ook aan de binnenkant
breekt twijgjes tot
littekens
de stilte, al jaren ouder
stuurt levensloze dromen
onder houten huid
wanneer armen vol bomen
slechts willen wonen
in het zachte geritsel
van de wind
ze zit veraf van de zon
door de nacht
te staren
en ik wil haar geven
het ochtendgloren, in ogen
vol vlinders…
Meisje in het zand
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
908 Ik zweer dat ik je nooit zal verlaten
Vanaf nu is het gedaan
Dit nog even afronden
En dan terug jij en ik
Voorgoed bij elkaar
Ook al lijkt het nu veraf
Lijkt het eeuwen geleden
En maakt het wachten me bang
Koude regen komt over me heen
Het kan me eigenlijk niet schelen
Ik blijf volharden
Mijn gedachten zijn bij jou
Omdat ik van je hou…
Zien wat ik zie
hartenkreet
4.7 met 9 stemmen
642 Het is mooi
om de natuur in
een oogopslag van
heel dichtbij en
heel veraf
waar te nemen.
Op dit moment
ervaar ik een tevreden
gevoel opkomen
bij het zien
van wat ik zie.…
Chocolade
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
811 Als ik dacht, me nog eens bedacht,
had gewacht
totdat mijn chocolade dromen uitkwamen,
meestal onverwacht,
likte ik mijn lippen af,
van wat ik van me af schreef, dichtbij
reikend tot veraf.…
Seculier
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
478 Misschien zijn er daarom zoveel
sterren, het zijn mensen,
die loslieten en zij dreven heel veraf,
van waar zij nu schijnen
"het is zoveel mooier hier".…
IJstijd
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.077 Als palmen op Spitsbergen
zo afwezig is haar blik
ze wil de ijzige koelte verbergen
achter gescheurde ogen vol schrik
Elke voetstap wordt moeizaam geplant
op de korst van de wond in onbuigzaam land
In het boek van veraf
kiert een helende ster
hier giert alles straf
elke zucht van zover
een bevroren zicht op het trage smelten
vergroot…
Volbloed
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
517 men met vliegers doet -
onder grote voorzichtigheid binnen
Nog dansen de schaduwkegels
over het zandloze strand
tot ze achter de stammen wegsterven
Het oude land geeft de stralen door
aan het teruggewonnen prille polderland
dat achter de dijk rijpt in de tijd
Water sluimert in de laatste winterstand
de eerste zomerzeilen ontwaken
veraf…
Zeemacht (Domburg)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
467 Nog zingt zij van veraf
en lacht in ruize regelmaat.
Het land op haar gewonnen
dat in de zon te bakken wacht
laat ze rustig ronnen.
Dan kruipt haar zilte nat
een glibberende slang in stille draf
bestrijkt eerst zacht.
