93 resultaten.
Terugtocht
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
925 Stroomafwaarts, gedragen door de kracht
van bijéén gebonden druppels, dalen we af
decorloze oevers waartegen fluisterzacht
buigend riet zich richt naar het komend graf
Het biezen mandje is gisteren vergaan
met een lichaam van wier en wrakhout
glijden we de schemering in.…
Stille waters
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.128 toch vind ik jou
in de verwatering van mijn toekomst
in het meer van verlangen
overbrug ik de afstand,
met het wrakhout van berouw
zocht ik jou…
deinend in het eeuwige moment
van onze herinnering…
Op gelijke rede?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
478 Als wrakhout van
de onmacht drijft mee
naar open zee, de
ervaring leert dat het
doel en weg van wijsheid
zich niet onder een
noemer laten scharen,
te veel mazen betekent
geen visie in een debat
dat tolerantie niet
meer bestaat?…
Het verdriet van Clara
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
825 Wanneer de mannen uitvaren
bepaalt het tij, dat nu meedogenloos
gebiedt dat zij met liters wijn in het lijf
op onbegrijpelijk wrakhout
de gitzwarte nacht en zee in gaan.…
Kalme zee
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.857 Ieder tij
bracht wrakhout mee uit onze oceaan.
Toch ging de dreiging, leek het, ons voorbij
toen wij voor anker lagen op de ree.
We deelden in de haven nog een kade
maar dan is elk een eigen koers gaan varen
alsof de trossen nooit verstrengeld waren.…
Op de deining van pulserend bloed
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
538 verzoenen met het lot
waarin de feiten zich aan mijn koude huid hechten
zijn de wonden als oneetbare vruchten
In een poging om nare dromen te ontvlinderen
is de kameleon op de deining van pulserend bloed
aan een wrede nacht ontsnapt
aan de kwinkslagen op kromme nagels
die het kruis krampachtig bijeenhouden
aan een zinkend schip dat als wrakhout…
Dromen aan zee
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
501 Golven rollen als branding over het strand
En spoelen wieren, schelpen en wrakhout aan
Wissen sporen van verleden uit het zand
Maar de deinende zee blijft altijd zelf bestaan
Vanaf d’ horizon rollen golven af en aan
En peinzend op ‘t duin over verre watervlak
Zie ik tot ver blinkend witte vogels gaan
Zwevend op thermiek met onvoorstelbaar…
Dromen aan zee
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
480 Golven rollen als branding over het strand
En spoelen wieren, schelpen en wrakhout aan
Wissen sporen van verleden uit het zand
Maar de deinende zee blijft altijd zelf bestaan
Vanaf d’ horizon rollen golven af en aan
En peinzend op ‘t duin over verre watervlak
Zie ik tot ver blinkend witte vogels gaan
Zwevend op thermiek met onvoorstelbaar…
eerste reis
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
1.135 moed te beroven
op zijn hoed plant hij een pluim, kruipt uit zijn huid
waant zich op het grote oosterse schiereiland
maar strandt op een nietige vlek in de oceaan
hij verkent de moeraskust van Cuba, omringd door koraalrif
de inboorling zweeg over de goudader en wekte de koorts
op kerstavond brak het vlaggenschip op een zandbank
met het wrakhout…
onbevlekt
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.407 maagd zich aan zijn poot vast
zinkt ze in een zee van stro en stroop
Jozef slaat, zaagt, schaaft
op een tapijt van krullen
tot de kreupele stal er staat
planken zonder frullen
de os herkauwt met schuimvlokken op de lippen
bij de eerste verbeten wee kauwt ze op een olijftak
snauwt ze hem bezeten toe met een helle blos
een kribbe van wrakhout…
randgeval
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
540 aan de rand van meer en land
wacht het wrakhout op vergaan
loopt het spoor van slijt en slag
langs de richels en de knoesten
en door holtes in de binnenwand
op de rand van droog en nat
ontmoette ik op ronde schors
een man met uitgesleten zwart gelaat
een vrouw met in ’t gezicht een gat
te zaam een zware strijd gehad…
Vroeger is een verre ster
