294 resultaten.
Rauwe rijp
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
1.123 als rauwe rijp het denken schut
voor kou die ’t hart zou krenken
met een schrapend kille wind
waarin open bijten verstillen
kan bekoeling bloed betijen
worden verijsde gedachten verhoed
en vermeien zich verdriet en pijn
in het ijskleed dat de winter liet…
Als wind-doorwaaid...
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
695 Dan weten wij
ons ook doorvaren
van Geest en licht,
van moed en vuur,
al zal ook
door de last der dagen
die glans verstillen
uur na uur.…
gedragen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
448 tussen stromen
en verstillen
glijdt hun blik
over het grijze
ritme van de golven
in volmaaktheid elkaar
raken secondenlang
als de wind in een
ademteug hen boven
de duinen blaast
gedragen door het
zachte ontmoeten van
zien met zwijgen
voorbij dik hout
en grote stappen…
We noemen hem Kees XXI; zelfgeweven wolken
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
346 alles overziend
zelfgeweven wolken
uitgetelde patronen
opgepookte spoken
onverbroken leegtes
vergleden secondes
stilzwijgende eindes
opgeroepen bloed
beeldend gegraven
verstillende gloed
voorbijgaande aarden
vroegste verwildering
geklopte gemoederen
uitgerookt
vulkanisch
verblind…
Het grillige rood
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
551 wilde de glans
van het marmer schrapen
in een poging het dieper te raken
volgde
het grillige rood
in zijn geaderd patroon
voelde hoe het zich
warmde aan mijn handen
van weerstand ontbloot
volgde haar strijd
tegen natuur en verleden
in sprietig verloop
heb toen haar pijnen
met schoonheid gewreven
de tijd verstillend gepolijst…
Vrij zijn
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
575 Verstilling zoek ik
binnen de luide massa.
Ruimte buiten de orde
van de kleine burgerij.
Vrij ademhalen wil ik
te midden van conventies.
Ontspannen speel ik
met de regels van gezag.
Rust vind ik in het weten,
dat mensen weinig weten.
Lachen leer ik om de waan
van de kwetterende dag.…
Licht dat geen klaarte brengt
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
468 Soms weet ik niet meer wat te zeggen,
te denken of te vragen, te dromen ook;
de dagen zijn zo anders nu, zo vol van licht
dat toch geen klaarte brengt, dat doet verstillen.…
Nachtregen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
506 Gedachten verstillen.
Alle druppels vallen.
Mensen ademen.
Allemaal.
Het mediteert.
Regen regent.
Het is nacht.
Nu is vrede.
Het ademt.
Het is stil.
Samen.
Hier.
Wij.
Nu.…
Vaarwel zomeroogst
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
1.142 als het verkleuren
van de blaren
nog voor de val
een aanvang neemt
en het najaarsgrijs
de rust inluidt
om aan dood
en opstanding
te wennen
geraakt de mens
vaak snel ontheemd
van zomeroogst
en zal wellicht verval
schielijk herkennen
morgen bestaat
alleen nog in hoop,
woord en dromen
wordt hij enkel zo door
de verstilling…
en wil mij niet vergeten
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.435 mocht mijn geest zo zoetjes aan verstillen
in mijn broos geworden lijf
verlangend naar een zachte dood
mocht mijn ziel naar verre einders reiken
willen schuilen en rusten in een oude
hemelse droom
laat me dan los, weer huiswaarts keren
naar wie mij immer dierbaar bleven
en wil mij niet vergeten…
Met vriezend licht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
526 zie de spiegel groeien
waar golfjes net nog
water bloeiden
verstillen zij tot ijs
ingelijst door
wit bevroren riet
met als decor de
dicht berijpte bomen
koning winter is gekomen
nog liggen meer en vaarten open
maar de nachtvorst streelt ze dicht
rimpelloos met vriezend licht…
Finale
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.019 Zonovergoten plas
glitterglans glasgeblazen verstilling
stenengooiers testen het draagvermogen
in sluiers duiken bomen in de verte
Zon op de plas
de rietkraag kraakt en ruist
feërieke finale van een bewogen jaar
De reiger krijst
als een feniks op zijn nest
roept om nieuw leven
ontsteek het vuur
en dans…
Printelig
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
622 Verstillend.
Waar de haastige vogel
de toppen scheert.
Het water rimpelt en
de wolkenlucht ontspiegelt.
Daar wijzen pluimen naar
de hemel. Tot een vulling uit
mijn kiezen valt en de wereld
plots draait om een heel klein gaatje.…
Nachtmuziek
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
1.195 Geluk fluistert een zee
van musicerende dromen
laten wij allen drinken
verstillen
in rustieke nachtmuziek.…
Twist
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
461 de klap die jij uitdeelde
voelde harder dan dat 'ie was
valse toon was gezet
mijn wang kleurde rood
schichten vlogen over en weer
alsof de woordenstroom nog
niet genoeg was deed het
de gemoederen koken
slaande deuren waren een
voorteken van ijle rust
wat me deed verstillen
langzaam telde ik de uren…
Langspeelplaat
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.672 Hallo - ik ben een langspeelplaat
hallo - ik ben een langspeelplaat
hallo - ik ben een langspeelplaat
ik kan de groef niet vinden
Is er iemand in de buurt
die er mijn naald vertillen kan
is er iemand in de buurt
die er mijn plaat wat poetsen kan
Is er iemand die mij onverwacht
heel even kan verstillen
Hallo - ik ben een langspeelplaat…
Ephemera
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
488 Als ook de langste dag ten dode loopt,
zal zelfs dan de schemer kleuren laten verstillen.