Het rulle zand al bang wordt laf
doorweekt en wijkt.…
voor altijd dichtbij
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
839 tegenkomen moet
maar omhels me niet, het zal me deren
losmaken wat vast had moeten zijn
als je me draagt naar de horizon in
je armen die de mijne niet kunnen zijn
toe, verlaat me zoals je kwam en vergeet
vergeet dat ik er was en dat jij me vond
het is niet voorbestemd en we moeten
verder waar we bleven voor die tijd
in de wereld veraf…
te sterven
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
719 verschrompeld verhaal
behoeft een menselijk einde
hij weet het zeker
na elke natte nacht
op zoek naar zijn waardigheid
geen tranen meer
dit lijf is uitgeperst
de lucht die hij verbruikt
is gestolen omdat hij moet
wetenschap stelt hem de wet
en hij mag niet weigeren
de ochtenden blijven komen
maar hoelang nog
dus telt hij af
naar niet meer veraf…
Het verhaal over een held
netgedicht
4.6 met 34 stemmen
918 ik omkeek
zag ik een man
en in de leesbaarheid
van zijn rivieren kwam ik
poëzie tegen
niet in schalen of langs de zee
maar in alles wat mijn woorden
overbodig maakten
het werd winter
tijdens zijn reizen en ik liep
met hem doorheen de stilte
passeerde schemeringen, rondgezonden
door oude vloedlijnen
dichterbij en soms weer veraf…
Door huid heen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
562 In de laatste stadia van de dood
huilt de wind over naamloze staken
flauwe schijn van geschiedenis maakt
een stille tocht langs littekens
lichtvoetige schimmen versterven
in een lenig landschap
waar nauwelijks plaats is voor zoveel ruimte
en de laatste pagina ontbreekt
veraf ligt het dorp voor anker
ze verbergt, achter fluisterende zandmaskers…
hypomanie
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
498 wind van frisse zomers
wijdbeens zeker stond je daar
het schoolplein vloeide terug tot waar
ik enkel nog jouw blik ontving
ik brak
in zachter lachen uit en luidkeels
klopte toen mijn hart
jij zag mij ook, je keek en streek
een kind wat door zijn haar, het ander hing nog
lang en zwaar
haar voetjes in een snelle draf
de draaiing tot veraf…
de avond nadert
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
752 Donzigzachte zalmkleur
doorschijnend als water is de lucht
en weer roze, helder de hemel
de dag was goed
zingen geluiden, sterven weg
in zoemende snelweg veraf
die onrust in mij
waarheen met beperking
alsof de adem diepte mist
ontevreden, geen aandacht
zorgbehoevende lotgenoten,
verlangen dat bijt in je hart
wie doet wat
te weinig mensen…
Rock 'n roll
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
680 mijn hemel, waar gaan we heen
we lopen op doortast
langs de oever van een holle maan
de bloemen huilen hun vaas
we zijn dicht bij veraf
en ver van dichtbij
het land van de koning zonder
vrouw, spijt zonder berouw
in het donker lijken alle
schaduwen op elkaar
is dit nu zwart of blauw
of een deur die 't slot vergeet
we lopen hier…
Leger
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
757 Bot frontaal of,
Anders slinks,
Omtrekkende bewegingen proberen
Agerend tegen ‘n vijand veraf
Schot op het hart gemikt
Bars en onbewogen
Bevelen geblaft
Digitaal, zonder mededogen
Tegen- en medestanders afgestraft
In een poging te overwinnen
Jezelf, tegen wie je vocht
Finale terugtocht
Naar binnen,
Opnieuw een stukje leger.…
berichten uit net noorden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
654 berichten uit het noorden
rotganzen, van wie men zegt dat hun geluid klinkt als geblaf
een keer op de zeedijk dat ik ze hoorde
als een klein hondje op een boot veraf
steeds dicht bij zee zoeken zij hun overwinteroorden
waar het gras hen tot het voorjaar voer verschaft
berichten uit het noorden
rotganzen, van wie men zegt dat hun geluid klinkt…
Einde Van Je Huwelijk
hartenkreet
4.6 met 17 stemmen
2.572 Ik heb zoveel gepraat
Ik had zo veel te zeggen
Maar antwoord kwam er niet
nu heb ik niets meer uit te leggen
Mijn woorden zijn verstomd
Mijn mond is stil
Zo vaak al uitgelegd
Wat ik nu eigenlijk wil
't Was net of jij niks hoorde
Je wimpelde het af
Met holle, loze kreten
Je was dichtbij, maar ook zo erg veraf
De maat was vol
Zo wilde…
SAMEN
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.170 Diep diep
maar niet veraf in mijn hart
voor altijd geprent als een mooie herinnering in mijn leven
Van JOU!…
Onderschrift
netgedicht
3.7 met 193 stemmen
25.626 Van veraf maakt een sensor
gedragen door een satelliet
een onafzienbare rij nullen
en eentjes benodigd
voor een digitaal beeld
van de wolken boven
Noord-Afrika en West-Europa
Prachtig is te zien hoe
het waas onder andere
boven Nederland te wijten
is aan het opgewaaide stof
uit de Sahara terwijl heldere
witte wolken de zonnestralen
weerkaatsen…
...verder ben ik dichter
hartenkreet
3.3 met 36 stemmen
6.894 Ik ben niet echt veel dichter
eerder nog veraf,
Ik tast in 't duister, soms in't lichter.