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.120 zwakte, mijn kracht,
Wat weet U van een volk dat
U zo diep veracht,
U graait in ons leven,
U plundert ons huis,
En wat U niet vindt
Begeert U het meeste
Ons hart krijgt U nooit in
Uw macht
Vroeger is nu een verre ster
een vreemd vijandig land
met vreemde harde mensen
harde stemmen,
harde hand
En de schatten van mijn
kindertijd als wrakhout…
Zij kust de kust
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
770 kust schonken aan het holle land
De zon zonk in Alex's oesterogen
Maar de zee viste naar Ietje's oren
Zij verleidde Ietje met kabbelend
geknabbel aan haar voeten, alsof
water en wind nooit eerder logen
Een novembermeeuw krijst; het giet
Alex vlecht van plukjes helmgras en
roestig prikkeldraad, een krans voor
wie eens dacht dat zij wrakhout…
Vertrek
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.684 De overgebleven
losse eindjes
slurpen de laatste
restanten energie
conditioneel en
emotioneel wrakhout
blikken verwonderd
naar elkaar
blijven drijven
alles eruit
op tijd klaar
overbodige woorden
zouden nu dubbel
hol klinken
in het nu
lege huis
hoor ik de stemmen
van negentwintig jaar leven
galmend in mijn hoofd
opkijkend vanaf de…
Bovenstroom
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
633 onderduiken, als de zon te fel
rokende gaten zou branden in je vel
Je moest aan regen denken, aan tranen
verdampen en op een zonnig terras
alleen op hem vallen en de mensen verbazen
in wonder bovenwonder laten geloven
nieuwe glazen met vergetelheid bestellen
proosten op nog een beter leven
Niet meer weten hoe het zou moeten
weer als wrakhout…
Papillon
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
517 Ik heb mij gewenteld in woorden zoals
een drenkeling naar wrakhout snakt, maar
mijn donkere Jonasjaren zijn voorbij en
de lyrische walvis spuugt mij uit, ik
beland in de chaos van de eindeloze leegte
ik strompel als een melaatse door de
nieuwe middeleeuwen, verguisd door de wrede
rijken en de magere uitstraling van hun
kille harten.…
smartlap
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.462 plooi die onderlijf en bovenbeen hecht
drift stroomt onomwonden van bal tot buikwand
van baarmoedermond tot de bodem van jouw bekken
nu kies ik tegen rotzooi en kabaal, voor sprankel en parel
breng ik slecht nieuws, dan bries je door een tuit
de paarse prop van jouw lippen, wankele wervelwind
die over de schuit kantelt, een wieg van wrakhout…
Selma troost me
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
423 Ze kust mijn moegehuilde ogen
en het wrakhout in mijn hart, alsof ze nu pas
ziet wie ik werkelijk ben.…
Doofstom
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
1.546 Soms
breekt een vage glimlach door
die verdwijnt in een snelle
wegkijkende blik over de golven
Wij proeven het zilt in de lucht
Slijm in neusgaten en keel komt los
we kuchen en snuiven en slikken
tasten naar onze hals met wanten aan
gezicht verborgen in sjaal en capuchon
Thuis zijn wij hier, halen diep adem
conserveren wrakhout gedachten…
uitgespannen, uitgevlochten en weer boom
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
1.572 het je toppen
waar je altijd de terugweg nam
later begon ik je af te zagen
meer en meer takken
om mezelf te tooien
boven wat struikgewas te verheffen
nu ik zelf zaailingen heb
wordt het reiken me teveel
het sap draait rond mijn voeten
mijn kruin dekt niet verder
dan wat eikels die de mijne zijn
later veel later vader
zie ik het wrakhout…
Morseseinen
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
506 Je zult maar zonder
een begaafde schrijver als Rogi door moeten gaan,
dan grijp je naar elk wrakhout uit het vooronder,
klit je zelfs met een verdwaasde playmobielhijskraan
als ik, snoep je van de kruimels en neprestanten,
probeer je het wrede gemis wanhopig op te vullen,
met wijze uitlatingen van een troubadour zoals ik,
wat even helpt…
De zwemmer
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
360 Als wrakhout, van water doordrongen,
laat hij zich naar haar bodem zinken.
