Alle inzendingen

Nog geen drie jaar, zelf aan het stuur boven de reusachtige banden op de tlatto willen rijden Uit ongeduld en ontevredenheid is mijn wil geboren en zo wilde ik jou Maar nu ben je er Nu wil ik jou anders om van te houden en ook zou ik willen weten hoe ik te midden van alle wilikken mezelf kan liefhebben en niet beknotten zonder anderen…

Hij voorziet het nieuws met trefwoorden der overdrijving, het leven is van nature al niet eerlijk. Men zoekt in de marge naar een tijdelijke bevrijding, terwijl letters op het scherm schreeuwen, fel en begeerlijk. De wereld wordt opgetuigd in angstaanjagende zinnen, elke nuance bezwijkt onder het gewicht van het dictaat. Men probeert de chaos…

In het duister van de nacht Fluister ik heel zacht, Dat mijn verdriet is verzacht, En 'k nog naar je smacht. Jij kunt dat niet horen, Wijl dood alles doet smoren, Ons zijn nooit als tevoren, Dat is voor ons altijd verloren. Dat verlies mis ik nog zeer, Blijft knagen, ’k Weet, jij komt nooit weer. Gemis van onze liefde van weleer…

Wit was het Het water was wit De bomen paars Geel de huizen Boven de huizen het rood Bloedrood En in de huizen…

Ik zou op de kansel staan Met vuisten slaan Donderend donderpreken geven De echo Draagt de woorden De galm Dwingt het ritme De boodschap Niet Maar misschien Kan ik ze ook gewoon Buiten De vlinders Laten Zien…

Stille boulevard een jonge meeuw loopt alleen wind wist sporen uit Nog gehuld in een kleed van gesprenkeld brons, staat ze stevig op de natte, grijze stenen. Haar roze poten dragen het jonge gewicht van een vogel die de wind nog moet temmen. Met een scherpe, donkere blik kijkt ze omhoog, voorbij de rand van de menselijke wereld. Er schuilt…

Die zilveren deinende schoot, mijn liefste, dit maagdelijk gave net, dit gruwelijk schone huwelijksbed, dit vangzeil van de dood - ik heb het gesponnen tussen de bomen en tussen de zon en de aarde en al waar ik ontwaarde je zoet-zoemende dolersdromen. Ik vang je op in mijn wiegelend bed O wond in mijn maagdelijk net O liefste verloren in mijn…

Zon en wind zijn de gezellen Van de helle vreugd, Die hun moedwil op doet wellen In de bloem der jeugd — Waaiend haar, gekreukte kleedren En een losse strik, Zelfs de ziel draagt lichte veedren Als een leeuwerik. - Maar zich 's middags neer te vleien In het warme graan, Al die gouden arenrijen Rond zich te zien staan, En het wonder…

. 'nen geblaekerden zolder, waanden mit verskeurd behangsel, 'nen huus, gansch uutgeroofd . dat negatief deurdrenght mijn gepeinzen, verpaord an een duustere doodenzang, gij raokten allenghs meer en meer, beklonken mit een stoalen aongezicht, de loodzwaore deuren van een sluus . waor wij eers nog kolkten van genot…

Met politiek heb ik afgedaan mij zie je niet meer naar de stembus gaan…

En die tijd is natuurlijk veel korter dan die lange, welke achter je ligt het is dan ook vooral zinvol: time-management niet zoals vroeger op de zaak, maar thuis en laat echt niemand die tijd voor je invullen noch je vrouw, je man, nog je kinderen je beste vriend, vriendin, vrienden, kennissen ook niet de (wan)orde van de wereld zet…

Hij was al dertig jaar de manager, stond elke dag paraat en werd alom geprezen om zijn woorden en zijn daad Hij had aanzien op z’n voetstuk al die decennia lang, al moet wel duidelijk wezen; men was ook een beetje bang Want hij kon je maken en breken, hem te vriend houden was cruciaal Want als je je tegen hem keerde dan werd hij nogal…

Dappere krijger gewapend met een wollen deken tegen onpeilbare duisternis en ondoorgrondelijke kou. Een dodelijke queeste op smalle paden door woeste hoogten van fort naar slagveld. Niemand leerde je soldaten- woorden en zei je waar je ze kon vinden niemand die vormgaf aan de kleuren van krijgers-zinnen het heldere blauw van…

Ze hebben het dan toch maar gepresteerd Het kabinet heeft een miljoenennota Waarschijnlijk snap ik van de helft geen jota Maar zo’n begroting, heb ik wel geleerd: Daar zullen ze vast gaten in ontdekken Want anders had hij nooit zo kunnen lekken…