Och hing mijn hoofd maar even hoog
als dat van een giraf...
of weet je, eerst dit kortbetoog:
Wat is een metrum, ritme waard
als de ziel ervoor moet zwichten?…
Geslaagde mislukking
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
714 Goethe zag het al
inspiratie eist een ster
een planeet die je bidt
niet dichterbij te komen
eerder veraf te schijnen
Venus en Mars volgend
reizend naar de horizon.
Ik schiet doelen voorbij
en laat de rozen heel
om als bij te zoemen
naar geuren en kleuren
die de evolutie geeft
als bewijs van een wezen
dat zich opheft in niets.…
Geen been om op te staan (sonnet)
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
969 hij bakent zijn gedachtenwereld af
een huis en meubels, mensen, lief en leed
hij bouwt zichzelf een zijn - wat zelfbeeld heet -
beweegt zich vrij in wat hij grenzen gaf
de bange verten lijken zo veraf
zo ongekend dus onbestaand hij weet
niet eens wie ooit de muren overschreed
hij loopt, zich veilig wanend, richting graf
tot peilers…
Verstaan
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
519 heb dat zo vaak gedacht in
mijn kleine stenen wereld
of was haar universum ook gering
maar afgebakend door te veel vracht
als immer, kruip ik weer achter de heg
van een voortschrijdend bestaan
ook mijn dag vraagt om antwoord
en bewandel doorgaans mijn sterrenlaan
ik zwaai naar mijn hond
die kan zonder woorden,
van veraf, mij verstaan…
Ik liep 's avonds door mijne stad
poëzie
3.2 met 25 stemmen
3.861 Den rode hoorde ik zingen
veraf en met zijn zwingen
karmijnrood kleppren hard,
het rode was nu zwart.
En er sloeg een zwarte brand uit
veraf, de vlam stak zijn hand uit,
daar was een vrouwegeschreeuw,
woorden als vonken sneeuw.…
In mijn armen
hartenkreet
4.8 met 20 stemmen
1.975 Starend naar één moment van jou,
dwalend in gedachten naar heel veraf,
wetend dat ik zoveel van je hou,
tel ik de nachten zonder jou weer af.
Zwevend in een wereld van gedachten,
denken aan wat de toekomst ons gaat geven
en hopend op miljoenen zulke nachten,
heb ik dit alleen voor jou geschreven.…
Ongeschonden, geschonden,
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
554 Hoe veraf is een antwoord
of oneindig dichtbij op
die kerende vragen?
Eén antwoord is genoeg,
om scheep te gaan in
een wankel bootje,
om me naar de groene
overkant te wagen.…
Brekend in een kus
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
414 Door de schaduw
in mijn rugzak
besta ik niet, al
was het maar voor
even de dorst gelest
uit de tijd van gisteren
voortgestuwd en
aangevuld met andere levens
blijft hij mijn vriendin,
zwanger van een aanstormende golf
eerst veraf, nu angstig dichterbij,
wie niet wil winnen,
heeft al verloren,
kom aan mijn borst
spat in mijn…
de poort
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
552 een bruisende tuil
bomen gebonden
op de smalle landweg
een poort naar veraf
strak in het land
op lange stammen
een deur naar niets
in lam gelegd land
ook ongewijzigd
door lichte wind
het is een hemels poort
als de lucht door zware
wolken wordt stuk gesmeten
het is een zware deur
die naar de einder open gaat
als zomerwolken…