De zwemmer, een naamloze knoest,
proeft enkel water: nat, met schurend zand.
Over haar nooit verkende diepten
drijft hij domweg een leven lang.
Strijkt zijn toegeeflijke hand, vaak ook bitter,
dagelijks haar bedrieglijke buitenkant.…
De pechvogel
gedicht
3.0 met 18 stemmen
10.428 mijn moedertje is nooit meer slapeloos - dag
ik strand hier op uw graf, nog immer bergaf
het marmer strelen, voel de laatste herfstzon
wat ge niet meer ziet, ben ik aan 't stockeren
wat ik nu doe, ik laad wat wrakhout op mijn
kar want ik ga een wrakhoutscheepje maken
vol kwaliteitsmomenten, plus maar ook min
de baren moe en zinkt…
Stenen dame
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
1.736 naakte
bekkenbodem bolde boven de golven
nog ziet men onder een donderhemel
korenhalmen in gouden baren gaan
wijl magen van de armen krompen
de wind langs zwarte luchten gromde
waarschuwde een bedelaar, uw spilzucht
wordt uw dood, in armoe zult u leven
niemand, nee niemand schenkt u brood
zij lachte, haar schepen voeren uit
om als wrakhout…
Terminaal
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.208 niet kunnen
elke hoop is slechts illusie
ballast
je koestert
bergen tederheid en liefde
die je aan de straatstenen
niet kwijt kan
die je in de strot blijven steken
want in de nood kent
men zijn vrienden
en geliefden
die niet beseffen
niet begrijpen
ze draaien
druk, druk
obligate rondjes
en keren hun blinde vlek
naar het wrakhout…
Droom in droom
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
513 Alles vloeide zo onophoudelijk door,
ik liet mij maar drijven, dobberde mee,
belandde als wrakhout op het strand,
werd dan weer meegezogen door de zee.
Zo ontstond, in strak verlopende cadans,
een krachtig en betekenisvol ritueel:
het orde scheppende ritme van de branding
dwong de chaos in het gareel.…
GEBROKEN
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
2.335 en geween
ik rende…Twee kinderen aan de hand
De stroming werd voortdurend heviger
dan plots is het onvermijdelijke gebeurd
ik droeg m’n lieve kinderen nog steviger
toch werd de baby uit m’n arm gesleurd
Die beide golven hebben mij gebroken
daar er geen onschuldiger kind bestond
Natuurlijk ben ik mijn schat nagedoken
Echter niets dan wrakhout…
Verhalend hout
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
610 hun staanplaatsen zijn veroverd door vlegelachtig gras
en ander opschietend gewas
dat nietsontziend de opengetrokken graven verhult
de jaarringen van de verwanten zijn ongeteld
weggerold achter deinende kimmen
gebroken komen hun stemmen terug
zwakke echo's uit verre en verloren jaren
in gedaanten van alle schors ontdaan
kaalgeslagen wrakhout…
Aardse Zaken
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
788 Ik ben hier aan de weg een kuil aan 't graven
niet voor m'n lol, de riolering staakt
de drollen drijven onbarmhartig naakt
als wrakhout rond in onze binnenhaven
Ja, lach erom, mijn vrouw was net aan 't braken
dat kon er nog wel bij, de hond likt braaf
de smurrie op, we gingen in conclaaf
dit graafwerk hoort zodoende tot mijn taken
In deze…
Zwart rondom
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
537 In de huidige zee van veranderingen
dreig ik kopje-onder te gaan, althans,
mijn wrakhout is niet bepaald een suite
in The Ritz en de hongerige haaien glijden
al dreigend langs mijn spartelende voeten.
Ik probeer uit de psychologische kluwen te
komen, maar de misverstanden en noodlottigheden
stapelen zich ongenadig en wreed op.…