Geen dag ontkomt aan de verstikking van het licht,
geen dag, ook al zou je nog zo graag willen.
De dagen zijn zo sterfelijk als zij talrijk zijn,
de gedachte aan eeuwigheid is vergeefs gehoopt.…
magazijn
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
769 je laat zoveel achter
als een storm gaat verstillen
het meeste
omdat je dat wilt
maar
ook veel
dat je hart doet verkillen
en
je neemt zoveel pijn
met je mee
het is pas echt voorbij
als je voelsprietjes
zich hebben teruggeveerd
in een nieuw gevormde rij
de rust daarna van binnen
is als een magazijn
waar de herinneringen
gesorteerd…
Guitar man met extraatje Bob Dylan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
824 I ain´t dead yet
Stembanden trillen
Zalen verstillen
Altijd weer willen
Move on, Bob Dylan!…
Volwaardig
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
544 Ik zou zo graag willen
dat een ander mens
volgens mijn diep innerlijke wens
zou verstillen
bij mijn aanblik
mij zou zien
als volwaardig
gewoon te bezien
als een aardig persoon
niet zo vol zorgen
voor de dag van morgen
maar zijn kijk houdend op
mijn lach
en beseffen
dat ik ook behoor
zonder dat ik alleen maar
stoor
maar wil behouden…
De dame met de mandala
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 en de verstilling
van de winter in het wit.
Je bent een pergola
Zonder rozen zei ik;
Maar in wording
zelf uitgekozen
op jouw tijd
en methode.
Dag meisje met de mandala.…
droge ogen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
504 ik schrok niet meer
daarvoor was dit te algemeen
zoals een strakgesneden pak
beheerst, met mate
ik ontweek uit jouw aanwezigheid
liet me verstillen zonder
luisterend oor
was overbodig in ruime zin
dacht aan dronken nachten
uitgestelde overmoed
een rusteloos lichaam voor
het slapen gaan
er bleef een ontkenning
een spiegeling…
DE KOEKOEK ROEPT
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
517 en de koekoek roept
naar een gewenste liefde
of naar eentje die hij verloor
die hem ooit geriefde
en de koekoek roept
wat wij ook zouden
durven willen
maar nee wij
wij schrijven ons lijden op
in gedichten en laten
het verstillen
wees een koekoek
lucht je hart
voor je in ongeuite gevoelens
raakt verstrikt
verward…
LAIS CCLXXIV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 Er is een zucht die spraak doet verstillen.
Er is geen plaats, geen lezer en geen tijd.…
Als wind-doorwaaid
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
665 Dan weten wij
ons ook doorvaren
van Geest en licht,
van moed en vuur,
al zal ook
door de last der dagen
die glans verstillen
uur na uur.
Uit: septemberkruid, 2002, p.33…
Vreemde stilte
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
606 Het argument van stilte
en het verstillende paard
geef ik terug aan de mist
en eenzame beeldkunstenaars
van ochtendzonden, reik ik
een spiegel zonder achterbeeld
ik keer weer ontboden terug
naar het vertrouwde begin
toen niemand het waard was
om de beginselen te vertrouwen
ik spreek weer met die vreemde
die nog niets over mij wist…
Bewustzijn.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
518 Kort en hevig, los en tevens
standvastig zijn het mijn gedachten,
gevoelens die verstillen in de schaduw
van mijn wezen.
En alles is niets meer dan
een vluchtig moment dat tijdloos is
in ruimte waar ik even mezelf ben...
Als een druppel regen, als mijn naam
en een woord geschreven in het zand.…
de gunst is dogma
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 dit zijn is het bindend pact
de speling der natuur het vel
strak op het frame van bestaan
dat trekt met ‘t krullen van tijd
mijn huid slinkt en krimpt
mijn kim daalt neder verstrijkt
tot avonduur bochel schaduw
verzwindend het tafereel
zo is mijn verschijnen versneden
naar binnen het moment
kromt naar willekeur de kruin
uit zichzelf naar…
Afscheid
gedicht
2.3 met 193 stemmen
94.028 Het roze aderwerk: de lijnen met een dun penseel gezet,
en hoe het aan de slapen marmert. Ledematen
die in steen verstomden- de vingertoppen broos, in kringen
heeft de tijd korstmossen, algen afgezet op schouderblad, een
borstbeen dat, nog niet gebarsten, lijkt te spreken-
nee, alles is stil nu. Je staat in de post van de
deur. Geen negatief…
In lichte luchtigheid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
480 maar toch alert
op indolente wijze
het grijze krijgt
ondanks de jaren
geen enkele vat op jou
in lichte luchtigheid
speel jij met tijd
zonder sporen na te laten
hebt een vrede over je
waardoor de wereld
jou niet meer kan raken
maar in het kringetje
van vrienden en vriendinnetjes
vallen steeds meer gaten
stop met verder te verstillen…