Regent dat het giet, Zon verdwenen in’t verschiet, Alles wordt drijfnat.…

De jota was een vreemde in het diets veel later kwam hij pas in onze taal van horen zeggen wist men het verhaal van hemel en de hel maar verder niets Er staan miljoenen jota's in de rede doch zonder puntjes, die er juist toe deden!…

nog is mijn dans niet verlopen zelfs niet uitgedacht in het aangezicht van welk doel dan ook het schuiven met paralellen die over elkaar heen tuimelen raken slechts kale wanden die houvast bieden aan de geëtste voorspellingen die het zuur beitsen met de bitterheid van de eens zo smaakvolle ameublementen, lijken nu nog slechts droompilaren…

Boaz – elf jaar Elf kaarsjes staan te stralen, elf jaar vol dromen, groot en klein. Van straat tot veld, van doel tot stadion, waar zal jouw volgende wedstrijd zijn? Met Sparta diep in hart en hoofd, rood-wit als jouw kompas, weet jij van elke voetballer precies wie waar de beste in was. Je kent hun namen, hun specialiteiten, hun voetenwerk…

Symfonie op de grens van mijn leven, gebroken na de uren op de harde kerkbank in de geur van het braaksel van een weggedragen vrouw: vagevuur en de waanzin van de duivel voor haar ogen - wild stampend als een beer danst hij om haar heen ....Raak ons aan, vernietig hem ....vernietig al haar herinneringen ....aan hem, en vaag mij…

olijk blij op naar hoopvolle namiddag dartel, rijkelijk lekker warm spetterend verkwikkend lonkt maar weer een etmaal, droom van duizend één nacht zo tevreden dat ik maar weer Mag Genieten van kracht en macht mijn gouden sleuteltje opent miraculeuze vriendschappen en onbeschrijflijke schoonheden dankbaar het hoofd nederig buigend met dat devote…

"Ik heb een nieuw hoorapparaat" zegt de bejaarde mevrouw Stuur, "Zalig gevoel, ik hoor alles nu perfect, maar dat ding was wel duur" "Gefeliciteerd ! paar duizend euro allicht ?" vraagt haar op visite zijnde achternicht, "Halfvijf" knikt ze "En ik neem die oranje pillen tegen het maagzuur" ...…

Zodra ik zestien jaren werd, Heeft moeder me gezegd: ‘Mijn kind, vertrouw het manvolk niet, Die kerels zijn zo slecht, Ze maken al de meisjes gek, Alleen voor tijdverdrijf, Ze hebben allemaal hetzelfde Smoessie an d'r lijf.’ En hoe meer ik het bekijk, Mijn moeder had gelijk. Word nooit verliefd, want dan ben je verloren, Je…

En hij liep naar buiten kijkt in de lucht van de nacht ziet de maan en al die sterren en roept: kijk de maan zoals je haar ziet is geheel zichzelf gebleven en je denkt maan? zichzelf? ------------------------------------------------- uit: 'Door het oog van de wind' (1988)…

Wij doden hier niet. Wij vermoorden hier niet. Wij vergassen hier niet. Wat wij hier dan wel doen? Wij verdelgen hier slechts. Met grote nauwgezetheid. Dat wel.…

Wanneer de zon is weggegaan, verschijnen sterren aan de maan. Ze fonkelen hoog in de donkere lucht, als lichtjes die zweven in stille vlucht. Soms schiet er eentje snel voorbij, een klein geheim voor jou en mij. En wie omhoog kijkt in de nacht, voelt hoe bijzonder stilte lacht. De sterren waken tot het licht, van een nieuwe morgen…

Ik heb nog niet gekeken op de tv en ook niet geluisterd op de radio ik geloof het wel nog even al die pracht en praal al die hoedjes en die toetjes ook niet nieuwsgiering naar de troonrede nieuwe stijl AI ontbreekt zoals altijd AI staat voor Alexanders invloed nou die heeft ie niet en die krijgt ie niet nog de Koningin, nog de Prinsesjes…

Deze ouverture is mislukt tijdens het refrein ben ik mijn zinnen kwijtgeraakt aan woorden die er met mijn tekst van doorgingen. Heb jij misschien nog een paar woorden over of zullen we zwijgen en ons laten leiden door het ritme van de liefde?…

De man ligt in zijn graf, hij is dood gevonden in de eentonigheid van sterven. Zijn mond rust in zijn hartgebied, heeft niets meer te zeggen over de wereldvrede. Waar jonge meisjes musiceren met violen, een piano en een harp en liederen zingen over de dood. En hoe zij haar fijngevoeligheid cultiveert met haar vriend – een machine.…

Ster aan de hemel zij geeft licht en warmte zacht blijft eeuwig stralen Soms voelt sterrenlicht niet als iets dat ik kan grijpen, maar als een zachte adem langs mijn huid. Het zegt niets en vraagt niets, het is er alleen, een fluistering die blijft hangen in het diepst van mij. Nacht spreidt zich uit zonder haast of verlangen; ik vind…

op de robuuste tafel liggen als strohalmen zijn smalle handen de vingers als verdroogde vleugels in het bruin van zijn irissen spikkels blauw grijs en groen hij keert het hoofd naar het venster een schaduw schuift over het regenboogvlies de atlasvlinder buiten aarzelt een ogenblik…